Czy mój chłopak może mieć problemy z alkoholem?

Wg. mnie picie na imprezie jest ok(oczywiście z umiarem, będąc z kimś po prostu nie wypada zalać się w trupa), ale nigdy nie rozumiałem picia samemu. Albo w towarzystwie, albo w ogóle. A już na pewno nie codziennie/co drugi dzień, bez względu na ilość. Co możesz zrobić? Po prostu powiedz mu o swoich obawach lub 'trzymaj rękę na pulsie'. Co prawda jedno piwo to jest nic, ale to nadal alkohol. Od jednego się może zacząć...

I tak, też miałem w rodzinie do czynienia z alkoholizmem.

nożyczki,
rozumiem, że jesteś, jako DDA, osobą przewrażliwioną na punkcie alkoholu. Osobą, która przez pryzmat własnego ojca przygląda się własnemu partnerowi.

Tymczasem możesz gdybać na temat ewentualnych problemów swego chłopaka z alkoholem. Równie dobrze może je w przyszłości mieć, jak i ich nie mieć. To, że wypija codziennie piwo o niczym nie świadczy. Alkoholikiem może być osoba, która pije raz w roku, a może nim nie być osoba wypijająca codziennie piwo. Problem, pewnie sama o tym wiesz, nie leży w częstotliwości picia.

Co mogę Ci zasugerować?
Skorzystaj z pomocy poradni ds. uzależnień i przejdź własną terapię jako DDA, bo alkoholizm Twojego ojca wpływa na Twoje obecne życie. Dzięki terapii ten wpływ można zminimalizować.

Dzięki za odpowiedzi i porady

Wielokropku ja już przeszłam terapię dla DDA. Chodziłam pół roku do terapeutki. Bardzo dużo mi dała ta terapia i myślę że dzięki niej związałam się z moim obecnym chłopakiem. Wcześniejsze moje związki były z osobami niedojrzałymi emocjonalnie. Teraz jest inaczej.
Zastanawiam się nad następną terapią grupową, która jest płatna... myślę że znajdę na to pieniądze Czuję że z niektórymi sprawami nie daje sobie rady. Boję się że coś zepsuję w moim związku, przez szukanie w dziury w całym i przez moje obawy alkoholowe...chociaż wiadomo mogą one okazać się słuszne.

Wiem że ja przez pryzmat  ojca oceniam mojego chłopaka. Nie lubię jego ruchów, sposobu mówienia kiedy jest pijany bo to przypomina mi automatycznie ruchy mojego ojca. Mówiłam mu o tym , ale ja nawet nie wiem czy on jest to w stanie zrozumieć. Ja czuję, że się oddalam od niego za każdym razem kiedy on jest w stanie upojenia alkoholowego.
Nie wiem jak ja mam mu to wszystko wytłumaczyć, żeby mnie zrozumiał.
Nie wiem też jak mam się po prostu wyluzować kiedy on sobie wypije te 3/4 piwa i już jest podchmielony trochę. No bo ja nie chcę mu tego zabraniać, to bez sensu. 

Z ojcem moim nie rozmawiam od kilku lat, właśnie przez alkohol. Mój ojciec pił odkąd pamiętam, wyżywał się na mnie - krytykował mnie, poniżał, był agresywny, nie wysłuchiwał mnie a jednocześnie nauczył mnie wielu rzeczy i zaszczepił we mnie  pasje i za to jestem mu wdzięczna. Cały czas były te huśtawki raz był miły a raz agresywny i wulgarny, pełen nienawiści do mnie. Mama z babcią mówiły mi, że on się tak zachowuje w stosunku do mnie dlatego że mnie bardzo kocha. Ja naprawdę od dziecka myślałam że taki schemat zachowań świadczy o tym że ktoś mnie kocha. Moje 3 związki wyglądały właśnie tak jak moja relacja z ojcem - im bardziej się na mnie wyżywasz tym bardziej mnie kochasz. Obecny związek taki nie jest. Mój chłopak mnie szanuje, sam nie ma za wielu kompleksów, akceptuje samego siebie, po prostu siebie lubi więc i nie ma potrzeb wyładowywania się na kimś.

