CZY TO JUŻ UZALEŻNIENIE?? KOMPUTER, PIWO, PAPIEROSY..

Długo jesteście razem?
Jeżeli tak, to trochę późno na zmiany jego przyzwyczajeń, które Tobie teraz przeszkadzają. Takich rzeczy jak: ograniczenie palenia-rzucenie, ograniczenie codziennego picia piwa czy ciągłego życia z komputerem/telefonem powinnaś wymagać od początku tworzenia Waszej relacji.
A teraz? Teraz jemu nie zależy na słuchaniu Ciebie, bo był święcie przekonany, że nie jest to wszystko problemem i kochasz go niezależnie od tego. Zmienianie go na siłę będzie go drażniło i irytowało, będzie sobie myślał, że wcale go takiego nie kochałaś jaki był/jest. Ale Ty go kochasz, tylko coś się psuje i przejmujesz się tym. Bardzo dobrze.

Masz rację i teraz trzeba działać i naprawiać. Chcesz być dla niego najważniejsza, chcesz, żeby żył prawdziwym życiem, nie tym wirtualnym. Czujesz się teraz jakbyś nie była mu najdroższa, mimo, że on mówi czy sobie myśli, że tak nie jest. Ale Ty jesteś kobietą i nie jesteś na równi z komputerem/internetem/komórką i potrzebujesz więcej zaangażowania z jego strony, więcej czułości, więcej troski, wrażliwości.

Kim dla niego jesteś w końcu? Dodatkiem do całego dnia? Praca, przyjemności, dopiero Ty? Pewnie nie zauważyłby, gdyby Ciebie nagle zabrakło? Oczywiście, że z czasem by to zauważył. A kto pierze, sprząta, prasuje, przygotowuje posiłki, dba o mieszkanie, robi zakupy, kiedy go nie ma? A dla kogo on się stara tak ciężko i długo pracować? Dla Was czy tylko dla siebie? Czy w ogóle widzi to, że jesteś przy nim i docenia Twoją pracę i Twoją obecność? Wyraża wdzięczność za to wszystko?

Facet po ciężkim dniu pracy musi mieć chwilę dla siebie, aby ochłonąć - tak funkcjonujemy. Ale to nie powinno trwać za długo. W przeciwnym wpadku, po co jest w związku z Tobą? Miłość i kochanie nie polega tylko na mówieniu drugiej osobie, że się ją kocha, na przynoszeniu kasy do domu i zajęciu się po tym wszystkim sobą. Nie polega też na robieniu razem rzeczy, które cieszą i spełniają tylko jedno z Was. Wiadomo - musicie mieć swoje własne pasje, zainteresowania, zajęcia. Jednak to co robicie razem i dla siebie, ma być wspólne, zgodne, wypracowane, zadowalające i uszczęśliwiające Was dwoje. Dlatego gdy on po raz "enty" proponuje obejrzenie z Tobą filmu dla swojego świętego spokoju (żebyś się nie czepiała), a Ciebie to nie satysfakcjonuje, to nie powinnaś ulegać, lecz wyjaśnić na spokojnie to co czujesz i to czego oczekujesz-potrzebujesz. "Chciałabym z Tobą pójść na spacer trzymając się za ręce, nie cieszy mnie to co teraz robimy" - lub coś w tym stylu.

Tak samo codzienne picie piwa. To doprowadza faceta do skapcanienia, robi z niego leniwego zgreda. Z czasem się to pogarsza. Nie chcesz żyć z kimś takim. On też nie chciałby takiej żony, prawda? Codzienne piwo to zdrowa przesada. Tak robią ludzie, którzy spędzają każdy dzień pod monopolowym. Facet powinien o siebie zadbać. Nie musi być wysportowanym atletą. Piwo raz na jakiś czas wystarczy.

