Rodzic kontra nauczyciel

Nie wiem czy odniose się do danego tematu. Ale w szkole typu. Gimnazjum sam sobie radziłem z nauczycielami, jak to w gimnazjum nie zbyt łagodnie ale wtedy byłem inny. a kłócić się z nauczycielem o ocenę? Po co? Oni wiedzą najlepiej w końcu to oni są nauczycielami a nie rodzice. Niech dzieci się uczą to nie będzie kłótni w szkołach o oceny.

Również z życia wzięty tatuś, który, kiedy dowiedział się, że jego syn będzie miał jedynkę z mojego przedmiotu, przychodził do mnie CODZIENNIE do pracy, przynosił kwiaty, czekoladki, całował mnie po rękach (fuj!) i ZAPRASZAŁ NA KOLACJĘ...

Oczywiście, że konieczne jest zrozumienie z obu stron. Mnie się chciało. Tatusiowi też się pewnie chciało, choć wybrał nieco, ekhem, żenującą metodę Ale chłopaczek miał wszystko w nosie.

ja widzę coś takiego w ocenianiu prac domowych przez nauczycieli - mianowicie,jeśli uczeń odrobi zadanie domowe np.w ćwiczeniach to dostaje za to uśmiechniętą buźkę,nie ocenę!
jeśli nie odrobi zadania domowego to natychmiast ocena niedostateczna do dziennika,w/g mnie to jest nie sprawiedliwe w stosunku do uczniów,bo z jakiej racji dobrych ocen nauczycielowi się nie chce postawić, a złe już tak? to tylko przykład niestety stosowany przez wielu nauczycieli

Trzeba było zapisać dziecko do innej szkoły zamiast mieć pretensje do dyrektorki...

ja też uważam, że to dużo, ale jeżeli rodzic decyduje się na spełnianie swoich ambicji (mieć wspaniałe dziecko władające 3 językami, grające w tenisa, na pianinie i tańczące pięknie balet - przesadzone, ale chciałam nakreślić o co mi chodzi) kosztem tegoż dziecka, posyła je do takiej a nie innej szkoły to niech nie obwinia dyrekcji czy nauczycieli o to, że próbują te (moim zdaniem chore)ambicje spełnić kosztem czasu wolnego dziecka...

Muszę przyznać,że taki wykłócający się rodzic robi krzywdę sobie i swojemu dziecku.Miałam taką mamusię,która wiecznie miała pretensje do wszystkich a nie do swego syna.Syn wiedział,że mamusia przyjdzie zrobić awanturę więc miał wszystko w nosie i kreował szkołę jako miejsce potwornie niesprawiedliwe gdzie jest potwornie krzywdzony.
Ponieważ syn był moim wychowankiem więc nie było tygodnia bym nie widziała się z dotkniętą do żywego niesprawiedliwością tego świata mamusią.
Kiedy syn z kolegami ot tak z nudy rozwalił w drobiazgi auto na monitorowanym parkingu i tego wieczoru pobił do nieprzytomności chłopaka mama próbowała argumentować,że jej syn jest podobny do wielu osób w mieście stąd pobity nie mógł jednoznacznie go wskazać a poza tym był on z kolegami i skąd wiadomo,że to akurat jej syn tak mu przyłożył?Podobnie z monitoringiem- nie było wyraźnie przecież widać!
Teraz mamusia pobita swego czasu przez pijanego synka odwiedza go w ZK........pewnie dalej twierdząc,że trafił tam za niewinność.

Tak Leno- masz rację- mnie to też do wk.....rwu doprowadza jak mój uczeń napisze świetnie u mnie na lekcji pracę domową i dostanie plusika.Ale jak mu się zdarzy zapomnieć- to pała!

Averyl- ostatnio moja córka dostała jedynkę w szkole muzycznej bo ja nie ponacinałam kartek w książce ćwiczeń żeby pani było łatwiej je wyrywać.W sumie pani stwierdziła,że to wina rodzica bo przecież siedmiolatka nie będzie nacinać kartek ostrym nożykiem.
Nie było to w porządku- ale porozmawiałam z panią i to pomogło.Ty też przecież możesz tak zrobić.

Najczęściej od WSO (Wewnątrzszkolny System Oceniania), czyli zbioru przepisów: jaka ocena za co, za co plusik, za co minusik, jakie oceny można poprawiać i kiedy. Pojedynczy nauczyciel nie ma wtedy nic do gadania.

Mnie trafiało, jak musiałam stawiać 2 od 60% punktów ze sprawdzianu A żeby było jeszcze śmieszniej, wszystkie inne przedmioty miały ten próg na 2 przy 30% punktów...

Przeniesienie dziecka do innej szkoły to bardzo dobry pomysł ;-) ...w duchu chronimy biednych uczniów przed pieniactwem ich rodziców.
Czy przeniesienie ucznia z klasy do klasy / do innej szkoły jest najwyższą karą w szkole? Dlaczego moje dziecko miałoby być tak ukarane za MOJE poglądy?

