Jak pokonac lęk przed jedzeniem?(fagofabię)

Hej, głowa do góry

Powyższe zdanie dowodzi, że w twoim przypadku może być potrzebna pomoc lekarska. Z uwagi na nieznane dla nas, twoich czytelników podłoże problemu, ja np. sugeruję wizytę zarówno u laryngologa, jak i neurologa i być może psychologa.

Z całym szacunkiem do osób postronnych, ale to, co inni sądzą na temat twojego sposobu czy tempa jedzenia, to temat, który powinien obchodzić cię mniej niż zeszłoroczny śnieg. Ty zajmuj się swoim talerzem, inni niech zajmują się swoimi, a jak ktoś ma problem, to niech się zapcha swym posiłkiem, bo ty masz mieć go oficjalnie "gdzieś" !!

Ja też jadam wolno, delektuje się często każdym kęsem, pozwalam nasycić się moim kubkom smakowym i gdyby ktoś z powodu innego niż potrzeba realnego pośpiechu, zwrócił mi uwagę na to, że wolno jem, poczęstowałbym go kilkoma niewybrednymi epitetami i wysłał na drewniane drzewo !!

Czy to jest śmieszne - nie, czy jest to problem - definitywnie tak, ale na pewno można go w miarę skutecznie i permanentnie rozwiązać

ja też miałam problem z połykaniem, niewiele jadłam a jeszcze gorzej z piciem, poszłam do psychiatry i dostałam lek tranxenne 5 mg, miałam brać 1 tabletkę na dobę na noc ale nie pomogło, zwiększyłam dawkę do 3 na dobę (maksymalna dzienna dawka to 30 mg) przed posiłkami i pomogło... jak zamieniłam na cloranxen (polski odpowiednik) niestety przestało działać więc wróciłam do tranxenne i jest ok, nie otumania i nie otępia i rozwiązał problem z połykaniem

Ja mam emetofobie i nerwice lękowa. Zgłoście się do psychiatry. Nie ma co utrudniać sobie zycia.

Jeśli chodzi o pracę, to nie wiem jak jest jej specyfika, ale może spróbuj poprosić przełozonych o możliwość przełożenia przerwy na taki czas, w którym w stołówce(?) nikogo nie powinno być, albo o pozwolenie spożywania posiłków w innym miejscu (np. szatni).
Myslę, że nie powinni robić dużych problemów, zwłaszcza że juz się leczyłaś i możesz przedstawić im jakieś papiery w związku z tym.

Obecnie nie pracuję.
Ale wolałabym nie byc izolowana od innych.
Ja muszę i chcę w końcu zacząc normalnie funkcjonowac.

Cześc Cyngli

Ja też mam moje życie w kółko pod kontrolą.
Nie wyobrażam sobie, że w ogóle można przestac je kontrolowac.
Z jednej strony może utrata kontroli pozwoliłaby uwolnic lęki, ale z drugiej nie pozwoliłaby mi normalnie funkcjonowac takim schematem, jaki mam wpojony od dziecka.

Ja wierzę bardzo w jakieś zmiany w życiu, ale wiem też, że nie da się w 100% pozbyc wszystkich problemów z własnego życia.
Bo niektóre wydarzenia, zostają w nas na zawsze.
Tkwią ukryte w naszej podświadomości.
Trzeba by było chyba urodzic się od nowa i poznac świat całkiem inaczej.

Terapię mam za sobą, dopiero miesiąc temu skończyłam.
Teraz trwało to 5 lat.
Ale początki spotkań z psychologami sięgają czasów liceum.

Ja najbardziej się boję, że któregoś dnia uduszę się z braku powietrza, udławię się własną śliną, albo podczas jedzenia.

Nawet miałam ostatnio taką sytuację, że myślałam, że za chwilę coś się stanie.
Wiedziałam, że mam atak paniki.
Zablokował mi się przełyk, nie potrafiłam nawet przełknąc śliny, wszystko się we mnie trzęsło.
Musiałam wypluwac ślinę po kryjaku w chusteczkę, żeby nikt nie widział.
To trwało kilkanaście sekund, a za chwilę znowu to samo.

Ale ja wierzę, że może któregoś dnia to minie.
W sumie nie wiem jakim cudem, ale wierzę.

Współczuję Wam, dziewczyny.

Choć szczerze - sama momentami przestaję wierzyć, że kiedykolwiek będę funkcjonowała normalnie i choć z wieloma trudnościami już sobie radzę, to wciąż jest coś nie tak...

Objadanie się rujnuje mi życie, zarówno towarzyskie, jak i seksualne - jestem osobą otyłą, przez okres 3 lat przytyłam ponad 30kg i boję się, że już nigdy tego nie zrzucę. Mam wsparcie w mężu, kocha mnie i akceptuje - ale co z tego, jak ja nie mogę na siebie patrzeć, niedobrze mi się robi...

Po ataku obżarstwa przychodzą wyrzuty sumienia i stany depresyjne, wtedy potrafię np. 3 dni nie jeść i pić tylko wodę, albo herbatę.
Jestem tym zmęczona. Ciągle choruję. Ciągle coś.

I tu, w konieczności kontroli, leży problem.

