tęsknota i miłość na odległość

nie wiem czy to możliwe, jak się kocha to i się tęskni. Też byłam w związku na odległość , zawsze wracałam z dworca ze łzami w oczach, a w domu to juz w ogóle....Ale potem wraca się w swój rytm, pracy/nauki do tego kontakt z ukochanym i zanim człowiek się zorientuje znów jest się razem
trzymaj się dzielnie !

ja mam trochę lepiej bo mojego chłopaka mam przynajmniej na noc ale też różnie.
Pracuje na wyjazdach montuje blaty kuchenne z kamienia i inne takie. Pracuje od 8 do 22 a czasami nawet dłużej.
Czasami zdarza się że wraca do domu nawet o godzinie 3 rano

szirina... a jaki jest powód odległości? studiujecie w innych miastach czy jak?

ja z moim facetem nie wyobrażamy sobie dnia bez siebie...jesteśmy od siebie wręcz uzależnieni...osobno jesteśmy tylko w pracy- wtedy jest mnóstwo telefonów, smsów... cały swój wolny czas spędzamy razem, nie wyobrażam sobie siebie w Twojej sytuacji- PODZIWIAM CIę i życze Ci powodzenia :):):) głowa do góry cała tęsknota zostanie Ci wynagrodzona!

Ja miałam taki związek przez 3 lata, początki były najgorsze, potem już trochę zelżało, ale dalej sie wracało z dworca i ryk w poduszkę. Mieliśmy zawsze plany że jak ja skończę szkołę przeprowadzę sie do niego, że wszystko poukładamy sobie razem. Nigdy nie wierzyłam że to sie uda, po za takimi przeszkodami jak zdanie rodziców, trudności z mieszkaniem praca było jeszcze parę innych...ale teraz od 5 miesięcy mieszkamy razem wszystko sie udało, a na poczatku dawaliśmy sobie marne szanse

Wierze że i wam wam sie w końcu ułoży- cierpliwość popłaca i wiara w miłość.

podziwiam Cie...ja z moim  mezulkiem mieszkalismy 200km od siebie a i tak co 2 dzien przyjezdzał i ledwo dawałam rade.Teraz wreszcie zamieszkalismy razem i jak idzie nawet na 8 h do pracy to i tak jest tona smsów maili i dzwonimy do siebie co godzinke:)

o ile wcześniej się nie rozleci przez te odległość

a on nie moze sobie znalezc pracy w Twoim miescie?

Poproś go by zamieszkał w Twoim mieście. Powiedz o swoich obawach. Wiem, może uznać to za szantaż, ale on jesli Cię kocha też chyba chciałby być blisko Ciebie.

"trwało rok, ale się udało..." właśnie, chyba lepiej czekac rok (pogadać, jakos przekonać) niz np 3 lata aż sam to zaproponuje, a później ten rok na realizacje, czyli 4 lata?

dla chcącego nic trudnego a miłość wszystko przezwycięży.

mój też musi dojrzeć do tego by mieszkać z kimś innym niż jego rodzice. Wiem że faceci dorastają później, poczekam jeszcze. Może do wakacji coś się zmieni ?:( nie wiem. Eh jeden facet mnie zdradził cierpiałam, teraz mam faceta ale go nie mam tęsknie bardzo i płacze i znów nie jestem szczęśliwa ciesze się że chociaż znalazłam prace to jeden plus w całym tym bagnie. To prawda, jeśli w jednej dziedzinie  życia Ci wychodzi w drugiej się psuje ..... życie ehh

Myślę sobie Szirina tak-kochasz,cierpisz ale nie chcesz powiedzieć czego od niego oczekujesz.Może lepiej byłoby powiedzieć jemu tak prosto z mostu co czujesz w związku z tą sytuacją? Faceci czują inaczej niż my, co nie znaczy ,że nie mają uczuć. Spróbuj zatem porozmawiać a potem będziesz mogła zdecydować czy taki związek jest tym czego Ci potrzeba. Trzymam kciuki i życzę powodzenia.