Moje dziecko chodzi do rejonowej szkoły, nie uczy się 3 języków, ani nie chodzi na dodatkowe kursy, by zrealizować ambicje rodziców. Szczęśliwie mogę sama realizować swoje ambicje i pasje.Nigdy nie wykłócałam się ani o swoje oceny, ani o jego oceny, natomiast rzeczywiście zdarzyło mi się rozmawiać zarówno z wychowawcą, jak i dyrektorem w sprawie planu lekcji. I nie jest to relacja uczeń-nauczyciel tylko rodzic-szkoła.
Tylko Lena812 zgodziła się ze mną, że dla 10 letniego dziecka siedzenie ponad 9 godzin jednego dnia w szkole jest niemoralne. Żyjemy w ciekawych czasach, wystarczy, że "autorytet szkolny" wymyśli coś takiego, by uznać to za jedynie słuszne. Najbardziej przykre w tym wszystkim było to, że inni rodzice zgadzali się, że plan jest źle ustawiony, ale bali się wyrażać swoje poglądy, by nie zaszkodzić swoim dzieciom.

Mam prawo oczekiwać poważnego traktowania, jeżeli dostaje do podpisu kartę z wymaganiami i kryteriami wystawiania ocen i podpisuję się pod tym, to oczekuję, że szkoła również będzie respektować, te wymagania.
Jestem rodzicem ucznia, a nie marionetką, by potulnie wykonywać polecania, "w tym miejscu podpisać", bo "1" dla ucznia! Uczeń wykonał swoją pracę - podpisał się, przyniósł mi tę kartę, ale ja z jakiegoś powodu nie podpisałam jej! Nauczyciel po długiej dyskusji przyznał, że zgodnie z tymi kryteriami, nie można traktować tego jako pracę domową, ale "1" została, bo z dziennika nie można wykreślać ocen.

Pamiętam jedną dyskusję z synem na temat wypracowania, zachęcałam go, by rozwinął swoją wypowiedź, na co dzieciak stwierdził, że ?nie, bo pani nie o to chodzi?. Ręce mi opadły i sprawdziłam jeszcze raz temat wypracowanie, czy przypadkiem nie brzmi ?kto jest twoim ulubionym bohaterem i dlaczego Lenin?.

Nie wystarczy się zatrudnić jako nauczyciel, by zyskać autorytet, trzeba jeszcze coś ze sobą reprezentować. Dlatego właśnie uważam, że większość nauczycieli to niezbyt inteligentni urzędnicy, lubujący się w d***krytkach, gdzie uczeń jest tylko produktem ich pracy, a nie człowiekiem.

dzisiaj rozmawiałam ze swoją kuzynka na temat szkoły i nauki jej dzieci,zgodnie stwierdziłysmy że czekamy na ferie,aby po prostu od szkoły odpocząć
ma ona dzieci w wieku gimnazjalnym i w 4 klasie podstawówki,powiedziała że program jest tak przeładowany i nie normalny że to sie w głowie nie mieści,bo co można powiedzieć jeśli dziecko w 4 klasie musi siedzieć i uczyć się po nocach? to nie jest tak że tylko ,czy moje dziecko tyle czasu spedza przy nauce,ale większość dzieci które znam,i nie chodzi tu o to że uczą sie tyle, aby mieć dobre oceny,ale uczą się bo mają tyle zadane na następny dzień
w regulaminie szkoły pisze że np.klasówki mogą być tylko 2 w tygodniu,i nauczyciel powinien powiadomić uczniów o nich z 2 tygodniowym wyprzedzeniem - to ja pytam gdzie sie to stosuje? przykład:
mój syn ma klasówkę z niemieckiego 10 stycznia,a zapowiedziana była z zeszły piątek -więc chyba nauczyciel nie stosuje się do tego regulaminu

jeszcze mam takie pytanie,otóż w szkole mojego syna dyrektorka wymyśliła sobie że jeśli uczeń zapomni obuwia na zmianę,to ma chodzić 8 godzin po szkole na boso
więc pytam czy to jest zgodne z prawem?czy nie narusza godności ucznia? a wiadomo każdemu może raz kiedyś zapomnieć się tego obuwia,nie mówię tu o notorycznych przypadkach

Leno- pamiętam jak moja koleżanka nie radziła sobie z uczniem.Wypraszała go więc z lekcji każąc wcześniej zdjąć buty żeby nie chodził po szkole tylko stał pod drzwiami.
Jak się dyrektorka dowiedziała zrobiła straszną aferę,rodzice się dołożyli i dostała naganę.
W szkole muzycznej córki dzieci mają obowiązek na kształcenie słuchu i rytmikę przychodzić w baletkach.Jeśli dziecko zapomni- zostaje w skarpetkach.Ale tylko w tej sali.