Jesteśmy ze sobą prawie rok, smutne to że tak szybko mamy problemy, tak właściwie to od kilku miesięcy jest nie ciekawie. Mieszkamy ze sobą od lata, po 4 miesiącach znajomości wprowadziłam się do niego. Już działo się źle za nim się wprowadziłam, ale miałam nadzieje że przeprowadzka zmieni wiele, zmieniła, było fajnie na początku, ale jak poczuliśmy się już swobodnie, to zaczęły się kłótnie. Zauważyłam dużo wad u niego, że nie słucha, ten komputer właśnie, na początku nie raziło mnie to tak,albo nie zwracałam uwagi,  ale dopiero teraz zauważyłam że przesadza. Pali jak smok, pije piwo, jeszcze ma pretensje że ja mu nie kupuje piwa, ale po co? skoro on codziennie sam przynosi piwo do domu. Poza tym mamy problemy finansowe i wolę kupić coś do jedzenia, niż jemu piwo. Ostatnio mi powiedział, że zamiast kupować krem czekoladowy, mogę kupić piwo. Przegiął, ponieważ krem jest dla córki i za alimenty kupuje.
Wczoraj się z nim pokłóciłam, do tego stopnia że go uderzyłam, nie umiem, nie mogę w twarz, więc dostał w ramię. Wypomniał mi błąd z przeszłości, a to było nie miłe, do tego jeszcze walnął tekstem że mam mu płacić za czynsz i inne opłaty. Tak powiedział, bo ja się zbuntowałam gdy grał na ps 3, mówię zostaw to, a on dalej gra, mam wrażenie że robi mi na złość. Wtedy ja mówię, że skoro tak, to ja od teraz nic nie robię, nie będę pomywać, prać mu ubrań, gotować, tylko co dla mnie i córki. Chcę żeby zobaczył jak to jest gdy mnie zabraknie, a on na to że skoro tak, to mam mu oddać kasę co dał na życie. Ja nie rozumiem w ogóle tego, jak można tak ranić, czy on zdaję sobie z tego sprawę? Mieszkamy razem, jesteśmy razem, a on zachowuje się tak jak ja bym była kimś obcym. Ja nie wiem do czego mu jestem potrzebna, nie wiem. Mówi że kocha a zachowuje się wręcz odwrotnie. Przeprosił mnie potem, próbował przytulić, ale ja mu nie wybaczę, zabolało mnie to bardzo. Zresztą na temat kasy, to nie raz już mi mówił że mam mu dać na czynsz. tak to jest, jak się jest na utrzymaniu faceta. Ale u nas pracy brak Jeszcze nie mam co z córką zrobić.
Ostatnio miał urodziny, byli jego rodzice, moi i siostra z mężem, upiekłam tort i jeszcze jedno ciasto, zrobiłam kolację, prawie cały czas byłam w kuchni, kawa, ciasto, obmyć, robić kolacje. No nie powiem, podziękował mi potem, dał buziaka, ale to bt na tyle, starałam się, chciałam że wszystko wyszło super i się raczej udało, ale on nie docenił. Na drugi dzień potrafił już się wkurzać o byle co. Na sylwestra nie chciałam iść na zabawę, bo zaprosili nas znajomi których nie lubię, zwłaszcza taki jeden kolega, ale zgodziłam się tylko i wyłącznie dla mojego. Też nie docenił, odwalił taki numer że szok, ale to już inny temat. NIE DOCENIA NICZEGO CO DLA NIEGO ROBIĘ, ANI NIE SZANUJE.

Dziękuje za odzew na mojego posta, zgadzam się całkowicie z tym co napisałyście, szczególnie Austerlitz. Właśnie ja się tak czuje i tak bym chciała. Być kochana, przytulana i najważniejsza, a nie komputer. Chciałam mu pokazać co napisałyście, ale on to olał, przeczytał może jedną linijkę i koniec, wiem że mi wypomni w kłótni, że wszystkim się żale jakiego mam faceta. Ehhh to jest chore już. Jak tak dalej będzie to odejdę....

Ten facet potrzebuje mocnego kopa, który mu otworzy oczy. A jak nie otworzy, to nie powinnaś dalej się męczyć z nim.
Jak uznasz, że to będzie dobre dla Ciebie, zrób radykalny krok, niech zobaczy, że masz szacunek dla siebie i dla córki, że jesteś silna.

Spakuj rzeczy swoje i córki któregoś dnia gdy on będzie w pracy, poproś dobrego kolegę/znajomego/kogoś z rodziny o transport. Wyprowadź się, może do rodziców, tam gdzie masz możliwość zatrzymania się na dłuższy czas.
Przed wyprowadzką napisz list podobnej treści i zostaw w widocznym miejscu:
"Mam oddać pieniądze, które jak to uważasz, dałeś mi na życie? Może policz ile trzeba zapłacić wynajętej osobie
- za godzinę prania
- za godzinę prasowania
- za godzinę gotowania
- za godzinę zmywania
- za godzinę mycia podłóg
- za godzinę odkurzania
- za godzinę ścierania kurzy
- za godzinę robienia zakupów
- za godzinę kelnerowania
- za godzinę pilnowania twojego mieszkania
- za godzinę robienia dla ciebie dziesiątek innych rzeczy
Przez te wszystkie dni odkąd jestem z Tobą nie żądałam zapłaty. Kochałam i chciałam czuć się kochana. Nie byłam i nie jestem panią do wynajęcia i szukającą sponsora."