rozmawiałam z nim i to nie raz ;( on ciągle mówi że póki co nie jest w stanie razem ze mną mieszkać. Ogólnie chodzi o sytuacje finansową a przynajmniej tak to tłumaczł, aż potem powiedział mi że nie czuje się gotowy na to by ze mną mieszkać.
Nie chce go zmuszać do niczego ale mój umysł się wyniszcza;( nie wiem kiedy się spotkamy nie wiem kiedy w końcu będzie gotowy na taki etap nie mam nic co by było dla mnie punktem do którego mogę mieć nadzieje w chwilach załamania ;( a mam je coraz częściej ;((
Kocham go on mnie też dlatego żadne z nas nie jest w stanie powiedzieć "żegnaj" i to zakończyć ;(
Wiem że nie bycie z nim niczego nie naprawi bo przecież będę ciągle o nim myśleć i tęsknic tak bardzo. boże dziewczyny ja już nie wiem co by było dobrym rozwiązaniem. czasami tłumacze sobie "żyj kochana dalej nie myśl o nim, żyj sobie a przyjdzie czas" ale są momenty że mi tak go brakuje że nie daje rady ;( potrzebuje by mnie przytulił a nie tylko napisał smsa ;( potrzebuje bliskości ;( a nie tylko telefonu ;(( boże ja chyba nie dam rady tak dłużej ;((

ansja0ale gdyby byl kolejny rok - przetrzymałabys- i TO SIE NAZYWA MIłOść

szirina, a jak długo jesteście razem? Nie nalegaj, żeby z Tobą zamieszkał, skoro nie jest na to gotowy, bo nawet jeśli to zrobi, to nie będzie się czuł dobrze, swobodnie, no nie wiem.. ale skoro mówi, że nie jest gotowy to nie jest.

Ja jestem z moim ponad 5 lat, najpierw spotykaliśmy się co weekend, później częściej, później różnie a teraz już od ponad roku on mieszka i pracuje w Szkocji a ja jestem tu. Widujemy się co kilka miesięcy na tydzień, dwa i znów rozstanie. Dobrze, że jest telefon, Skype, GG i wspólne plany. No i miłość. To nas trzyma, choć czasem bywa potwornie ciężko z tęsknoty. W piątek lecę do niego na 2 tygodnie. W kwietniu bierzemy slub cywilny, w lipcu kościelny a w sierpniu ja się przeprowadzam do niego i w końcu będziemy razem mieszkać.

sms co 6 godzin i wieczorny telefon... no WOW! Bo u nas jest zwykle jeden SMS na dzień, telefon od czasu do czasu, Skype lub GG co drugi dzień i spotkanie co 3 miesiące i jakoś nie uważam, żeby to było objawem osłabionych uczuć.
Niecały rok to niewiele. Ja po niecałym roku z moim w ogóle nie myślałam o zamieszkaniu razem ani o planach ślubnych. Wiem, że jedni czują to szybciej inni później. Jedni potrzebują kontaktu niemal 24h/dobę innym wystarczy raz na miesiąc.
Jeśli Cię kocha i poważnie traktuje ten związek, to dobrze i faktycznie kiedyś będziecie razem. Tylko nic nie przyspieszać, bo on może pomyśleć, że naciskasz na niego i prędzej odejdzie niż wpakuje się w coś, na co nie jest gotowy. Ja tak miałam z moim byłym. Super facet, ale mi zależało za bardzo. Już snułam ślubne plany, przeprowadzkę bliżej niego, zmianę uczelni itp. On się przestraszył, że to tak szybko idzie i odszedł. Potem się dowiedziałam, że w przeszłości zawiódł sie na kobiecie (byli kilka lat razem a ona go rzuciła z dnia na dzień) i nie był gotowy na tak poważne plany i zaangażowanie. Nic na siłę w miłości.

Dać na luz, bo jeśli jesteście w kontakcie i w tych SMSach i telefonach okazujecie sobie uczucia i to, że Wam nawzajem na sobie zależy, to jest OK i miłość będzie się rozwijać i nie ma powodu tego przyspieszać Ciesz się tym etapem związku, który jest teraz, SMSami, rozmowami przez telefon, spotkaniami, nawet tęsknotą, i chwilami tylko dla siebie też. Na planowanie przyszłości, ślub, wspólne mieszkanie, dzieci itp. przyjdzie jeszcze czas.

