Jak żyć po próbie samobójczej..

trwa to od półtora roku.. może to samotność, nadwrażliwość ? wszystko może mnie zranić.. i ja sie w tym pogrążam.. nie widzę już żadnych radosnych chwil.. zawsze sama.. już pisałam o tym w innym wątku..

Samobójstwo miałam planowane od kilku miesięcy.. w końcu się zdobyłam.. nie wyszło..
czy walczyć.. nie wiem.. nie widzę sensu.. ale może warto..

może też.. teraz taki stan jest wywołany przez ten lek który biorę.. pisze w nim, że może występować przemożona chęć do samookaleczenia i samobójstwa.. jeszcze przed braniem tego leku aż tak nie pragnęłam śmierci..

Może i powinna.. ale ona się boi.. strasznie przezywała moje targnięcie na życie... boi się po prostu, że zrobię to jeszcze raz..

Skoro tutaj napisałaś to wołasz o pomoc i bardzo dobrze. Wiesz co.. czasami śmierć wydaje się nam najlepszą ucieczką, ale czy jednak jest to prawda a może właśnie po samobójczej śmierci będziemy bardziej cierpieć niż tu na ziemi ?? Każdy ma problemy ale nie wolno się poddawać. Ja mam dziecko, samotnie wychowuje.. jest mi bardzo ale to bardzo ciężko ale muszę żyć a wiesz dlaczego? Bo kiedyś tam, nie wiem kiedy ale wiem że nastąpi taki dzień że będę w pełni szczęśliwa.. i czekam na tą chwilę. Dla mnie życie to teatr a my jesteśmy aktorami. Czasami sobie myślę że mi przyznano rolę smutnej i zmartwionej kobiety która w życiu ma pod górkę. Ale nie poddam się.. zagram swoją rolę tak jak trzeba a może akurat uda mi się zmienić scenariusz. Ludzie którzy wycierpią się na ziemi będą mieć kiedyś ,,Tam" wszystko wynagrodzone.. Jak to mówią ,,Masz odwagę się zabić to miej odwagę żyć!". Dlatego zamiast użalać się nad sobą weź się w garść i udowodnij przede wszystkim sobie że jesteś wartościową Kobietą!

Furia ma racje.. każdy ma rolę do odegrania..

ciągle powtarzam, że wszystko jest stanem umysłu.. bo tak jest! I niewiele osób wie, że tak naprawdę od nas zależy czy gramy w bajce czy w jakimś melodramacie.. gdy za bardzo się przejmujemy, analizujemy, zastanawiamy i ograniczamy, sami wpędzamy się w pułapkę.. robimy to wszystko bo chcemy żyć idealnie i szczęśliwie a w konsekwencji odechciewa nam się żyć..
więc skoro ta droga okazała się błędna, trzeba zrobić obrót o 180 stopni i zmienić wszystko.. depresja pojawia się po to by cos zmienic, by cos zrozumieć ale nie poddawać się..

Teraz będzie Ci troche gorzej bo pierwsze dawki tego typu leków pogarszają sprawę, zwiekszaja sie mysli samobójcze.. ale Ty jesteś twarda i dasz rade! TAK?

Także jestem, po dwóch próbach. Jednak strasznie cieszę się, że nie udało się. Kocham i jestem kochana, szczęśliwa i chce mi się żyć

Witaj ja też jestem po takiej próbie:((( Pytasz jak żyć?jak sie nic nie chce. mnie depresja męczy ponad pół roku. Na początku myślałam,że to chwilowy dół ale z każdym dniem było gorzej...totalnie zle więc pewnego wieczoru najadłam sie leków popiłam winem ale się obudziłam!!! Dowiedzieli się znajomi lecz dzięki nim z tego wychodzę. Poszłam do psychiatry dostałam leki citabax 20. dodatkowo pomoc psychoploga. Tak naprawdę ktoś kto nie ma depresji lub się z nią nie spotkał tego nie rozumie..dziś jest już lepiej leki działają mam humor nie ma obsesyjnych myśli,które mi zjadały głowę!!!!!! zaczełam wychodzić doludzi wiec kochana wierzę w Ciebie i życzę ci abyś jak ja z tego wychodziłą. moje leczenie ma trwać min.pół roku jak sobie pomyślę,że już mogł omnie nie być..to okropne skoro się obudziłyśmy i się nie udało to musimy żyć i WALCZYC by wyjść na prostą. Proszę nie poddawaj się i uwierz będzie dobrze:)))))

