Nie wiem o co mi tak naprawde chodzi

Witaj.

Bardzo współczuję Ci tego wszystkiego co Ciebie spotkało. Myślę, że miało to ogromny wpływ na Twoje obecne życie, to Twój hmm bagaż emocjonalny.
Mimo wszystko trzeba pogratulować Ci, że zerwałaś toksyczny związek. A także tego, że wyniosłaś się od matki, która pewnie też Ciebie niszczyła.

Widać, że boisz się, że znów będziesz zraniona przez chłopaka.
Z tego powodu uprawiałaś ten "seks na zapas". No cóż...bardzo nieładnie postąpiłaś.
Powiem szczerze też wściekłabym się, gdybym dowiedziała się, że mój facet ściągnął zdjęcie jakiejś lali z faceboka i tak się zadowalał. Porno ok, ale coś takiego? Podejrzewałabym, że jest Nią zainteresowany.
Ja bym poważnie z Nim pogadała...

A po drugie: wybrałabym się na Twoim miejscu do psychologa, bo obawiam się, że Twoja przeszłość może być dla Ciebie zbyt dużym ciężarem. Myślę, że to pomogłoby Ci wiele uporządkować w głowie, poradzić jakoś sobie ze swoimi emocjami i wyjść na prostą. Tyle od siebie mogę Ci poradzić.

Pozdrawiam i ze swojej strony życzę wszystkiego dobrego.

Dzięki za odpowiedź.
Nie wiem czy jest czego gratulować, mój pierwszy chłopak wyjechał za granice a po roku moich przygotowań by do niego dołączyć oznajmił mi, ze chce byc sam. Wiem, ze sam nie był bo spotykał sie z kolezanka z pracy na dosc intymnej stopie, oczywiscie mialam manie kontrolowania wiec tydzien przed jego decyzja akurat byłam z wizyta u niego i sprawdziłam mu telefon, smsy miedzy nimi były dosc jednoznaczne. Niby po tym jakos do siebie doszłam, zeby za kilka lat doswiadczyc na własnej skórze depresji. Leczono mnie farmakologicznie a terapia nie powiodła sie, przerwałam ją zanim na dobre sie rozpoczeła.
Minał trzeci dzien od tej akcji ze zdjeciem a ja nie czuje sie wcale lepiej, moj chłopak cały czas mnie zapewnia, ze mnie kocha, ze chce ze mna byc, ze to była tylko taka chwila słabosci, ja tam oczywiscie wiem swoje. W sobote jedziemy na dwa tygodnie wakacji, nie wiem jak mi sie uda dobrze bawic. Moj chłopak raczej nie daje mi powodów do zazdrosci, no pomijajac ta akcje z jago była dziewczyna, nigdy nie chowa telefonu, znam jego hasło do facebooka i na konto pocztowe, niby mozna było by to uznac, ze mi ufa i ze nie mam sie czego bac a ja mam w głowie, ze okazał sie taki jak inni i ze jest przebiegły. Nie chce mi sie z nim teraz rozmawiac, moze w srode bo akurat mam wolne i bede gotowa na w miare normalna rozmowe.
Swoja droga moj chłopak nie ma łatwego zycia ze mna, według mnie nie daje mu powodow do zazdrosci on to widzi inaczej, moja praca polega na kontakcie z klientami, zwłaszcza z mezczyznami (nie ma to nic wspólnego z branza erotyczna), ja staram sie trzymac dystans, mimo, ze wielu mnie adoruje, oczywiscie jest to na swoj sposob miłe, ale on sie boi, ze go zostawie. Moze własnie dlatego chce ze mna spedzac tyle czasu. Rozumiem to w pewnym sensie, w moim pierwszym zwiazku to ja pełniłam role takiego boa dusiciela, tylko, ze u mnie to było dosc chore.
To takie głupie, ze wciaz musze udawac jakies emocje, w pracy jestem otoczona ludzmi, meczy mnie to, a moze on czuje, ze te moje momenty kiedy chce byc sama swiadcza, ze go przestaje kochac i mi nie zalezy. Jakis czas temu powiedziałam mu o co mi chodzi, wiem, ze był smutny, ze nie bedziemy tyle czasu spedzac ze soba ale niby to zrozumiał.
Moze robie widły z igły, to takie egoistyczne robic to co robie (moze dlatego ze robie to skrycie i ranie tylko siebie) a u niego "wydało się w końcu".
Wiem, ze gdyby zdradził mnie fizycznie zostawiłabym go. Moze za wczesnie weszłam w nowy zwiazek (niby miałam kilka lat przerwy), ale to takie zamiatanie problemów pod dywan na nic sie zdaje. Ja wiem, ze jestem DDA zbieram w sobie siłe by pójsc po pomoc, mieszkam za granica i nie bardzo zdaje sobie sprawe jak to działa tutaj, a tak w sumie to tylko szukam pretekstu by odwlec to w czasie.
A moj chłopak pewnie bedzie dzwonił, bez kwiatow sie nie obejdzie i jakiejs kartki na której sie bedzie kajał, bo mu zalezy i ja z jednej strony to wiem a z drugiej tłumacze to tym, ze czuje sie winny bo go przyłapałam na tych niechlubnych praktykach i ze to cos powaznego, czytam to forum i w sumie juz podejrzewam go o seksoholizm. Postaram sie poszukac pomocy po powrocie, ale boje sie, ze mi przejdzie, bo przez chwile bedzie mi lepiej.
Wczoraj sprawdziłam jego konta, nic nie znalazłam, po tylu latach znów poczułam to okropne uczucie kiedy myszkuje w jego osobistych sprawach z sercem w gardle i panika, ze cos znajde a jak nie znajduje to oczywiscie mi nie wystarcza, ze stresu dostałam biegunki i nie mogłam spac, nerwy mnie zżeraja a własnie ide do pracy "udawać". Nie dobrze mi z tego wszystkiego, mam chociaz nadzieje, ze oczu nie mam napuchnietych jak banie wiec nikt nie bedzie mnie o nic nie pytał.
Poza tym zdjecie na tapecie juz mam, nie wiem czy po to by lepiej sie poczuc czy by go zranic, ale dlaczego chce ranic kogos kogo kocham, to nie jest ok

