O mojej miłości.

Wiem, że przebywając w jego towarzystwie sama sobie zamykam drogę do "wolności". Ale próbuje ile mogę, zdarza mi się wytrzymać pare tygodni ale zawsze jest jakiś przełom i MUSZE po prostu nie mogę inaczej

Wczoraj odbyłam z nim bardzo bardzo poważną rozmowę, taką jakiej od dawna nie było u nas... Powiedział mi, że nie jest w stanie zaufać już żadnej dziewczynie (ponieważ kiedy byłam za granicą miał taką jedną dziewczynę z którą był ponad trzy lata i ona go zdradziła i to był jego jedyny związek). Powiedział również, że nawet jeśli będzie kiedyś w związku to już nigdy nie zaangażuje się na tyle mocno by potem znów cierpieć. 

On po prostu boi się zaangażowania, miłości, cierpienia. Nosi taką maskę twardego, trudnego do zdobycia, wrednego dupka. Ale ile razy byliśmy sami i rozmawialiśmy to opowiadał mi o swoich przemyśleniach, problemach itp, pokazywał, że jednak ma serce.

Dodał jeszcze podczas wczorajszej rozmowy, że "raczej my nie będziemy ze sobą, już Ci to mówiłem...Ale Czesto żałuje, że pod wpływem chwili dochodzi do czegos między nami bo wiem, że Ci to nie pomaga i trudniej Ci się odkochać ale COŚ jest w tym, że nie potrafie czasem sie powstrzymać". I dodam jeszcze, że to fanatyczny monogamista. Nie uznaje zdrad i "jazdy na dwa fronty" To jest dla niego niepojęte pewnie dlatego że ma uraz po swojej ex dziewczynie.

On jest naprawde dziwny, wysyła sprzeczne sygnały... Niby mnie nie lubi (tego nie wiem bo nigdy nie pytałam) a jednak pomaga, martwi się, spotyka się...

Chciałabym żeby mnie kochał ale wiem i pogodziłam się już z tym, że tak nigdy nie będzie chociaż dlatego, że za dużo osób trzecich ingerowało w nasze relacje. I wiele błedów popełniłam na początku, zresztą on również. Po prostu za dużo sie między nami wydarzyło nie odpowiednich rzeczy, żebyśmy mogli być ze sobą, żeby on mógł mnie pokochać...

Ale to nie zmienia faktu, że tęsknie za nim całą duszą, całym ciałem w każdej sekundzie, każdego dnia coraz bardziej

Już raz tak było, bardzo się pokłóciliśmy z mojej winy i nie odzywaliśmy się do siebie przez prawie 3 miesiące (był bardzo na mnie zły) a jednak to on wyciągnął rękę co było dla mnie wielkim zaskoczeniem gdyż jest hmm strasznie dumny i to nie leży w jego zwyczaju... wiec jednak musiał zatęsknić choć w życiu choćby mu głowę chcieli odciąć się nie przyzna.

Bardzo ciężki przypadek. To jest najdziwniejszy facet jakiego znam a przebywam w gronie chłopaków non stop od dawna (mam właśnie taką ekipę w której jestem jedyną dziewczyną).

Zaczęłam się z kim innym spotykać miesiąc temu i nic nie mówiłam mu ani nikomu, tylko nieliczni wiedzieli i w końcu to do niego doszło to zrobił mi taką awanturę jakbym była z nim w związku powiedział że jak się kogoś innego kocha to się z kimś innym nie spotyka na co ja odpowiedziałam, że też muszę sobie choć próbować ułożyć życie a nie ciągle czekać na niego, może przez kolejne 6 lat... Pies ogrodnika sam nie chce a innemu nie da.

Jeszcze jeszcze:)...super historia ...Ja Ciebie bardzo przepraszam ale Twoja opowiesc czyta sie z emocjami;)...
Opisuj jak mozesz kazda sytuacje, bo przynajmniej odrywam sie od rzeczewistosci;)

Dzieki Ci;)

Z tym chłopakiem z którym się spotykam jest inna historia heh, kiedyś już z nim byłam w czasie gdy tamten miał dziewczynę.
Po prostu zeszliśmy się znów i on mnie kocha już od 5 lat z tego co mówi i naprawdę mu wierze i ja też go kocham i zależy mi na nim bardzo ale to inaczej niż do tamtego... Ciężko mi to wyjaśnić. Nie chce go krzywdzić i on wie na czym stoi mimo to chce mnie.

Wiem czego chce tylko ja tego nigdy nie dostane a całe życie nie mogę czekać... Trzeba też pomyśleć o sobie mimo że serce pęka mi z żalu i tęsknoty muszę coś wreszcie zrobić, jakiś krok w stronę zapomnienia inaczej zwariuje.

Nie mówie, że nigdy nie pokocham w taki sposób kogoś innego bo pokocham, zakochana byłam już wiele razy ale mimo to, że były chwile w których on dla mnie prawie nie istniał ZAWSZE się po jakimś czasie pojawiał w snach bądź go gdzieś zobaczyłam i to wystarczyło żeby rzucić chłopaka z którym aktualnie się spotykałam, po prostu uświadamiałam sobie, że oszukuje jego i samą siebie wierząc że to co jest miedzy nami to prawdziwa miłość.

Czasami się zastanawiam czy nie powinnam po prostu zniknąć na kolejne dwa lata i może wrócić i spróbować od nowa? Może wtedy byłaby szansa? A kto wie może bym zapomniała...

Podczas ostatniej rozmowy o której wam wspomniałam wcześniej powiedzieliśmy sobie, że oboje na początku bardzo to spapraliśmy a naszym największym błędem było pozwolenie osobą trzecim się w to mieszać.

ninka81 cóż, szara rzeczywistość nie jest taka straszna jeśli ma się do dyspozycji dobrego malarza który pokoloruje Twój świat

"Miłość moja jest wyjątkowa, nic jej nie przyćmi. Odchodząc... skradła mi serce" RII