To było jakieś osiem lat temu ale i teraz jest to możliwe.Opowiadali mi "prywatni" uczniowie- jeden z ze społecznej szkoły,do której chodzi też moja córka a drugi z państwowej,że nauczyciele ich wypraszają.Mnie to wkurza i zawsze im mówię by powiedzieli nauczycielowi,że on- nauczyciel jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo swoich uczniów i jak taki uczeń sobie głowę rozbije poza klasą to ten nauczyciel nie wyjdzie z mamra.
Moim zdaniem jest cały wachlarz metod dyscyplinujących ucznia.

Masz rację Mortisha z radykalnym reagowaniem ale to tylko tyle.Bo radykalnie- to zgodnie z prawem.
Wyobrażasz sobie sytuację,że Twoje dziecko jest nieznośne na lekcji na tyle,że nauczyciel je wyprasza.Dziecko(gimnazjalista.licealista) biega po korytarzu,przechyla się przez barierkę  i.....spada ze schodów rozwalając sobie głowę i umiera...?
Ja sama takiego nauczyciela bym uśmierciła gdyby pod jego opieką coś takiego zdarzyło by się memu dziecku.
Albo się jest pedagogiem albo d.....Jak się jest d..... to się nie idzie pracować do szkoły bo można narobić nieszczęść.
To jasne,że trzeba tak pracować by ucznia temat zainteresował a jesli nie zainteresuje to musi on mieć jakąś motywację by siedzieć spokojnie na lekcji.

Takie same nieszczescie moze sie stac na przerwie,a dzieci mniejsze i wieksze na przerwach tez swirują, wariują, i nie rzadko konczy sie to bolesnie,uszczerbkowo
Na lekcji jak sie buja uczeń na krzesle i nie reaguje na upomnienia nauczyciela ,aby przestal ,moze takze zabardzo odchylic sie do tylu i glową o podloge zasadzić
No ja nie chce tu podawac smiertelnych wypadkow,tak jak Gojko podalas, wystarczy zakonczyc łagodniej  na samym fakcie ,ze poleci z barierki i złamie reke,noge,nos, wtenczas obiektywnie rzecz biorąc doprawdy nie wiem ,czy bylabym zla o to na nauczyciela
Pierwszorzeednie byłabym niebywale wsciekla na dziecko,ze zachowalo sie tak snakdalicznie do takiego stopnia ,az z klasy wyfrunelo,o to bym byla wnerwiona,i napewno w domu odbylaby sie karcaca rozmowa  na ten temat, ale jakie byly by emocje do nauczyciela,ktory swiadomie nie chcialby dziecka skrzywdzic,i to byl nieszczesliwy wypadek z tym upadkiem (nie pisze o skutkach smiertelnych,ale  chocby bolesnych,urazowych) tona sucho nie jestem wstanie obiektywnie do tego sie odnieść

Pracowałam kilka miesięcy w szkole (nie jako nauczyciel) więc miałam okazję obserwować trochę od wewnątrz relacje nauczyciel - rodzic - uczeń.

Zgadzam się z Gojką, że jak się jest d...ą to się w szkole nie pracuje (to samo powiedziała pani psycholog w poradni tylko nieco delikatniej ). Żaden najlepszy nawet pedagog nie poradzi sobie jednak z duetem "głupie dziecko i jeszcze głupszy rodzic".
Z życia: Gówniarz w gimnazjum rozwalił w drobny mak drzwi do klasy, wezwany tatuś został poinformowany, że syn musi ponieść konsekwencje: jakieś tam minusy z zachowania a rodzice mają zapłacić za naprawę drzwi. Tatuś stwierdził, że jak syn dostał minusy to już poniósł konsekwencje i on za żadne drzwi płacić nie będzie. Dodam,że chłopak ma daleko w d...e minusy i jedynki. Słyszałam jak się potem chwalił kolegom jakiego ma zajebi...go starego. Ręce opadają.....
Porąbanych rodziców miałam okazję oglądać nie raz. Z racji tego, że pracowałam w szkole czasami znajomym mamuśkom próbowałam wytłumaczyć, że to nie jest tak jak one myślą, że te ich pociechy to nie takie aniołki jak się im wydaje, ale gdzie tam 

Z drugiej strony są nauczyciele którzy nigdy nie powinni nimi być. I co ma w takiej sytuacji zrobić dziecko albo rodzic? Przenieść do innej szkoły? Pod warunkiem, że jest taka możliwość, a nawet jak przeniesie to w każdej szkole znajdzie się ktoś niekompetentny. Nauczycielka angielskiego mojej córki jest totalnie beznadziejna ale jej nie zwolnią bo.... ma trudną sytuację rodzinną, jest jedynym żywicielem rodziny. No fajnie ale ona uczy ( a raczej zniechęca do nauki) kilkadziesiąt dzieci!