Ciężko coś radzić, kiedy Was nie znam ani sama nie czuję się kompetentna do udzielania rad. Z resztą każdy związek jest inny. Jeśli on nie okazuje uczuć, to się tego nie domagać. Jak zatęskni, to zadzwoni, jak będzie chciał okazać uczucia to to zrobi, jak będzie chciał odejść, to odejdzie. Ciężko jest nie robić sobie nadziei na trwały związek, kiedy jest się zakochanym i bardzo zaangażowanym, ale co ma być to będzie... Marne pocieszenie

Jeśli jesteś wierząca to może Ci pomóc ten werset z Pieśni nad Pieśniami: "Nie budźcie i nie płoszcie miłości, dopóki sama nie zechce!" albo historia ofiarowania Izaaka (wbrew pozorom ma głębokie przesłanie).

właśnie wróciłam od ginekologa. Jestem w ciąży !! jestem totalnie rozbita. Nie wiem co mam robić. Źle nam się układa a dziecko rozbije nas ;(( rodzice mi pomogą mam cudownych rodziców ale co z nami ;( boże jestem tak rozbita ;(( UMIERAM NIE WIEM CO ZROBIĆ ;((((

powiedziałam mu. chciał właśnie ze mną zerwać, powiedział już nawet że nie chce bym ciągle przez niego płakała i sobie założyła rodzinę z kimś innym. a ja do niego "jestem w ciąży" nagle mi to wyskoczyło !!!! powiedziałam mu że już nie chce być z nim skoro tak, on powiedział że nie zostawi mnie tak !! że razem je wychowamy i będzie dobrze. Czuje się teraz okropnie ;(( jakby był ze mną tylko dla dziecka ;(( już raz poroniłam dzidzie lekarz powiedział mi że jestem w grupie ryzyka !!!!!! jeśli dotrzymam dziecko do 3 miesiąca to wszystko pójdzie dobrze ;(( ono czuje że on go nie chce że nie jestem szczęśliwa boje się że jak poronię znów to już na pewno odejdzie ;(( boże czuje się jak gówno ;(( złapałam go na dziecko tak się czuje ;(( teraz nie odpisuje na mojego smsa 2 godziny boże jak sie fatalnie czuje od 4 godzin nie przestaje płakać ;((

tak bardzo się tego wszystkiego boje ;(( może on na prawdę mnie nie kocha i jest ze mną teraz tylko dlatego że będzie dziecko ? a jeśli znów poronię będę dla niego bez użyteczna !!!!!!!!! boże tak bardzo potrzebuje z nim porozmawiać a on nie może albo nie chce ze mną rozmawiać nie wiem  ..... nigdy nie byłam tak nieszczęśliwa ;((( co ja mam zrobić odejść od niego ???

nie wierzę teraz w to co mówił że kocha mnie ale woli bym była sama bez cierpienia, bo przez niego ciągle płaczę. Wszystko mi się wydaje teraz takie pozorne i fałszywe ;(( żeby mnie nie denerwować nie ranić dla dziecka ;((
Rodzicom nic nie mówię póki nie przejdę tego podtrzymania do 3 miesiąca milczę jak grób !! Wiem że mi pomogą. Ale cały mój ideał rodziny jaki chciałam stworzyć legł w gruzach ;( chciałam mieć wcześniej ślub i wszystko ;(( teraz tego nie chce ;((

odpisał mi !!
"ciesze się nawet że będę miał to dziecko i to z taką kobietą jak ty a nie z jakąś wieśniara jak moi kumple mają"
Może naprawdę mnie kocha (

kiedy pierwszy raz poroniłam dziecko przeszłam koszmar. Przy łyżeczkowaniu  płakałam i krzyczałam. Wypatroszyli mnie jak zwierze ;(( boje się tak bardzo mocno że się znów to zdarzy ;(( to okropne ( 