Jeżeli to go nie ruszy, to przykro mi, ale ten facet nigdy nie będzie prawdziwie Cię kochał.

women ja walczę z tym 4 lata Raz jest ok....a za chwilę mu odbija i uzaleznienie....jest ok...znow do dupy....
Ktoś mi kiedyś powiedział - poczekaj, odczekaj, znudzi mu się...rzeczywiście...po 4 latach powoli mu sie nudzi....ale przez te 4 lata miałam myśli samobójcze, nerwicę, arytmię serca, zagrożoną ciąże, brałam nawet psychotropy...
On wg. niego jest czysty...to ja schizowałam

Kyntia, jak nazywa się ta gra? WOW czy Metin2? Jesli jedna z tych opcji troszkę mogę Ci wyjaśnić na pw;)

Oj cięzki temat... mój men też, albo komputer, albo telefon i po necie, albo do spania. Bywa, że czasem jest fajnie, jednak z reguły to siedzę przed nim i cieszę oczy jego widokiem, chocby siedzącego przed komputerem. Brakuje mi go.
Mój z kolei na pytanie dlaczego tyle siedzi to odpowiedział "Czy ja Ci w gary zaglądam?"

Ło matko jedyna ;-)
Życie marnujesz kobieto. To błędne koło. I po co Tobie taki ciężar?
Zrób z tym porządek bo i tak na tym nie korzystasz.
Nic nie masz z tego związku. I przestań się użalać. Postaw sprawę jasno.
Likwidujemy kompa. Ja nie zaglądam i Ty też nie. Dzielimy się obowiązkami sprawiedliwie.
Razem wypoczywamy. Spotykamy sie z przyjaciółmi. Raz na mc ja mam babski piątek raz na mc ty męskie spotkanie.
Jak Ci nie pasuje zabieraj graty i do mamy fruuuu!
Niech Ci da pokój z komputerem, niech karmi, opiera, sprząta i co tylko chce.
A ty kobieto nie bądź taka żenująca. Jeśłi nie przybieżesz odważnej postawy to w ogóle nie będzie  nawet cię słyszał.
Pozdrawiam

P.S.
Też pracowałam nad kompem mojego Zeusa ;-)

Witam ponownie.
Od czasu pisania posta  niestety nic się nie zmieniło, a chyba jest jeszcze gorzej. Nie dość że jest kłamcą, kłamie w kążdej dziedzinie życia, może to pierdoły, ale kłamie. Siedzi nadal przed kompem, ja do niego mówię, proszę, mówię co mnie boli, a on nawet na mnie nie spojrzy, tylko ślepia wlepione w monitor, a potem on do mnie że on taki jest , bo ja się dre. Kurde, ale dlaczego? dlatego że mówię i zero reakcji, doprowadza mnie do wściekłości ta obojętnością, boli cholernie, a jak tęsknie
Ja już  nie mam sił, jestem wykończona psychicznie, źle sypiam, córce się obrywa, bo ciągle chodzę zdenerwowana. Nie potrafię się już podnieść, upadłam i to boleśnie. Rozmawiałam z mamą, pytałam czy mogę wrócić, ale nie, przecież co ludzie powiedzą. Wyjechałam na weekend, a on co? Poszedł sobie do kolegi na piwo, nawet nie zadzwonił. Wczoraj była znowu akcja, znowu doprowadził mnie do nerwicy, i zamknęłam mu monitor laptopa, żeby w końcu mnie wysłuchaj, spojrzał na mnie. A on... wstał jak wściekły i myślałam że mnie uderzy.. powstrzymał się. Mam w planach psychologa, jest bezpłatny i trzeba czekać niestety, może on mi pomoże, muszę się podnieść i zawalczyć o swe życie, szczęśliwe życie, możliwe że bez niego.