Byłam u lekarza.. biorę od 21 dni tabletki.. działają. ale ta radość..  nie pasuje mi to. Nie chcę , przy następnej wizycie u lekarza powiem, że jednak rezygnuje z leczenia..
Szczerze powiedziawszy wolę być smutna i przygnębiona niż wesoła.. tak mi jakoś lepiej

Przyjaciele mnie opuścili a mi źle jak się ciesze z drobnych rzeczy.. nawet nie chcę się cieszyć.
Dziwne dla mnie jest to uczucie..

Może.. ale nawet nie widzę sensu w tym życiu.. wszystkie moje ambicje poszły się.. bo nie ma na to pieniędzy... w rodzinie też nie jest lekko.. a mnie to tak wszystko przytłacza..

brunetka236 ma racje bo ja też przez swoje przygnębienie odpychałam czepiałam się,szukałam powodów do kłótni. Wyzywałam moich bliskich krzyczałam byłam jak tykająca bomba wszystko mi przeszkadzało. też nie widziałam sensu życia ale jednak wziełam się w garść i podjełam walke z depresją wygrywam ją;))))a w życiu jest zawsze jakiś sens. Poszukaj pracy może tam też poznasz nowych ludzi zmienisz otoczenie wyjdziesz z domu i nie będziesz miała czasu na negatywne myślenie..

Chciałam kupić klaczkę.. albo wałaszka i zacząć skoki. Niestety nic nie wypaliło. Potem myślałam o zwykłym koniku do rekreacji i na hodowlę lecz i to nie wypaliło.

Było dużo więcej pomysłów ale szczerze to już o nich nawet pozapominałam...

Posłuchaj uważnie, proszę. Czasami trzeba popuścić nieco krwi, kiedy łzy to za mało. I obiecuję Ci, że dostaniesz wielką nagrodę za to co musiałaś zrobić. A ponadto ciężka będzie kara wymierzona tym którzy się przyczynili i tym którzy zaniechali pomocy. Obserwuj co będzie się działo niebawem.Przytulam Cię ciepło, jestem z Tobą myślami i całym sercem.

Witajcie.
Mam nadzieję, że ktos tu jest....
Moja córka w lipcu poprzedniego roku chciała popełnic samobójstwo.....Chlopak z nia zerwał....Od tamtej pory nie wiem jak zyć...gdzie popełniłam błądDrżę o nią....boje sie o nią..boje się, że zrobi to jeszcze raz...zastanawiam się, czy nie powinnam umrzeć bo teraz moje zycie to jeden wielki strach....Nie radzcie mi bym poszła do specjalisty. Byłam. Nie pomaga. A może trafiam na niewłaściwych. Może ktos z was przechodzil to co ja i mi powie jak zyć.....

samobójstwo to egoizm totalny... wiem, bo kiedyś bardzo bliska mi osoba to zrobiła. w sumie do dziś nie wiem z jakiego powodu, bo na codzien nie dawała żadnych znaków że coś jest nie tak, nie było mowy o depresji, a jednak... długo nie mogłam dojść do siebie, w sumie po dziś dzień czasem wracam do tamtego czasu i analizuję... dlatego wiem, że ktoś kto popełnia samobójstwo krzywdzi przede wszystkim swoją rodzinę i przyjaciół...

lena86, nie zgodzę się z Twoim zdaniem " dlatego wiem, że ktoś kto popełnia samobójstwo krzywdzi przede wszystkim swoją rodzinę i przyjaciół...osoba, która chce popełnić samobójstwo przede wszystkim krzywdzi siebie.
Ona woła o pomoc, bo nikt inny wcześniej nie widzi jej cierpienia, bo nie umie inaczej.