Kiedy mój syn poszedł do zerówki (rok wcześniej bo miałam już dosyć dyrektorki przedszkola), pierwsze co zrobiłam to porozmawiałam z jego wychowawczynią: jakie były problemy w przedszkolu, na co nie można mu pozwolić, co go zajmie jak nie może usiedzieć na miejscu. Przede wszystkim nie może pozwolić mu postawić na swoim, owszem będzie próbował to robić ale jak nauczycielka będzie konsekwentna to będzie reagował na polecenia. Wiem, że wychowawczyni w przedszkolu dała radę. Zostałam potraktowana trochę protekcjonalnie tak jakby Pani Nauczycielka nie potrzebowała rad od rodzica.
Po miesiącu zostałam wezwana na dywanik. Pięciolatek robił co chciał a nauczycielka wyraźnie nerwowa pytała mnie co ona ma zrobić jak mój syn robi to czy tamto a ona nie może realizować materiału. Kurcze to ona jest pedagogiem i raczej ona mogłaby udzielić mi wskazówek. Ponieważ nie mogłam jej widzieć prawie nigdy wymyśliłam "zeszyt uwag". Miała mi wpisywać jedno, dwa krótkie zdania za co pochwalić syna w danym dniu a za co ma być "kara".
Wpisywała nieczęsto a od lutego wcale, jak wyszło, że zostawiam syna drugi rok w zerówce. Stwierdziła chyba, że ma problem z głowy bo za rok ona go uczyć nie będzie.
Teraz syn jest drugi rok w zerówce ma inną nauczycielkę i ta sobie radzi.
Mortisha, Gojka piszecie o wyproszeniu z klasy za złe zachowanie. A co powiecie na to,że kiedy mój pięcioletni syn wychodził do ubikacji (dla chłopców była dokładnie naprzeciw klasy) to biegł sam po schodach dwa piętra w dół do ubikacji na parter bo miał taki kaprys a wychowawczyni o tym wiedziała i pozwalała mu na to. Myślałam, że szlag mnie trafi jak się dowiedziałam, a jakby mu strzeliło do głowy wyjść sobie ze szkoły na pobliski plac zabaw??? Przechodząc wcześniej przez ruchliwą ulicę.

Ksiądz, lekarz i nauczyciel to nie zawód tylko powołanie, więc osoby kompetentne mile widziane.
Bycie rodzicem to chyba też powołanie więc jw.

Averyl- nikt się na Ciebie nie obraził.Co ja mam według Ciebie zrobić? Tłumaczyć zachowania nauczycieli Twego dziecka dlatego,że sama też wykonuję ten zawód?
Tu nie chodzi o "niepokorność" rodziców- Tu chodzi o to,że nie wolno przy dziecku nazywać głupkiem jego nauczyciela.
Przyznam,że często zdarza się,że wytykam błędy nauczyciela przy moim uczniu.Ale jak mam go na litośc boską nauczyć czegoś dobrze skoro nauczyciel wtłacza mu wiedzę z rażącymi błędami?I uwierz- trudno jest mi to zrobić.Bo uczeń mówi:ale moja pani mówiła,że jest tak.Wtedy ja,nie obrażając pani pokazuję mu książke do gramatyki i każę przeczytać co jest tam napisane.
Co ja  myslę o nauczycielu,który popełnia takie błędy i nie ma wiedzy- zostawiam dla siebie...
Nie tłumaczę uczniowi,że nauczyciel jest głupi czy niedouczony,mówię,że nie ma racji,że się myli.
Proponuję uczniom by powiedzieli nauczycielowi,że nie ma racji.Cóż,od tego on jest by stawić czoło takim opiniom i jak się myli spróbować przeprosić czy wytłumaczyć się.A przede wszystkim być czujnym- konfrontować swoją wiedzę,uczyć się wciąż niezależnie czy pracuje pięć czy dwadzieścia lat.
Zarówno wśród nauczycieli jak i rodziców zdarzają się idioci.

Jak każdy człowiek-tak samo nauczyciel może być niewychowanych burakiem i chamem.
I taki Ci się trafił.
Proponuję najpierw publicznie-tak jak to robi nauczycielka- na tekst o tym,że znowu Ci nic nie pasuje - zapytać jaki to ma związek z pytaniem i poprosić by pani BEZ OSOBISTYCH WYCIECZEK wykazała się kulturą i odpowiedziała na pytanie.
Proponuję też zostać i zakończyć rozmowę z nauczycielką w cztery oczy.
Poproś panią by nieco kulturalniej się do Ciebie zwracała bo nagrałaś jej osobiste wycieczki i zgłosisz to dyrekcji - podobnie wszelkie chamskie zagrywki w stylu-plotkowanie czy odwracanie się tyłem.Popukaj panią w plecy i powiedz,że tu jesteś
Jest tylu nauczycieli chętnych na miejsce tej pani i warto jej to czasem uświadomić idąc na skargę do dyrekcji i prosząc o interwencję.Powiedz też,że w razie braku reakcji zabierzesz dziecko z tej szkoły.