A mnie dziwi, że nikt tego tutaj jeszcze nie zauważył: kobieto, po co się męczysz z facetem, który Ci nie odpowiada? Wprowadziliście się razem w ekspresowym tempie, zupełnie bez sensu, bo wątpię, by Twoja córka się zdążyła do niego przyzwyczaić i odwrotnie, tak naprawdę się dobrze nie znaliście jeszcze i teraz oczekujesz od niego, że będzie Twoim księciem z bajki? Sama przyznajesz, że było źle zanim się wprowadziliście, więc po cholerę się w to pakowałaś? Nie rozumiem jak można się wprowadzać z kimś do mieszkania, jeśli źle się dzieje w waszym związku, na dodatek bardzo świeżym jeszcze. Sama się wprowadziłam z chłopakiem po 6 miesiącach i uważam to za ekstremalnie szybkie tempo, ale nam się układało i układa dobrze. Inaczej w życiu bym się na to nie zdecydowała, a Ty jeszcze masz córkę, więc tym bardziej powinnaś dłużej się nad takimi decyzjami zastanawiać i być ich pewna. Co do zachowań Twojego partnera: faktycznie nie są do końca w porządku, ale chyba wiedziałaś jakim jest człowiekiem zanim się z nim wprowadziłaś? A jeśli stał się taki po wprowadzce to masz kolejny dowód na to, że ekspresowe wprowadzanie się razem to niemądry pomysł, bo się nie zdąży człowieka dobrze poznać. Niemniej jednak wątpię, byś wcześniej nie zauważyła, że dużo pali albo lubi wypić piwo. Oczywiście w jego wypadku to jest alkoholizm, bo on pije codziennie. Ale skoro to widziałaś i niejako się na to godziłaś, to nie dziw się, że facet reaguje złością, skoro wcześniej Ci to nie przeszkadzało, a teraz się rzucasz i masz pretensje. No i to, że mu matkujesz jest już w ogóle przegięciem. Proszę Cię, ile on ma lat, 5? I co z tego, że wyjdzie bez kurtki? Raz się przeziębi to może pomyśli następnym razem. A jak nie to będzie jak głupek ciągle chodził przeziębiony i tyle. Zrozum, że on wcale nie ma obowiązku zmieniać się dla Ciebie i ulegać Twojej wizji fantastycznego partnera. To nie jego, a raczej Twój problem, że Twój facet "robi i żyje po swojemu": on ma do tego prawo, a Ty masz problem, że Ci to nie pasuje. A skoro Ci nie pasuje, to się wyprowadź i przestań być z nim w związku. Znajdź pracę, wyślij córkę do przedszkola i tyle. I nie mów, że się nie da, coś na pewno znajdziesz, jeśli nie będziesz za bardzo wybrzydzać.

koteczek napisał/a:

że w końcu on zrozumie, że jesteśmy ważniejsze od kolejnej godziny przy kompie....ale tak nie jest prawda jest taka, że na początku nie zauważamy wad albo liczymy, że on to zmieni a potem po kolejnych miesiącach zaczynamy tracić nadzieję, ze to wogule możliwe.... Mój facet jest też stałym bywalcem wszelakich gier, portali itp ciekawostek i czasem nasz wspólny dzień zaczyna się i kończy przed kompem dla niego a dla mnie na odrobieniu wszelkich prac domowych, to przykre, ale prawdziwe. Kocham tego mężczyznę i nie chcę się rozstawać, wiec najnormalniej w świecie znoszę te jego zamiłowania, ale znalazłam  sobie ciekawa alternatywę....mam swoje zainteresowania, którym się oddaje np. piszę wiersze "do szuflady", chodzę na długie spacery z dzieckiem, piszę z moimi netkowymi znajomymi a jak już nie mogę wytrzymać z braku jego zainteresowania to wyjeżdżam do mojej ukochanej cioci...uwierzcie mi kilka dni bez kobiety działa na niego jak oczyszczająca herbatka na diecie Kochane kobietki nie zawsze najsmutniejsze rozwiązania jest właściwe czasem trzeba umieć znaleść sobie miejsce w tym świecie i żyć a czasem zaglądać do świata swojego mężczyzny...nie oszukujmy się męski świat nigdy nie będzie taki jak nasz!!! a jedynym wyjściem czasem bywa kompromis!!! nie walka!!! Ja nie umiem walczyć z kimś kogo kocham!!!

Kochana da rady....zamiłowany gracz od 7 lat zrezygnowal z gierki. Tej samej w ktora gra moj.
A. tez gra teraz po 4 h najwyzej.
Woli oglądnąć film, pobawić się z dzieckiem chociaż jeszcze nie udało mi się namówić go na spacer z młodymi
Jest mozliwe ale to zależy od charakteru gatunku męskiego

Ile kobieto masz dzieci? Ile lat jesteś w małżeństwie?
Nie wiesz o czym piszesz.
Skoro nie wiesz, nie pisz.

