Hej wszystkim netkobietom. Jestem mężatką od 11 lat i tydzień temu próbowałam popełni samobójstwo. Oto z grubsza moja historia:
mam 30 lat ,wykształcenie zawodowe, moi rodzice piją, z teściami prawie nie rozmawiamy. Mieszkamy w wynajętym mieszkaniu z chorą ciotką mojego męża, w pokoju nie ma drzwi. Nie mam przyjaciółek odkąd zamieszkaliśmy z ciotką- ona mi nie pozwala. A mój mąż traktuje ją jak ukochaną
mamusię, ze mną nie rozmawia albo na mnie warczy. Do tego traktują mnie jak służącą- każdemu jeść i po każdym posprzątać.Mam tęż dwie córeczki i nie mam pracy. Za to muszę się zajmować finansami rodziny-które to zważywszy na pensję męża -1500 zł są tragiczne. Co dziennie kombinuję jak koń pod górkę ale z pustego i salomon nie naleje.
problem leży w tym, że nawet nie mogę powiedzieć o żadnych kłopotach mężowi bo zaraz jest awantura- o robię z jego pieniędzmi, jak mogę tak postępować, żeby czegoś nie zapłacić. Ale przecież dzieci muszą coś jeść. teraz mam mieszkanie nie zapłacone, komornika na pensji i nie mamy gdzie iść. Nikt nie wie, że próbowałam się zabić ale nie daje już rady.......Ciotka to osobny problem- jest najmądrzejsza na świecie i nikt nie wie od niej lepiej, nawet moje dzieci muszą być wychowywane tak jak ona chce. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam....
Podobne tematy
Aneto, tylko prosze nie mysl o samobojstwie!!! Czy wyobrazasz sobie jak tym czynem zrujnowalabys psychike twoich corek? One by sie z tego nigdy nie otrzasnely, wiem o tym! Mama mojej dobrej znajomej zabila sie (Boze, juz samo to slowo mnie przeraza) jak ona miala 6 lat, teraz ma 34 i dalej nie moze tego pojac, to zupelnie zmienilo jej zycie, i wierz mi, na GORSZE!
Zawsze znajdzie sie jakies rozwiazanie, nie wiem jakbym ci osobiscie mogla pomoc ale jak chcesz np jakas pomoc typu ciuszki dla dzieci itp to moge popytac znajomych czy maja cos do oddania. W jakim wieku sa twoje dziewczynki? Daj znac jak czegos potrzebujesz i nie zalamuj sie. Ktoregos pieknego dnia twoje malenstwa wynagrodza ci trudy przez ktore dla nich przeszlas. Wiem to z autopsji, moi rodzice zawsze powtarzaja, ze nie wiedza, jak mogliby zyc bez swoich dzieci. Pomagamy im z rodzenstwem jak mozemy, dzieki nam maja, ze tak powiem 'jak u Pana Boga za piecem' a usmiech na naszych twarzach jest dla nich najlepszym lekarstwem! Trzymaj sie cieplo i pisz co u ciebie.
Samobójstwo - ucierpią najbardziej Twoje dzieci bozostaną zupełnie same.Myślę że czujesz ogromny strach.Pomyśl co oni mogą Ci zrobić kiedy w zdrowy asertywny sposób powiesz - od dziś każdy sprząta po sobie.Jesteś przecież dorosłym,myślącym,wolnym człowiekiem.Jak to się stało że jakaś tam ciotka nie pozwala mieć Ci koleżanki czy przyjaciółki?! Nie jesteś małą dziewczynką która potulnie ze spuszczoną głową i lękiem w oczach wykonuje polecenia innych.
Polecam spotkania Dorosłych Dzieci Alkoholików - albo poczytaj w internecie na ten temat.
Rozmowa z psychiatrą też mogłaby wiele pomóc.Nie możesz myśleć że ze wszystkim jesteś sama albo że nie ma wyjśća z tej czy innej wydawać by się mogło sytuacji.
Co jeszcze? Dlaczego sądzisz że Twoje życie jest niudane.na jakiej podstawie i za kogo się uważasz aby tak siebie oceniać? Czy dzieci nie dają Ci poczuć jak bardzo jesteś dla nich ważna?
Nie wyobrażam sobie aby w pokoju nie było drzwi - zrób coś z tym dziewczyno...