a co w momencie, gdy nauczyciel swoją frustrację wyładowuje na rodzicu? Rodzic zadający pytania, oczekujący rzeczowej odpowiedzi, postrzegany jest za rodzica któremu wiecznie coś nie pasuje. najłatwiej jest współpracować z grupa osób, które niczego nie oczekują, nie mają pytań, siedzą cicho, nie są aktywni, a jedynie poklepuja nauczyciela i dają przyzwolenie na każdy jego pomysł. Dodam, ze w klasie panuje zmowa milczenia, rodzice sa rozmowni zanim zasiadą do ławek na zebraniu a gdy nastepuje zebranie milczą, gdy są pytani czy mają jakieś pytania. Boją się że naucycielka będzie odreagowywała na ich dzieciach i milczą. dają na przeczekanie. zadaje sobie tylko pytanie czy to jest normalne? udawanie ze problemu nie ma? jedna osoba się wyłamała głośno zadała pytanie ściśle zwiazane z lekcjami i usłyszała własnie odpowiedz... Pani znowu ma problem.. znowu bo się czlowiek pyta?

Nie mam dzieci, więc napiszę na podstawie tego, co u mnie w szkole było.

Moja mama, owszem, czasami szła mi na rękę i robiła coś teoretycznie niewłaściwego. Z drugiej strony potrafiła mnie ochrzanić, jeśli przegięłam jej zdaniem. I myślę, że mi nie zaszkodziła ani jednym, ani drugim.

Ochrzan dostałam dwa razy w gimnazjum. Raz, jak dowiedziała się, że wagaruję. Nie pomagały tłumaczenia, że nie uciekam przed konkretną lekcją i przecież mam same piątki, to o co chodzi. W sensie, moim zdaniem, to były "kontrolowane" wagary - wiedziałam, na co mogę nie iść, nie uciekałam ze sprawdzianów, tylko ze zwykłych lekcji, głównie z bzdur, czyli z techniki, religii itd. Owszem, chodzić powinnam, z tym że tutaj akurat powiedziałabym, że "wina" była bardziej nauczycieli. Tzn. nie ich wina, że nie szłam, bo wiem, że moja, ale poinformowanie mojej mamy niewiele dało, bo nie chodziłam dalej. Dlaczego? Skoro przy 2 obecnościach na technice na CAŁY SEMESTR dostałam 6 na koniec, bo przyniosłam hurtowo dobre prace i nauczyciel ocenił je normalnie, to po co miałam coś zmieniać? Jakby wystawił mi 2 albo zarządził egzamin komisyjny, to bym chodziła. Nie chodzi mi o wybielenie siebie, bo wiem, że moim obowiązkiem było się tam pojawiać, ale skoro niechodzenie nie rodziło dla mnie żadnych konsekwencji, to i nie chodziłam. I tak, zrobiłabym drugi raz to samo, bo nie widzę sensu siedzieć na lekcji i pisać referatu czy sklejać modelu czegoś tam, skoro mogłam zrobić to w domu.

Drugi ochrzan był za to, że mama została wezwana do szkoły. Język polski, sprawdzian, zdania złożone. Był podany rodzaj zdania, trzeba było napisać jakiś przykład. Moje przykłady tworzyły historyjkę o matematyczce zakończoną jej śmiercią. Dostałam 5 i wezwanie mamy do szkoły. No i moja mama zareagowała chyba normalnie, bo nie zrobiła afery typu "imię to przypadek, przedmiot też", tylko wysłuchała, a mi w domu palnęła kazanie. Fakt, poniosło mnie, ale no... Pamiętam, że baaardzo wzrósł szacunek mój do tej polonistki, dlatego że postawiła 5 za poprawność, a za zachowanie wezwała matkę, a nie poszła po najmniejszej linii oporu, stawiając np. 1. No i mi się też zrobiło głupio, ta polonistka była moją ukochaną nauczycielką, wystarczyło, że powiedziała, że postawiłam ją w głupiej sytuacji wobec koleżanki z pracy i automatycznie zaczęłam żałować.

W liceum natomiast moja mama już mi pozwalała na więcej. Tzn. pozwoliła mi pisać sobie zwolnienia sama, wagarować wedle uznania, ale żebym nie liczyła, że pójdzie kiedykolwiek coś w mojej sprawie załatwiać. Mi to odpowiadało. Byłam prymuską, wiedziałam, na co mam iść, kiedy, nigdy nie miałam żadnych problemów, nie przesadzałam z tą "wolnością". To że było usprawiedliwione na lewo? No obiektywnie - źle, ale czy mi albo nauczycielom się coś przez to stało? Nikt przecież z tego tytułu nie miał problemów.

Zresztą mój brat był okropny w szkole i moi rodzice zawsze wysłuchiwali, zgadzali się z tym i nigdy go nie usprawiedliwiali. Nigdy nie robili z niego biednego chłopczyka, na którego ktoś się uwziął.