Dzięki za pomoc, własnie sciagam materiały.
Wróciłam z pracy, nie dałam rady zostac, wstałam wczesniej by doprowadzic sie do porzadku, zeby nikt nie poznał i co? Kolezanka z pracy powiedziała, ze szef z nia rozmawiał na mój temat, ze cos sie ze mna dzieje wiec ja w ryk, dostałam jakiegos ataku, nie mogłam sie uspokoic, była zaskoczona tym co jej powiedziałam, jest jedna z osob które z problemami do mnie własnie przychodza, pamietam któregos razu powiedziała mi, ze ja nigdy nie mówie co czuje czy mam jakies problemy, skłamałam, ze to nic takiego. Przyjdzie za 2 godziny do mnie po pracy pogadac, jutro tez wezme wolne. Moj chłopak napisał mi smsa jeszcze raz to samo co mi powtarzal wczesniej. Boje sie ze przyjdzie zeby zostawic kwiaty jak bede siedziec z kolezanka, bo nie wie, ze nie ma mnie w pracy, boje sie powiedziec jej o tym zdjeciu, bo ona tez zna tą dziewczyne, to dosc hermetyczne srodowisko zdaje sie, wstyd mi za mojego chłopaka a wiem, ze to nie ja powinnam sie wstydzic.
Kiedys juz miałam depresje, boje sie, ze ona wraca troche pod inna postacia, tzn. brakuje jej kilku elementów które znam z ostatniego razu. Niby moge zaufac tej kolezance ale ja nie ufam nikomu, przekichane jest byc tak chorym bo najwiekszym wrogiem jestem sama dla siebie. Niby dziwne niby nie