Depresja u faceta

Zdecydowanie pogadaj z siostrą. Facet albo rzeczywiście choruje i nie chce Cię w to wciągać albo to jest taka forma prośby o pomoc. Daj znać co z tego wynikło.

Może lepiej nie baw się w podchody, tylko albo zrób to, albo nie rób wcale. Jeśli boisz się, że się zdenerwuje to poproś jego siostrę o dyskrecje. Niech nie mówi od kogo wie, że coś jest z nim nie tak.

Wygląda, że od niego niczego się nie dowiesz. Więc zostaje Ci siostra. Albo zakończenie związku. Choć to drugie wydaje mi się gorszym pomysłem. Ale zrobisz jak uważasz.

niestety - nie odzywa się od wczorajszego ostatniej wiadomości, ja też się nie narzucam. ale wiem, że żyje, na szczęście....

miałam już kilka razy do czynienia z taka sytuacją w jego przypadku, że chciał pobyć sam i nie odzywał sie np cały dzien, a potem wszystko wracała do normy. wiem też, jak "wygląda" na żywo dzień w którym jest poirytowany, wkurzony. nie wiem jak to wytłumaczyć, ale w jego przypadku wyciąganie pomocnej ręki, choćby na odległość - powoduje odwrotny efekt - będzie jeszcze bardziej wkurzony. ale nigdy nie przeżywałam tego, w takiej formie w jakies teraz pokazał ;/ jego gówno obchodzi to, czy rani moje uczucia, nie obchodzi go to, co ja przeżywam, zreszta "co ja się go tak uczepiłam?! - (cytat) . jak mu przejdzie, to moze byc juz za pozno, mnie moze nie byc, nagle znow go olsni, ze nikt go tak nie rozumiał jak ja, a on ma dość tej ciszy, i tego swietego spokoju, ktory chciał miec.
tak - z nim jest coś nie w porządku, niestety naczytałam się kilka niemiłych dla mnie słów od wczoraj - nic nie zrobiłam, po prostu przez ten jego powalony charakter i "trudny okres" ;/

a tego zachowania wobec mnie, pełnego złości i zero wdzięczności za wszystko co w ostatnim roku ze mną przeżył, a nie raz mu pomogłam i wyciągnęłam z gówna - może pożałować, bo powiedziałam, że "czekam" ale mam swoją granicę.

Paweł - dziekuje za włączenie się do rozmowy. Cenię tutaj męski punkt widzenia.

U mnie dalej cisza, nie szantazuję, ani razu nie napisałam mu, że jak tak dalej będzie robił, to z nami koniec. caly czas powtarzałam mu, że będzie dobrze, że go kocham, że jest dla mnie ważny, że nie jest do dupy, że jakby co to zawsze może ze mna pogadac....i chyba przesadziłam z ilością, bo w koncu usłyszałam wiele niemiłych słów - nie chce ze mną rozmawiac, z nikim nie chce. więc milcze - dobrze robie? bede czekac...

Niestety nie mogę "po prosty być" - jestem w tej chwili daleko od niego - i obawiam się, że przy następnym spotkaniu on mi po prostu drzwi nie otworzy. ja się boję, że on się już do mnie nie odezwie.

czy brać do siebie, na serio - rzeczy ktore pisał wczoraj, bedac w takim stanie? bo to dla mnie jako jego dziewczyny, nie było miłe ani budujące.