Uważam natomiast za słuszne stanięcie "w obronie" dziecka, jeśli pojawia się coś niesprawiedliwego, chociaż niekoniecznie bardzo złego. Na przykład moja kuzynka była kiedyś na wymianie w Niemczech. Potem tamci mieli przyjeżdżać tutaj. Nie wiem dokładnie, o co chodziło, ale jedna z pań podobno coś zarządziła, że będą spać inaczej niż mieli, u tej mojej kuzynki miał spać chłopiec, a ona była dość dziecinna i stwierdziła, że jak tak, to ona nie chce nikogo (ta zmiana weszła już PO wszystkich ustaleniach, kto gdzie śpi). Wtedy moja ciocia poszła może nie "z awanturą", ale z pytaniem, z jakiej racji po tym, jak już wszystko było dograne i na tej podstawie dzieci się zgłaszały, ktoś coś zmienia - bo ani teraz zrezygnować, bo jeden dzieciak nie miałby gdzie spać, ani zmuszać córkę do goszczenia jakiegoś chłopca, jeśli wcale nie miała ochoty i zgłaszała się do tego na innych zasadach. Wróciło do normy, czyli jednak zmiany były wymysłem nauczycielki.

Mi rodzice pisali usprawiedliwienia za wagary, a wiele ich bylo. W liceum nawet mama rozmawiala osobiscie z nauczycielka zeby udowodnic, ze to ona pisze usprawiedliwienia i jeszcze na poczekaniu wymyslila wymowke dlaczego tak czesto mnie nie ma.
Rodzice nie musieli mi mowic, ze moj nauczyciel jest glupi - jak byl glupi to widzialam to sama.

Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji jako rodzic. Co przez to Twoi rodzice chcieli osiagnac?

Rozumiem bunt, rozumiem, ze czasem dziecko chce pojsc na wagary, ale żeby je w ten sposób "kryc"? Szkola dla dziecka jest takim samym obowiązkiem jak dla dorosłego praca. Chce wagarów, niech samo poniesie konsekwencje.

W tej sytuacji widać rozdzwiek na linii nauczyciel - rodzic, moim zdaniem nic dobrego dla dziecka to nie niesie...

Mi mama w liceum pozwoliła sama sobie pisać usprawiedliwienia. Dla mnie była obowiązkiem znajomość materiału, a nie siedzenie na każdej lekcji. Nigdy nie uciekałam ze sprawdzianów, ale np. jak wiedziałam, że będzie enta powtórka przed maturą czy coś. Nie mówiąc o tym, że nie chodziłam na WOK - tzn. byłam na dwóch sensownych lekcjach, jak był Salvadore Dali i happeningi. Na pozostałych robiło się prace rodem z techniki w podstawówce.

No,to jest metoda na to by dziecko nie miało depresji i nerwicy
Tudzież na świetny kontakt z rodzicami.

a ja w dzisiejszej szkole zauważam coś bardzo niepokojące.
Coraz częściej zdarza sie tak, że dziecko określane w przedszkolu jako zdolne, ciekawe świata, gotowe na podjęcie nauki szkolnej i rokujące na dobrego ucznia nagle w szkole jest utwierdzane że jest średniakiem lub nawet dzieckiem które sobie nie radzi?

Szokującym jest fakt, ze to własnie nauczycielki z długim stażem 30 lat jako nauczyciel mają z tym problemy.
Myślę, ze wynika to z toków studiów, okazuje się, ze kiedyś należy uzupełniać o dziś... wielu nauczycieli tego nie robi licząc na cud.

Sama mam dziecko, które miało ogromne kłopoty z ogarnięciem liczebników, pomyłki , wiele błędów ort .. mówiłam prosiłam, pytałam jak pracowac.. dostałam odpowiedz? proszę poczekać dziecko potrzebuje czasu/.. i co nagle w klasie 5? dysleksja a w klasie 2 gimnazjum głęboka dysleksja.. jestem pewna że gdyby nauczyciel na czas wychwycił ksiażkowe objawy , łatwiej byłoby wszystkim i nauczycielowi i rodzicowi i przede wszystkim dziecku.

Ale taki rodzic który pyta, jest niewygodny dla nauczyciela.

Przykleja łatkę, w stylu matka pieniaczka i tyle..

mam drugie dziecko w 2 klasie podst.  zdolne  z matematyki, gorzej z polskim.. gdy pytam jakie widzi problemy nauczycielka nie widzi.. a to ze dziecko dostaje pałę to mój problem i dziecka..

okazało sie ze jestem matką czepialską, która robi zadymę, która ciągle coś wyciąga i której nic nie pasuje.