Też tak mam i wtedy np ja momentalnie mogę schudąc.
Jeśli coś dzieje się złego, we mnie zamiera życie.
Ciągle mi coś dolega, ale najgorsze, że od roku siedzę w domu i zmagam się z moim kręgosłupem, a to przecież podstawa, żeby ''stac na nogach".
Nie wierzę, że na moje choroby nie miały wpływu nerwy, stres, przeszłośc.
Wszystko się skumulowało, nie jestem maszyną i pękło.

Ale nie poddawajmy się, ja wciąż mam nadzieję, że jeszcze wiele mi się uda.

Chloe, jeżeli pomaga Ci lekarz, to jak najbardziej bądz dobrej myśli.

Wielokropku, kopę lat
Cieszę się, że jesteś i mam nadzieję, że jeszcze mnie pamiętasz

Masz złoty klucz jak pozbyc się potrzeby kontroli?
Ale z drugiej strony, jak można przestac się kontrolowac, przecież wtedy życie może rozpaśc się na kawałki.
A tak jestem rycerzem samej siebie

Naprędce, bardzo dużo zmieniłam w swoim myśleniu, w swoim życiu.
Ale ja mam dośc biec z kolejną sprawą do jakiegoś lekarza.
Z drugiej strony, przez ileś lat izolowałam się od ludzi, więc w końcu chce do nich wyjśc.
Nie chowac się, nie byc inną, ale taką samą jak wszyscy.
Tylko pytanie, jak zmienic to w swoim wnętrzu? Bo bywa, że nawet niektórych ludzi się boję, mimo, że ludzie często mnie fascynują i bardzo ciekawią.

Tak jestem dorosła, stawiam sobie cele i je realizuje.
Ale przecież jak mnie nawet ktoś pochwali to jest miłe.
Nie tylko dzieci się chwali, dorosłych też.
I przecież można miec bliską osobę, dla której coś się znaczy, jest się kimś itd.
Ja teraz dostaje to, czego nie miałam kiedyś.
To jest szalenie miłe

Nie rozumiem.
Mam kontrolę nad każdą dziedziną swojego życie.
Mam zaprogramowane wszystko jak komputer.
Nawet teraz.
Mam plany, niedługo stanę na nogi, pójdę do pracy, będę znowu życ jak człowiek.
Na lodówce mam mnóstwo karteczek, wszystko ponotowane, wizyty u lekarzy, wizyty w urzędach, zakupy itd.
Jeśli ktoś mi coś w domu przestawi, to czuję się nieswoja.
Tak, jak i z alkoholem, przecież niektórzy ludzie włączają też sobie kontrolki.
Ja już nie muszę, bo mi to w ogóle nie idzie.

Brak kontroli-chaos, bo jak życ w roztrzepanym świecie.
Nie ma kontroli-nie ma życia.
Ale ludzie też tak mają przecież.
Trzeba o wszystkim pamiętac, wszystkiego dopilnowac i wszystko zrobic.

Jestem niby człowiekiem, ale czuje się jak kaleka.
Bo jak mogą o sobie myślec inaczej, jeśli chce coś zrobic, a nie mogę.
Dla mnie to prawie niewyobrażalne.
Przecież np ja mam dużo siły, a nie mogę dzwigac.
Mam nie grac nawet w piłkę, przecież ja to kocham i tak będę to robic.
I właśnie, że któregoś dnia, jak mówiłam znowu ''wstanę na nogi".
Bo mam dośc wyglądania przez okno i patrzenia na ludzi, że oni robią wszystko, a ja siedzę i myślę.

Nie dociera kompletnie do mnie inne życie, niż takie, że trzymam na wszystkim rękę.
I staje na głowie, żeby móc.

Mam dzieci, rodzinę przecież trzeba wszystko ogarnąc.
Nie robię czegoś wyłącznie dla siebie.

Racja, że mimo, że nie pracuję, to mam wrażenie wraz, ze często na nic nie mam czasu.
Nieraz głowa mi pęka.
Jeśli podejmę jakąś pracę, to znowu zawalę sobie ten czas, który jeszcze mi został.
W sumie to nie wiem, czemu, aż tyle ciągle mam spraw na głowie.

Wiem, bardzo często mam wrażenie ściskania, wszystkiego.

To nie do końca tak, bo nawet dzieci dużo mi pomagają np w domu.
Mąż też, ale on dużo pracuje, dlatego większością wszystkiego zajmuje się ja.

Zaufanie?
To już inna bajka, przecież dobrze wiemy, jak to w życiu bywa.
Na jednym palcu mogę policzyc osobę, której w 100% ufam.

Wielokropku, sama mi kiedyś mówiłaś, że nie wszystko może mi się udac rozwiązac.
To może byc tak, że nie przekręcę swojego życia o 180 stopni i wszystkiego nie dam rady zmienic w swoim życiu.
A może po prostu jeszcze trzeba czasu i tak chyba idę cały czas do przodu

Dzięki.
Śpij dobrze

Naprędce, dzięki za pomoc, ale ja już przerobiłam setki tematów i nawet nie chcę już zagłębiac się gdzieś w przeszłośc.
Ja wiem, że problem tkwi w mojej głowie, ale nie chcę roztrząsac wszystkiego, żeby dojśc do tego z jakiego powodu mam taką fobię.
Jestem zmęczona i myśleniem, i grzebaniem w swoim życiu.