A kiedyś napiszesz na tym forum płaczący tekst że Twój facet nie to,tamto, a ja ci napiszę...po cholerę się w to pakowałaś?
Znasz ją? Materacem byłaś? Wiesz jaki on był przed ślubem, jaka ona?
Łatwo oceniasz innych.

Pogadamy za 5 lat.

Boże dziunia jak Ty malutko o życiu wiesz a jak Doda masz niewyparzona buźkę.

Ja też jestem w stałym związku z osobą, która mnie nie zauważa. Od paru miesięcy istnieje dla niego tylko telfon komórkowy, lub komputer lub telewizor. Nie można naprosić się o cokolwiek, bo słyszę wciąż: zaraz, za chwilę, za moment....
Nie wiem co robić, nie mam nawet narzędzi żeby go odciągnąć od tych rozrywek. Oczywiście piwko też musi być.
Jak jedziemy do moich rodziców, to on nadal ode mnie odpoczywa, bo siedzi na dole z moim tatą i oglądają mecze, tv, itp.
A nawet jeszcze nie jesteśmy małżeństwem, natomiast ja za dużo zainwestowałam w ten związek żeby teraz tak to się skończyło.

Ja się odniosę tylko do picia jednego piwa... Austerlitz napisał bardzo słusznie, ze zaczyna się od jednego... Mam przed sobą książkę Michaela Bootha Jedz, módl się, jedz. Jej autor jest dziennikarzem kulinarnym i z racji wykonywanego zawodu musi bywać w restauracjach i jadać potrawy , o których później pisze felietony. A wiadomo, jedzenie bez odpowiednio dobranego wina to jak lizak bez patyka. I tak zaczęło sie jego podwójne, a może nawet potrójne uzależnienie: od jedzenia, od picia i od kulinarnych zakupów. Nie musiał już nawet wychodzić z domu, by sie napić, no i gotował, a na zakupy wydawał kasę potrzebną na inne rzeczy w domu. Praktycznie kilka razy w tygodniu był w stanie nieważkości. Więc nie ma na co czekać i trzeba stawiać granice. Licząc sie z tym, że partner może nas odrzucić i wybrać swoje rozrywki...

Znam doskonale problem z grami i powiem Ci szczerze, że jest uzależniony. To samo przeszłam z moim chłopakiem, z którym jestem 4 lata. Zaczęło się rok temu, nie szło mu na uczelni, rodzice zaczęli się czepiać (jego matka strasznie lubi wszystko i wszystkich kontrolować) więc uciekł w grę. Ja próbowałam mu pomóc, wspierać go, ale sama też miałam ciężko na uczelni, wracałam do domu (mieszkamy razem) i musiałam się uczyć a on w tym czasie grał. Jego mama zauważyła w końcu problem, zaczęła szukać informacji i podrzuciła mu pod nos stos wydrukowanych kartek o problemach z uzależnieniem od gry. Ja prowadziłam z nim wojnę na własną rękę, próbowałam go odciągnąć od kompa różnymi sposobami, głównie wpływając na jego męską naturę . Te kartki i to co było w nich napisane dopiero otworzyły mu oczy na problem. Zrobił test, w którym wyszło, że bez pomocy specjalisty nie poradzi sobie z nałogiem i chyba to go tak wystraszyło. Nie odciągnę go całkowicie od kompa bo studiuje informatykę, ale wolałabym żeby nie spędzał przy nim każdej wolnej chwili. Teraz poszedł na praktyki i po 8 godzinach programowania zaczyna mieć dosyć i w domu czyta, ćwiczy, gra na gitarze i jestem z niego dumna. Pierwszy krok to to, żeby Twój chłopak zrozumiał, że ma problem! Jeżeli to do niego dotrze to połowa sukcesu. Jeżeli będzie skłonny do zmiany sama będziesz mu mogła pomóc wymyślając jak moglibyście razem spędzić czas. Pomagając mu w poszukiwaniu hobby (ja tak kombinowałam). Życzę Ci powodzenia i mam nadzieję, że uda Ci się go z tego wyciągnąć

nie wiem czy ktoś już to tu napisał bo nie chce mi się wszystkich odpowiedzi czytać  ale może spróbuj w ten sposób.
Kup sobie jakąś seksowną bieliznę i spróbuj go w ten sposób zainteresować. Jeśli to go nie ruszy to całkowicie stracił Tobą zainteresowanie i ciężko będzie coś wskórać. ewentualnie jeszcze jakaś poradnia małżeńska. albo rozstańcie się.