A jak ma mi pasować skoro na zebraniu zero konkretów, jeśli jak pytam indywidualnie spotyka plecy nauczycielki , jesli mój syn jest doby z matematyki to nauczyciel go pomija w typowaniu do konkursów.. dlaczego nauczyciele etykietują dzieci, przyklejają im łatki?/

wiem ze tak było kiedyś, że nauczyciel to wyrocznia, ale dziś nauczyciel powinien posiąść wiedze z psychologii jak podejść do dziecka, to nauczyciel z rodzicem powinien współpracować a nie stroić fochy bo ma uraz do rodzica..

moze czas to zmienić? i dobrze by było gdyby nauczyciel wiedział z jakich powodów jest w szkole i jaki jest jego cel..

jestem za przymusowymi testami dla nauczycieli podobnie jak na prawko.. stwierdzam ze nie każdy nadaje sie do tego zawodu.. a taki człowiek moze wiecej narobic krzywdy jak dobrego..

kuradomowa166 zgadzam się z Tobą, nie mam jeszcze dzieci w wieku szkolnym ale pamiętam jak sama byłam uczennicą i właśnie przyklejanie etykiet, łatek narobiło mi w życiu dużo szkody, a przede wszystkim pozbawiło wiary w swoje możliwości, mimo że zawsze się starałam, dobrze się uczyłam zawsze miałam etykietę siostry swojego brata (który orłem nie był) i wszyscy z góry wiedzieli, że będę taka sama jak on, zawsze byłam dzieckiem z gorszego domu, nauczyciele jawnie okazywali mi niechęć, wręcz dogadywali i dawali do zrozumienia, że nigdy niczego nie osiągnę. To była szkoła w niewielkiej miejscowości gdzie wszyscy wszystkich znali, moje starania o dobre oceny były jak walenie głową w mur. Chodziłam do podstawówki kiedy było jeszcze 8 klas i to były ogólnie trochę inne czasy. Nauczyciele byli bezkarni, pamiętam nauczycielki rzucające dziennikami, rzucające kredą w uczniów, ciągnące za uszy, za włosy, upokarzające uczniów przy całej klasie, wrzeszczące na cale gardło. A dzieci były traktowane jak zło konieczne, jak stadko uciążliwego bydła. Pamiętam do dziś sytuację jak zadzwonił dzwonek na przerwę i wszyscy poderwali się z krzeseł a nauczycielka krzykiem "gdzie!!!!??? przerwa to jest dla mnie a nie dla was!!!!"
Uczeń, który nie rozumiał czegoś był po prostu matołem, osłem i głupkiem, nikomu nie przyszło do głowy że to może nauczyciel nie potrafi skutecznie przekazać wiedzy, zachęcić do nauki albo że może wystarczyłoby jeszcze raz uczniowi wytłumaczyć.
Podejrzewam, że wiele osób ma tego typu wspomnienia ze szkoły i może częściowo z tego bierze się to, że jako rodzice pamiętający siebie jako uczniów bywamy przewrażliwieni na punkcie swoich pociech.

Moje dziecko chodzi od II kl SP. I też w klasie są mamuśki z wiecznymi pretensjami- na szczęscie 3 albo 4...więcej nie   Bardzo nieobiektywne. Moim zdaniem- krzywdzą własne dzieci takim zachowaniem. Wychowawczyni jest świetna. Mówi o swoich wychowankach z ogromną sympatią, ale też nie szczędzi o nich uwag. Wierzę jej, że dzieciaki są rozgadane i przeszkadzają w lekcjach. I wiem, że nie mogę nic zarzucić nauczycielom pod względem nauczania- moje dziecko lubi zarówno wychowawczynię, jak i nauczycielkę angielskiego i księdza, który dzieci "egzaminuje" z formułek kościelnych (potrzebne do I Komunii Św.). mimo, że czasami są wymagający. No ale posiedzimy nad tymi lekcjami chwilkę i żyjemy. Nauka jest ważna.

Ale właśnie na nauczycielke angielskiego i księdza mamuśki najwięcej się skarżą. Że nie potafią nic nauczyć,bo (moje ulubione) "dziecko jej koleżanki już tyle umie, a Piotrus nic!", że zniechęcają do nauki poprzez zwracanie uwagi, czy stawiają małym świętym krówkom niepozytywne oceny.. a ze dziecko gada, chodzi po klasie, czy rzuca papierkami, czy kredkami??? Jedna z nich powiedziała, że oni są jak d*pa od srania, by nad klasą zapanować.
Ale jeśli dziecko słyszy w domu, że nauczyciel jest taki i owaki, to... spoko- dzieciak wyczuje, że może sobie pozwolić.
Całe szczęście, że nasze zebrania są tak "luźne" i można spokojnie porozmawiać o wielu sprawach. Kontakt z wychowawczynią mamy świetny, współpraca jest naprawde dużą przyjemnością. Wiekszość rodziców też wyraża wolę współpracy. Naprawdę nie mogę narzekać.

Poza tym, pstatnio na zebraniu, doszłysmy do wniosku, że dzieci mają teraz bardzo mało ruchu. Bardzo. Zasugerowałam wychowawczyni i dziewczynom, że moze należy dzieciaki bardziej przycisnąć na W-Fie, albo wprowadzić element muzyki i tańca. Przed feriami dostałam smsa od wychowawczyni, że to jest TO.
Czyli można wypracować jakieś wspólne rozwiązanie, trzeba tylko chcieć.  Mam nadzieję, że o takich opowieściach, jak niektórych tutaj będę tylko czytać

P.S. Ja mam dobre wspomnienia ze szkoły, nigdy nie walczyłam z nauczycielami. Jak cos przeskrobałam..to zawsze dobrze wiedziałam, co Ale ja nie jestem typem, który siebie usprawiedliwia Przeciwnie- zazwyczaj surowo sie oceniam.

