poczucie własnej wartości...chyba umarło.

powiem ci tak jestes napewno super kobieta jak kazda z nas masz swoje marzenia ambicje bo napewno masz,nie patrz na to ze ktos cos mowi jesli facet jest marny i sie chwali toba to go olej napewno jestes inteligetna laska.ja lubie seks i uwierz mi facetami mozna kierowac jak sie chce.ale nie umiejszaj sobie wartosci bo naprawde wiesz jaka jestes!

Zupełnie jakbym czytała o sobie, też skończyłam studia prawnicze z dobrym wynikiem, wyróżnienia od dziekana itp, ale na wymarzoną aplikację się nie dostałam i pracuję w hipermarkecie jako kasjerka - tylko dlatego, że ukryłam wykształcenie. Musiałam wyprowadzić się z domu z tego samego, co Ty powodu. Już nie liczę ile razy próbowałam znaleźć jakąś normalną pracę, ale ciągle coś nie tak - już sama nie wiem, co ze mną jest. Po ostatnim naborze do urzędu na etapie rozmowy kwalifikacyjnej załamałam się i już nawet nie pojechałam sprawdzić wyników, czy dopuszczą mnie do trzeciego etapu. Poddałam się ;<. Mam wrażenie, że nie nadaję się do niczego, co dotknę, to zniszczę i że ludzie mnie nienawidzą. Czasem zastanawiam się, po co w ogóle poszłam na studia, skoro nic teraz z tego nie mam. Do tego problemy w kontaktach z ludźmi i nawiązywaniem znajomości, po tym co przeszłam w domu. Narzeczony niedługo wylatuje do Wlk Brytanii i chce mnie zabrać do siebie, gdy już się nieco ogarnie. Tego też się boję, a dokładnie, że będę musiała zaczynać wszystko od nowa i uczyć się języka. W zasadzie nie mam nawet pojęcia, co miałabym tam robić, jakiej pracy szukać.
Jutro idę do lekarza, bo już nie radzę sobie z obniżonym nastrojem, ciągle płaczę, nie chce mi się sprzątać, wstawać z łóżka, ani jeść. Do tego jeszcze słyszę od matki i siostry, że jestem wyrodnym dzieckiem, bo ośmieliłam się wyjechać, by po prostu chronić siebie, zamiast ciągle stawać w obronie matki i obrywać za nią. Nie chcę już widzieć ojca na oczy po tym, jak mnie pobił przed świętami po pijaku. Zanim poszłam na studia byłam takim wypranym z uczuć ludzikiem, żeby psychicznie w miarę przez to wszystko przejść, później w miarę czasu zaczęłam być zdaniem rodziny zbyt uczuciowa i nie godziłam się na podłe traktowanie, wizyty w domu były sporadyczne. Mój związek też został objechany z góry na dół, bo trzymam z kimś obcym, zamiast z rodziną, matką, która tyle dla nas wycierpiała. Nie ogarniam .

rena_sz, poszłaś na terapię z jakim konkretnym powodem? Brak wiary w siebie? Brak poczucia własnej wartości? Ciekawi mnie to bo "zazdroszczę" Ci tej terapii, czuję że powinnam się na taką udać. Długo trwała taka terapia?

DirtyDianna moja przygoda z terapią to długofalowa sprawa. Nie od początku znalazłam się na tej właściwej. Ja zaczynałam u seksuologa, bo nie miałam ochoty na sex z moim facetem. Jak się później okazało nie we mnie był problem tylko w nieodpowiednim facecie, ale to już odrębny temat. Seksuolog skierował mnie do psychologa, jak usłyszał moją histroię życia. Znalazłam się na terapii grupowej, którą źle wspominam, ale to tam właśnie dojrzałam do decyzji o zakończeniu długoletniego związku w którym byłam bardzo nieszczęśliwa (data ślubu nieuchronnie się zblżała). Parę miesięcy później poznałam R, który miał za sobą terapię indywidaualną i namówił mnie po jakimś czasie abym poszła do tej Pani, bo jest sprawdzona. Swoją drogą coś w tym jest, że ludzie mający problemy ze sobą przyciągają się :-( Po wielu namowach poszłam, bo chciałam "się naprawić". Problem był jedynie w tym, że ja nie uważałam, że mi to jest potrzebne, więc chodziłam tam w kratkę i na przemian brałam leki i je odstawiałam. W tzw międzyczasie pojawiałam się na terapii DDA, ale nie wytrzymałam tam długo. Grupowe terapie to zdecydowanie nie dla mnie. I tak parę lat niby coś ze sobą robiłam, ale nie tak do końca. Ale pewnego dnia mój związek zawisł na włosku, bo on po powrocie z sanatorium pozostawał z kimś w bliskim kontakcie a mój świat znalazł się na równi pochyłej. Pewnej nocy obudziałam się z takim atakiem paniki, że nie mogłam oddychać i to był przełom. Stwierdziłam, że nie mogę tak dalej żyć, bo to nie jest życie tylko koszmar. Wtedy właśnie pierwszy raz sama z własnej woli poszłam, po raz kolejny, prosić o pomoc specjalistę. Dojrzałam do decyzji, że należy walczyć o siebie. Ale dopiero teraz czuję, że jestem na odpowiedniej terapii. Nie pamiętam jak się nazywa ale uzupełnię tą wiedzę i się z Wami nią podzielę. Nie jest tak, że to wszystko załatwii. Mój związek przchodził różne stadia i w końcu się wyprowadziłam, ale niestety bez niego jestem w rozsypce i nie wiem, czy wygram tą walkę pomimo pomocy i fachowcy i przyjaciół. Nie mniej jednak wciąż podtrzymuję to, co wczesniej napisałam, że należy walczyć o siebie i nie poddawać się. Mam nadzieję że i mi się uda. Co do psychologa to kiedyś powiedziałam, że chodzę tam dla siebie i po siebie. Tam próbuję poznać kim jestem, próbuję się dostrzec, docenić to, co mam, co osiągnęłam i zaakceptować to, jak wygląda moje życie. Mam problem bo jetem uzależniona od potrzeby bycia z kimś i bardzo cierpię bo dzisiaj jestem sama i nie chce mi się żyć, ale trzymam się nadziei że właśnie terapia (już wiem terapia nazywa sie poznawczo-behawioralna) i również to forum uwolni mnie od tych destrukcyjnych uczuć i myśli. Dostaję tutaj wiele pomocy ale sama też pragnę pomóc o mam nadzieję, że tak właśnie będzie. Myślę o Was.