- JustynaPiatkowska
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Aneta_2012,
czy próbowałaś szukać pomocy w Centrum Interwencji Kryzysowej, Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej? W podobnych placówkach dostępna jest stała, bezpłatna pomoc zarówno psychologiczna jak i wsparcie organizacyjne i finansowe.
...Jestem mężatką od 11 lat i tydzień temu próbowałam popełni samobójstwo. Oto z grubsza moja historia:
mam 30 lat ,wykształcenie zawodowe, moi rodzice piją, z teściami prawie nie rozmawiamy. Mieszkamy w wynajętym mieszkaniu z chorą ciotką mojego męża, w pokoju nie ma drzwi. Nie mam przyjaciółek odkąd zamieszkaliśmy z ciotką- ona mi nie pozwala. A mój mąż traktuje ją jak ukochaną
mamusię, ze mną nie rozmawia albo na mnie warczy. Do tego traktują mnie jak służącą- każdemu jeść i po każdym posprzątać.Mam tęż dwie córeczki i nie mam pracy. Za to muszę się zajmować finansami rodziny-które to zważywszy na pensję męża -1500 zł są tragiczne. Co dziennie kombinuję jak koń pod górkę ale z pustego i salomon nie naleje.
...Nie wiem ile jeszcze wytrzymam....
To wszystko co piszesz jest naprawdę trudne i zapewne ciężkie, lecz czy chcesz TAKI los zgotować swoim córkom?
Jedyna osoba na którą mogą liczyć i winna jest im miłość chce je zostawić same na pastwę takiego życia? Bo tak by się stało gdyby twoja próba skończyła się pomyślnie.
Poszukaj pomocy i wsparcia jak radzi pani Justyna. Nie jesteś bowiem sama na tym świecie - jesteś to winna swoim dzieciom. Nie fakt braku koleżanek powinien być tu istotny(jak będziesz potrzebowała, to spotkasz się z nimi na mieście) a fakt, że dzieci mogą liczyć tylko na Ciebie i na pewno jesteś dla nich osobą najważniejszą na świecie.
Powodzenia i sił życzę
hej. Cały czas myślę o będą czuły moje córki i jak dalej będą żyć. Tylko tą myślą i ty,że w tym ponurym życiu coś mnie jeszcze czeka-przetrwałam do tej pory. Ale ostatnio ten komornik, brak oparcia w kimkolwiek i wizja, że wyrzucą mnie z dziećmi z mieszkania na bruk i to,że nie będę miała o im dać zjeść-mnie przytłoczyła. Moje córki mają 5 i 9 lat, nawet zastanawiałam się czy nie odejść od męża z nimi. Ale nie mam gdzie iść ani do kogo, nawet jak bym znalazła kawalerkę do wynajęcia to za co utrzymam ją i dzieci, i gzie znajdę taką pracę żeby mnie stać na to było. Pozostaje jeszcze kwestia opieki nad dziećmi jak będę w pracy i zaprowadzania do zerówki. Co do instytucji- byłam parę razy w opiece społecznej po wielu rozmowach i papierach dostałam raz 100 a raz 200 zł i odpowiedź, że to wszystko o mogą mi zaoferować, a pani z MOPSu w twarz mi powiedziała, że gdybyśmy z ktoś z nas pił lub byłaby przemoc w rodzinie to miałabym szansę na pomoc. Byłam też u pani psycholog w centrum pomocy rodzinie: Pani owszem wysłuchała mnie, coś tam sobie zapisała, ale oprócz zdawkowych: nie zawsze będzie tak źle i żebym popracowała nad asertywnością-
nie miała dla mnie ani rady ani słowa,ze mogłabym gdzieś skorzystać z pomocy. Co się zaś tyczy tych nieszczęsnych drzwi-to mój pokój jest przechodni więc nie ma możliwości ich zamontowania,przez co nie mogę z mężem swobodnie rozmawiać, ani się pokłócić, czy też kochać się-bo nigdy nie jesteśmy sami.
- JustynaPiatkowska
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Aneta_2012,
przemoc to nie tylko ataki fizyczne, ale także przemoc psychiczna (agresja słowna, poniżanie, zaniżanie wartości, samooceny) oraz przemoc ekonomiczna (wydzielanie pieniędzy, ograniczanie finansowe, rozliczanie z wydatków) czy zaniedbanie (brak podejmowania możliwych wysiłków i starań, które mogłyby poprawić jakość życia rodziny). Być może, jak poradziła pracownik w CPR, warto popracować nad asertywnością - i wykorzystać ją w kierunku tych służb.