i do tego jeszcze on. stracę i dziecko i jego ;((

trudno o tym nie myśleć kiedy się już to przeszło to tak jakby zdradzona kobieta chciała znów zaufać facetowi, tylko poronienie to chodzi o życie człowieka (
szczerze mówiąc czuje się winna że on ze mną został . Kiedy piszę że czy oby na pewno nie jesteś ze mną tylko ze względu na dziecko ? on odpisuje "będzie dobrze  damy rade kochanie" ehh nie wiem co mam myśleć (
napisał mi jak już było mówione "ciesze się że będę miał to dziecko i to z taka kobietą jak ty a nie wieśniarą jak moi kumple mają" ale dlaczego nie napisał że z taką kobietą którą tak kocha ( ehh boże może to przez te nastroje się tak debilnie czuje ;((

wiecie że już wiele przeszłam razem z moim mężczyzną. teraz kiedy zaczęło się nam układać tęsknota przybiera nową maskę zupełnie inną chyba bardziej groźną i cholernie nie do wytrzymania postać.
stałam się nerwowa, płaczliwa, nie mam ochoty nawet wstawać rano, nie wiem kiedy się znów zobaczymy nie wiem kiedy tam pojadę i nie wiem kiedy on przyjedzie. cały czas prowadzimy swoje oddzielne życia, zupełnie inne, praca szkoła dom, nie ma tam jego tego którego mi najbardziej brakuje. jest mi ciężej znieść tęsknotę popadam powoli w obłęd z tego jego braku. on mówi że tęskni że nie wytrzymuje już a znów w ostatniej chwili wezwali go do pracy na dniówkę i plany o przyjeździe do mnie legły w gruzach. powoli tracę samą siebie bo odliczam tylko dni do kolejnego spotkania które będzie trwało 2 góra 3 dni i potem znów nauczyć się żyć bez niego, żyć sama. nasze uczucie wzmocniło się przez to co przyszło nam przejść ale ta tęsknota staje się jeszcze bardziej uciążliwa nie do wytrzymania tak cholernie BOLĄCA że nie wiem co mam zrobić. staram się pochłonąć pracą by nie myśleć, ale przecież w końcu wracam do domu no i wtedy ........ tylko płacz i nic więcej. nie chce na nim wywierać żadnej presji ale teraz bardziej niż kiedykolwiek potrzebuję jego wsparcia jego słów kontaktu z nim. nie umiem nad tym zapanować to jest tak straszne że wyniszcza. boję się myśli że znów się rozstaniemy bo znów nie wytrzymamy tego wszystkiego, boję się tak bardzo że nie daje rady. uciekam z domu by o tym nie myśleć by jakoś przetrwać kolejny dzień. nikt nie umie mi chyba pomóc ani powiedzieć coś co by mi pomogło ((

staram się ale jednak przecież do domu wrócić muszę. często staram się zapchać czas, przez co nawet nie mam czasu na to by zjeść bo albo nie mam ochoty z tego "doła" albo nie mam czasu bo wymyślę sobie coś do roboty. nie umiem już sobie z tym poradzić ....... czasem boję się co się zrobi ze mną potem kiedy jeszcze bardziej czasu upłynie bez niego. kiedy uporam się z tęsknotą, on znów przy mnie jest i znów burzy mi ten świat który zdołałam sobie bez niego poukładać w którym doszłam do ładu z tym że go nie ma że jest tylko komórka. po jego wyjeździe zaczynam od nowa ;(( ehh i tak od roku

a ja?
chlop mi wczoraj wyjechal za granicę... ;[ na ponad tydzień ale mi i tak wydaje się że to wieczność!!!!!!!! co mam zrobić żeby nie tęsknić tak bardzo? caly dzien mi leci tak powoli,bezsensu...;[ nie mam sił żyć bez niego... a fakt że dopiero za tydzień sie zobaczymy mnie dobija!!! prosze!! poradźcie mi cuś... ;..[

pozdrawiam.

Hej przykro mi to mowic...ale moim zdaniem On poprostu Cie nie kochal skoro tak postąpił i ciesz sie,ze stalo sie to tak szybko,a tłumacznie w stylu: "to ta odległość" to zadne tłumacznie. Głowa do góry!!! i nie załamuj sie,bo niewarto On nie był Ciebie wart!!!
Pozdrawiam