Nieposkromiona powiem tak nie jest łatwo żyć po próbie samobójczej, ja swoją przeszłam 8 lat temu, wcześniej byłam na terapii, brałam właśnie Asentrę:) przed próbą mówiłam wszystkim co chcę zrobić, nawet swojemu terapeucie, który uwierzył mi jak mu obiecałam, że zadzwonię jak będzie bardzo źle, na kolejną terapię nie dotarłam. wylądowałam w szpitalu na płukaniu a pózniej na oddziale psychiatrycznym, tam leżałam miesiąc, włączyli mi inne leki i tak dochodziłamdo siebie.
Rodzina traktowała mnie jak jajko,uważała, żeby nie urazić, zebym nie zrobiła nic sobie. Mój brat po kilku latach powiedział mi że przez długi czas zachodził do mnie do pokoju i sprawdzał czy oddycham(bo razem wynajmowaliśy mieszkanie i to On mnie zawióżł do szpitala) Przyjacióka też uważała na mnie. Czułam sięz tym źle że traktują mnie inaczej, ale musiałam się pogodzić z tą konsekwencją .
Po wyjściu ze szpitala, chodziłam na terapię, ale pod warunkiem że będę pod opieką psychiatry, i tak trwało to ok 3 lat, kiedy odstawiłam leki. Faktycznie jestem jeszcze w terapii( oczywiście nie ciągiem) bo mam spore przerwy między jedną a drugą, ale też mam sporo do przepracowania.

Ważne jest abyś walczyłą o siebie,to jest Twoje życie i nie zmarnuj je. Dostałaś drugą szansę, naucz się czerpać z życia jak najwięcej. Wiem że nie jest łatwo, ale będzie coraz lepiej.

Trzymam kciuki

wiatm, jeszcze rok nie minął jak wpadłam w wielki kryzys psychiczny,taki ciężki ,że myśli zawładnęły mym umysłem.Nie mogłam wytrzymac z tego bólu psychicznego,z tych niekończących sie porażek. w ataku zażyłam tabletki chyba 90,na szczescie  odratowano mnie. w chwili kiedy sie jest skłonnym to zrobic ,nie mysli sie o najbliższych,o najbliższych.Gdyby sie miało tak naprawde bliskich przyjaciół potrafiło by sie o tym mówić nie doszłoby do takiej tragedii.Nie mogę sie pozbyc tego poczucia ,ze najblizsi zamiast mi pomagac dobijali mnie dzien po dniu. po trochu.Jestem moze zbyt bezposrednia ,bardzo otwarta czasami ,a jak przyjdzie mi cierpiec to zamykam sie w sobie,nie potrafie prosic o pomoc. Lekarze nakierowali mnie na psychoterapie i mysle ze dzieki Bogu tak szybko trafiłam na grupowa psychoterapie,doświadczony prowadzący znakomicie nas poprowadził,bardzo wiele wyniosłam z zajęć miedzy innymi to ze jestem wolnym człowiekiem, dorosłym i odpowiedzialnym za własne życie a mamy jedno życie.warto otworzyc sie na zmianę.
a zobaczysz ze wżyciu jest jak w sporcie , raz sie przegrywa  a raz triumfuje .trzeba jednak wytrwale trenowac. nam potrzeba bardziej trenowac umysł jak nakierowywac go na pozytywne tory.:)))) a to sie da naprawde.

Tu potrzebny jest jeszcze psycholog i terapia. Empatyczny, troskliwy facet być może też! Nie wiem, ale prawdziwy seks jest naturalnym antydepresantem ! Byle nie jakiś kurdupel czyli męska hiena, bo wtedy to klops :-(
Pozdr

Nie chce być mało delikatna, bardzo Ci współczuje, że byłaś molestowana to na pewno bardzo zniszczylo Twoja psychike, ale z tego co piszesz to po prostu wydaje mi sie, że Tobie pasuje użalanie się nad sobą. Też mialam depresje, i było bardzo cięzko. Ale kiedyś to się musiało skończyć, teraz uśmiech nie schodzi mi z ust, śmieje się z głupkowatych rzeczy, i nienawidze byc smutna, a Ty dostalas tabletki, powinnas je troche pobrac i nie powinnas czuc sie winna, ze jestes wesoła.
Dziewczyno wyjdz z domu, zobacz co jest na około Ciebie. ŻYJESZ rozumiesz ? Wiele ludzi w tym momencie traci swoje życie. Nie badz egoistka i zacznij się leczyć, Twoi bliscy po Twojej śmierci również mogliby popaść w depresje, czy tego chcesz dla swojej rodziny ?
Mowisz, ze Twoja przyjaciolka gdzies tam poszła w cień. Weź telefon i zadzwon do niej i zaproponuj spacer porozmawiaj z nią.
Trzymam za Ciebie kciuki !

