Moje postanowienie noworoczne

Do roku 2010 nie wierzyłam w coś takiego jak postanowienie noworoczne. Uważałam, że jak chcę coś zmienić w swoim życiu to powinnam to zrobić natychmiast, nie czekając na żadną "magiczną datę".  Jednak Sylwestra roku 2010/11 spędziłam w łóżku, chora, cierpiąca, z potwornym bólem. Od 2 lat pomimo stosowania leków, zaleceń lekarzy, rygorystycznej diety stan mojego zdrowia systematycznie się pogarszał, a ja coraz bardziej cierpiałam. Brakowało mi sił i chęci na walkę i wykonywanie codziennym obowiązków.
Wtedy jednak, w tego pamiętnego Sylwestra, pomyślałam, że skoro nikt mi pomóc nie może, muszę sama sobie pomóc. Zaczęłam sobie wyobrażać co będę robić jak wyzdrowieję, a przede wszystkim co zjem - kwaśny bigos to danie, o którym pomyślałam najpierw. A na deser koniecznie tort kijowski. Hm, pycha. "Muszę kiedyś jeszcze spróbować tych dań - wierzę w to". A skoro uwierzyłam, że kiedyś zjem bigos, uwierzyłam, że będę zdrowa. "Sport to zdrowie" stał się moim mottem życiowym. Skoro lekarze, leki, dieta nie pomagają, to tylko sport mnie uzdrowi. I zaczęłam ćwiczyć. Najpierw to były bardzo statyczne, delikatnie ćwiczenia, później bardziej intensywne - zawsze pod okiem trenera, który pilnował mnie i podpowiadał, które ćwiczenia mogę wykonywać, a których nie. Po kilku miesiącach ćwiczeń choroba przystopowała, ja poczułam, że energia mnie rozpiera, ataki są coraz rzadsze, bardziej delikatne. Wierzę w to, że choroba zacznie się cofać i wkrótce będę mogła zacząć kompletować składniki na bigos
Moja historia jest prawdziwa, dlatego z czystym sumieniem mogę poradzić wszystkim, którzy chcą wytrwać w noworocznych postanowieniach, aby psychicznie nastawili się na zmiany w swoim życiu, obrali cel, uwierzyli w to, że są w stanie go osiągnąć i systematycznie dążyli do jego osiągnięcia. A jeśli obok mamy wsparcie kogoś bliskiego to wytrwanie w postanowieniach noworocznych okaże się dla nas bułką z masłem