Teraz nie odzywam się do ojca ponieważ nie chcę przeżywać jego huśtawek emocjonalnych, wolę jak się do mnie nie odzywa po prostu mam spokój. Ojciec dalej pije , na szczęście nie mieszkam już z rodzicami. Bardzo chciałabym żeby przestał pić i poszedł na terapię, ale jest to niemożliwe ponieważ on tego nie chce.
Czasami się zastanawiam jak wyglądałoby moje życie gdybym miała ojca który szanuje mnie i moją mamę, dba o nas i nie ma problemów alkoholowych. Myślę że ten jego alkoholizm ma duży wpływ na moje życie, może jestem za wrażliwa, no ale taka już jestem.

Apoteoza
O alkoholizmie świadczy nie to, jak dużo lub jak często ktoś pije. Chodzi o to, co dzieje się z człowiekiem podczas picia. Osoba "wchodząca" w uzależnienie stara się unikać rozmów na temat swojego picia, a później reaguje gniewem bądź agresją na sygnały sugerujące potrzebę ograniczenia picia oraz w sytuacjach utrudniających dostęp do alkoholu. A  jak widać Twój partner nie potrafi odmówić sobie nawet jednego piwa na imprezie, to może oznaczać, że raczej ma problem z alkoholem. Gdyby go nie miał, to by się nie unosił się agresją na Twoją prośbę.

Ja biorę pod uwagę fakt, że jesteś DDA i że możesz być przewrażliwiona na tym punkcie, ale mimo to uważam, że jest coś na rzeczy.

Mój kolega kiedyś zapierał się, że nie będzie alkoholikiem jak swój ojciec. W wieku 19 lat był uzależniony od alkoholu więc, to że kiedyś Twój partner z tego się śmiał to raczej nie ma nic do rzeczy.

Jak mówiłam o alkoholizmie nie świadczy się upijanie, czy częstotliwość picia, tylko zachowanie.
A powiedz mi jak on tłumaczy sobie i Tobie, że pije. I czy stara się być na każdej imprezie zakrapianej alkoholem.

A może po prostu facet też ma dość "gderania" nad uchem? Wiem, ze to brzmi grubiańsko, nie mam na celu Cię obrazić autorko , ale może to naprawdę Twoje przewrażliwienie? Może po prostu czuje się jakoś osaczony, albo co?

Nikt nie lubi czuć się kontrolowany, dlatego może zamiast mu ciągle gadać i przypominać, poproś go o chwilę rozmowy- jednorazowej, szczerej- i ustalcie granice akceptowalne przez Was obydwoje. Niech weźmie pod uwagę również Twoje odczucia, ale nie oskarżaj go. Po prostu powiedz, jak się z tym czujesz i ciężko Ci czasem, mimo, że się starasz nie narzucać ze swoim zdaniem. Niech wie, że nie robisz tego na złość, czy żeby go kontrolować. Podziwiam Cię, że mimo doświadczeń, zwracasz uwagę na Jego uczucia i potrafię sobie wyobrazić, że nie raz staczasz wewnętrzną walkę o to jedno piwo. Niech i On to zrozumie Na rozmowie się pewnie nie skończy. Obserwuj go i kiedy zauważysz, że zaczyna przeginać, weź go gdzieś na stronę i ładnie, z uśmiechem zasugeruj mu, że masz ochotę z nim zrobić to, czy tamto (np. taniec), czy zaciągnij go gdzieś w kącik i wycałuj, niech mu trochę z głowy wyparuje ten alkohol Zajmij go czymś, żeby trochę otrzeźwiał W domu to samo. Trochę sprytu Kochana i będzie po Twojemu,a On się nawet nie zorientuje i nawet będzie zadowolony

Powiem tak: powinnaś kontynuować terapię, żebyś mogła panować nad swoim przewrażliwieniem. To na pewno Ci nie zaszkodzi.Możecie z resztą oboje chodzić, niech wie z czym się borykasz na co dzień.
Z partnerem porozmawiaj i jak powiedziała McMiodek ustalcie nowe zasady.
Ale mimo to możesz mieć oko na swojego partnera. Nie mówię, że jest alkoholikiem, ale jest coś niepokojącego w jego zachowaniu tylko nie wiem na ile wynika to z Twojego zachowania, a na ile z ewentualnej początkowej fazy uzależnienia.