Witam wiem ze to forum dla kobiet ale już nie wiem jak zyć jestem po próbie samobójczej stało sie to dwa dni temu zażyłem dużą ilosc tabletek,ale żyje lecz nie mam oparcia mam zone która już mnie nie kocha i 2 letniego syna.niewiem co mam dalej z sobą robić.

Iść do psychologa.

Hej, to głupie, ale piszę tu, bo muszę przeżyć jeszcze parę dni,  postanowiłam je poświęcić tylko i wyłącznie mojej 5 letniej córce Karolinie. Gdy patrzę na nią serce mi pęka i ciągle łzy płyną do oczu, tak mi żal ją zostawić..mam jeszcze dorosłą córkę w Polsce, a tak poza tym to już nie mam nikogo, komu by na mnie zależało. Nie mam dokąd pójść...wrócić, wszystko zostawiłam ponad dwa lata temu, żeby było lepiej...podjęłam ryzyko i przegrałam. Nie ma tu dla mnie miejsca i gdzie indziej też.....gdy tu piszę, nabieram  jeszcze trochę siły dla tej małej Iskierka w moim życiu, może tak szybko o mnie nie zapomni ? Jeszcze tylko ten tydzień z nią...

skąd pochodzisz

Jesteś egoistką. Patrzysz nie w tę stronę co trzeba. Zamiast użalać się nad sobą pomyśl o dziecku. Jeśli zrobisz to co masz zamiar to lepiej aby dziecko jak najszybciej zapomniało o takiej matce. Co jej się nie chce wziąć w garść.
Co jej chcesz zafundować? Wspomnienia kilku cudownych dni z mamą po których mama nagle odchodzi na zawsze z własnej woli? Chcesz żeby to pamiętała? Po co jej takie wspomnienia? Będzie cierpieć i tęsknić. Za tą co tej tęsknoty nie warta jeśli ma takie pomysły.
Nie ma sytuacji bez wyjścia.
Nie masz gdzie mieszkać? Są chyba jakieś noclegownie, domy samotnej matki.
Masz 2 ręce , można znaleźć pracę fizyczną. Są zasiłki, pomoc społeczna.
Ogarnij ty się kobieto, nie krzywdź dziecka jeśli chociaż trochę je kochasz.

decyzja o zamiarze samobójstwa , jest krzykiem o pomoc niestety, najczęściej nie słyszanym,  powód desperacji ma różne przyczyny, każdy z nas miał inny powód , jednak skutek jest jeden, byliśmy sami, i nie umieliśmy poradzić sobie z problemem. sam próbowałem , i dlatego mogę to pisać, jest na to jedna rada wyrzuć z siebie do terapeuty , przyjaciela , księdza, kogo chcesz, wszystko to co popchnęło Cię do tego kroku, jednak nie staraj się zatajać , przemilczać, nie dopowiadać, wal wszystko,   do końca, choćby nie wiem jak bolało.
Potem sama stań przed lustrem i przekonaj odbicie że to już, że odzyskałaś siłę , godność, wolę.
Oczekiwanie na leki, i ich działanie to chyba nie wystarczy, zresztą wątpię żeby jakikolwiek fachowiec tak Ci powiedział, poza  bez względną pomocą psychiatry lub psychologa, to ty musisz zebrać siły i zawalczyć o siebie, przyznanie się do własnych błędów to rzecz najtrudniejsza, ale sadzę ze w Twoim przypadku to będzie ten właściwy krok.
JESTEM JERZY WARIAT I TEGO SIĘ NIE WSTYDZĘ, MOŻE KIEDYŚ BĘDĘ MÓGŁ WYTŁUMACZYĆ DLACZEGO.
LEKARZE TO NIE WRÓŻKI, NA PEWNO MOGĄ POMÓC ALE TO TY MUSISZ CHCIEĆ TEJ POMOCY !