...ostatnio ten komornik, brak oparcia w kimkolwiek i wizja, że wyrzucą mnie z dziećmi z mieszkania na bruk i to,że nie będę miała o im dać zjeść-mnie przytłoczyła. Moje córki mają 5 i 9 lat, nawet zastanawiałam się czy nie odejść od męża z nimi. Ale nie mam gdzie iść ani do kogo, nawet jak bym znalazła kawalerkę do wynajęcia to za co utrzymam ją i dzieci, i gzie znajdę taką pracę żeby mnie stać na to było. Pozostaje jeszcze kwestia opieki nad dziećmi jak będę w pracy i zaprowadzania do zerówki.
...
Co się zaś tyczy tych nieszczęsnych drzwi-to mój pokój jest przechodni więc nie ma możliwości ich zamontowania,przez co nie mogę z mężem swobodnie rozmawiać, ani się pokłócić, czy też kochać się-bo nigdy nie jesteśmy sami.
Cóż - życie to nie jest bajka... koszmar życia codziennego
Widzę tu parę problemów, których rozwiązanie mogłoby ulżyć Ci w życiu codziennym.
1. to twoja komunikacja z małżonkiem, jeśli macie jeszcze wspólny język to OK, jeśli nie, to dobrze byłoby nad tym popracować. Brak bliskości przez warunki lokalowe pewnie Wam na tym polu mocno bruździ. Jednakowoż podejmuj próby rozmów z nim. Może udałoby się wykorzystać do tego jakieś wspólne wypady na miasto. Nie wiem gdzie mieszkasz, więc strzelam w ciemno - w lato byłoby łatwiej bo np. jakiś odjechany plac zabaw dla zajęcia latorośli a Wy w tym czasie byście pogadali. Spróbuj wymyślić jakąś atrakcję dla nich. gdzie rzucając na nie tylko okiem sami moglibyście próbować się dogadać.
2. może próba podjęcia przez Ciebie pracy nie byłaby wcale przez małżonka źle widziana? Może te kłopoty finansowe jego TEŻ przytłaczają? Mnóstwo kobiet ma dzieci i pracuje, to można pogodzić.
Bardzo mądry Wielokropek z niniejszego forum ma napisane w sygnaturce: "Jeśli się chce - znajdzie się sposób.
Jeśli się NIE chce - znajdzie się powód"
Przemyśl to sobie i i spróbuj odnieść do własnej egzystencji.
A w razie ponownych myśli samobójczych, WYOBRAŹ sobie, że jesteś na miejscu którejś z córek w dzień po twoim zgonie i WYOBRAŹ sobie co ten dzieciak myśli i czuje...
Wiesz,wielkie zmiany zaczynają się od tych malutkich .Małymi kroczkami w maleńkich sprawach które powolutku będą powodowały w Tobie zmiany.A co za tym idzie w całym życiu.
Właśnie dziś stawiłam czoło bestii. Pokazałam mężowi list który napisałam gdy chciałam umrzeć, a którego on nie znalazł, i powiedziałam mu, że nigdy więcej, że hę odejść bo między nami jest źle i jeżeli zależy mu na uratowaniu naszego małżeństwa to musi przystać na trzy rzezy:-musimy zmieni mieszkanie i musimy mieszkać SAMI, - pójdziemy razem do poradni małżeńskiej, -on będzie się zajmował sprawami finansowymi. Jak na razie to powiedział "to w takim razie koniec", ale mam nadzieję, że przetrawi sprawę, a nawet jeżeli nie to postanowiłam, że się nie poddam i nie ustąpię, nawet jeżeli to ma oznaczać separację.
- Solo Lee
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Właśnie dziś stawiłam czoło bestii. Pokazałam mężowi list który napisałam gdy chciałam umrzeć, a którego on nie znalazł, i powiedziałam mu, że nigdy więcej, że hę odejść bo między nami jest źle i jeżeli zależy mu na uratowaniu naszego małżeństwa to musi przystać na trzy rzezy:-musimy zmieni mieszkanie i musimy mieszkać SAMI, - pójdziemy razem do poradni małżeńskiej, -on będzie się zajmował sprawami finansowymi. Jak na razie to powiedział "to w takim razie koniec", ale mam nadzieję, że przetrawi sprawę, a nawet jeżeli nie to postanowiłam, że się nie poddam i nie ustąpię, nawet jeżeli to ma oznaczać separację.
Jesteś wielka! 
dzięki za te słowa- mam szczery zamiar wytrwać