No cóż. Pozwolę sobie wyrazić własny pogląd na podstawie własnego doświadczenia. Jakiś czas temu powiedziałem do ukochanie osoby, która mieszka ode mnie 150km., że źle się czuję, nie widzę sensu życia i takie tam delikatne żalenie się. Bo wówczas faktycznie się tak czułem. Na moje teksty ona ( ponoć bardzo mnie kochała) powiedziała "często masz takie stany depresyjne?". Do dzisiaj to pamiętam i niejednokrotnie wypominałem jej to, że w ogóle jej na mnie nie zależy, bo jak by było inaczej, to wówczas by przyjechała do mnie bez względu na wszystko. A nie dołowała jeszcze bardziej, swoimi wypowiedziami. W naszej znajomości było coraz to więcej takich sytuacji gdzie mówiła, że wiele by zrobiła. A nie robiła nic. Może inni faceci mają inaczej, ale ja oczekiwałem właśnie by to Ona ukochana osoba była przy mnie BYŁA PRZY MNIE a nie mówiła tylko, że mnie kocha i chce mi pomóc. Jeżeli chce to, dlaczego tego nie robi? Gdy ona zasugerowała tylko jakikolwiek problem to ja nie pacząc na swoją pracę, koszty już u niej byłem. Bywało tak, że kilka razy dzień po dniu jechałem do niej. Bo była taka potrzeba. A ona? Tak, więc w odniesieniu do autorki tematu. Jeżeli go kochasz i zależy Ci na nim. To nie zastanawiaj się, co by było gdyby.... Tylko powinnaś się zawinąć i być przy nim.  Nawet, jeżeli się okaże, że Cię z lotniska nie odbierze. To, co? Ty jesteś małe dziecko, nie potrafisz sama dotrzeć do celu? Nie, jednokrotnie posiedzenie przy bliskiej osobie bardzo jej pomaga. Ja właśnie tego podświadomie bym od Ciebie na jego miejscu oczekiwał. Tego, że wykażesz się taka determinacją, że sama do niego dojedziesz, nawet nie w wyznaczonym terminie waszego spotkania. Ale tak spontanicznie, gdy wymaga tego chwila. Pod żadnym względem nie nawiązywałbym kontaktu z jego siostrą. Mnie osobiście to by bardzo rozwścieczyło. I na pewno spowodowałoby jeszcze większe zamknięcie się w sobie i odizolowanie od Ciebie. Ty zrobisz jak zechcesz. Podziel się jak wasza znajomości trwa dalej.
Pozdrawiam

czesc
dziekuje Wam za dzisiejsze odpowiedzi. mam coś do opowiedzenia - miło będzie, gdy zerkniecie.
Na chwilę obecną sprawa wydaje mi się zakończona.
Nie kontaktowałam i nie skontaktuję się z jego rodziną.
Owszem, chciałam pojechać na własną reke, bo miałam takie same myślenie jak Czerepach opisał. od środy "nie jesteśmy razem" i nie kontaktujemy się ze sobą...Jak to się stało? Otóż sądzę, że on może wcale nie ma jakiejś głębokiej depresji, tylko zwalony charakter - hmmm może ma jakieś zaburzenie, ale to nie przeszkoda, aby go kochać. nieważne.
o ile dobrze pamietam we wtorek po 3 dniach ciszy, gdy ja też się nie narzucalam - odezwał się sam do mnie. dalej miał zwalony humor, ale sie odezwal - mysle sobie "to fajnie". byłam delikatna, nienarzucająca się, chciałam pomoc, chciałam wybadać jak sytuacja stoi, chcialam miec z nim kontakt, aby wiedział ze jestem i moge byc obok za kilka dni. ale gó.wno - on się zaczął na mnie wyżywać, wylewać wszystkie żale, potraktował mnie jak worek treningowy, dowiedziałam sie ze wkur.wia go to ze do niego pisze, i to ze go pocieszam. ze on ma dosc, mam sie odpieprzyc, ze wpier.dalam sie na sile itp itp....pełno złości od niego zionęło  - czy ja na to zasługuje?! nie.
pisał ze chce miec wreszcie swiety spokoj, a ciagle tylko ja mu przeszkadzam(?). ze on juz przeprosil za swoje zachowanie i nie zamierza mnie wiecej ranic, wiec mam sie odpieprzyc i przestac go przesladowac (?). od tamtej pory cisza. bardzo mnie zranił tymi kilkoma mailami.

z pewnego żródła wiem, ze "już mu lepiej", zreszta - historia sie powtarza, ale teraz było "mocniej". kilka miesiecy temu tez sie rozstalismy, ja walczylam, on na sile mnie odepchnal, był nieprzyjemny, chciał miec swiety spokoj itp. po paru miesiacach ciszy, odezwal sie i długo tłumaczyc ze na sile chcial mnie zniechecic, ale widzial ze ja nie daje za wygrana (tak bylo tez teraz) wiec byl opryskliwy i nieprzyjemny. nie wie czemu, chcial byc sam i chcial miec swiety spokoj, ale zatesknil, bo nikt go tak nie rozumial jak ja i takie tam. ze zniechecenie mnie do niego było bledem a swiety spokoj jest wkurzajacy. kochałam - dałem się ugłaskac.

Czy tak jest i tym razem? on ma zapedy egoistyczne. on nigdy nie wykazał sie empatią, gdy ja miałam zły dzien, lub doła.
sadze, ze ta jego złosc ma podobne podstawy, jak poprzednim razem - chciał mnie na siłe zniechecic. byłam zbyt silna, nie dawałam sie. wiec był ostrzejszy - bo uwaza ze tak bedzie lepiej. ale dla kogo?dla mnie? czy dla niego?

ja milczę. zniechęcił mnie do ciebie bardziej, niż "poprzednim razem"...