Nie napisałam tego co napisałam, żeby siebie usprawiedliwiać, zresztą nie mam po co bo mimo mojej zachwianej pewności siebie nie poszłam na dno jak to było przewidywane, po prostu uważam, że grono pedagogiczne to tylko ludzie, nie zawsze sprawiedliwi. Najgorsze, że w tej mojej miejscowości w zasadzie niewielkie zmiany zaszły w składzie grona, nauczycielka która prowadziła mnie w klasach 1-3 uczyła też córkę siostry i z tego co mi mała opowiadała to metody jej się nie zmieniły.
A z nauczycielami jest trochę jak z księżmi, wystarczy kilku nieudanych pedagogów i zła sława ciągnie się za wszystkimi.

U nauczycieli jest częsta jedna wada, mianowicie taka, ze uważają swój przedmiot za najważniejszy w swiecie, tego nigdy nie mogłam zrozumieć, ani za młodu, ani teraz . Widac to zwłaszcza po tym, jak ustalają sprawdziany i klasówki, dwie, trzy w jednym dniu z roznych przedmiotow, i do tego tak straaasznie poważnie traktują "swój" przedmiot, no ludzie.

Inka, ale czasy szkolne z reguly (mimo wszelkich minusow) sa fajne, - to czemu się odcinać od wspomnien?:)

Nina, ok - uznajmy, ze dla Ciebie było to dobre.

Lusija, bo wiesz, latwiej jest krytykować niż się wlączyc, zaangazowac. U moich córek w szkole widać to wyraźnie - najwięcej krytykują ci rodzice, którzy najmniej robia .

Sama jestem w trojce klasowej u starszej i widze, jak to wygląda - problemem (dla niektórych rodzicow) jest nawet rodzaj prezentu np. na mikolajki - kwota ma być do 5 zeta, ale spodziewają się bog wie czego I weź tu kombinuj, człowieku

Kiedyś pracowałam w polskiej, wiejskiej szkole jako  nauczycielka. Byłam również wychowawcą. Miałam różnych uczniów i różnych rodziców. Byli tacy, którzy mówili "życzliwie" - a niech go tam pani przypilnuje - ale zdarzali sie i ci wykłócający się o każdą jedynkę albo uwagę. Obserwowałam także zachowania nauczycieli, które budziły moje wątpliwości. Tak, tzw stare wygi niejednokrotnie oceniały nazwisko albo dla świętego spokoju  olewały słabych i niegrzecznych uczniów stosując zasadę - trója za obecność. Dlatego też nie stanę po żadnej ze stron tego konfliktu. Uważam , że samo  istnienie takiego sporu jest bardzo krzywdzące dla dzieci. W polskim systemie edukacyjnym wszystko jest pięknie kiedy mamy do czynienia z grzecznym kujonkiem. W momencie pojawienia sie jakiegokolwiek problemu rozpoczyna się zabawa w podrzucanie sobie zgniłego jaja. Szkoła wini dom, dom wini szkołę, a dziecko zostaje pozostawione bez pomocy i wsparcia.

Ja sama jestem obecnie rodzicem dziecka uczęszczającego do szkoły i mam możliwość spojrzeć na tą sytuacje z innej strony. Z tym, że mieszkamy w Anglii a tutaj sprawa wygląda całkiem inaczej. Szkoła działa wspólnie z rodzicami, a proces edukacyjny jest grą do jednej bramki a nie sporem o to co kto może. Nauczyciele bardzo angażują rodziców, jest wręcz obowiązek odrabiania z dziećmi zadań i uczenia sie w domu. Są prowadzone warsztaty (darmowe oczywiście) na których wykwalifikowane osoby pokazują jak można pomóc dziecku w matematyce, czy pisaniu. Nauczyciel ocenia i koryguje zachowanie dziecka w szkole, a rodzic w domu i nikomu nie przychodzi do głowy, żeby coś tu pozamieniać. Problemy są rozwiązywane wspólnie, a nie przerzucane z jednej strony na drugą.
Przykład z życia wzięty - koleżanka z klasy mojej córki, która nie znała angielskiego zaczynając szkołę i nie poradziła sobie z tą barierą. Większość dzieci w takiej sytuacji oczywiście chłonie język i adaptacja trwa bardzo krótko oraz odbywa się niemalże naturalnie, ale są i takie osoby, które mają z tym problem. Ona właśnie miała. Zamknęła się z sobie, nie mówiła, nie nawiązywała relacji z rówieśnikami, miała trudności z przyswajaniem wiedzy itp. Nauczycielka w porozumieniu z mama załatwiła dla nie osobę, która pracowała z nią nad wymową (ktoś w rodzaju logopedy)oraz psychologa, który pomógł jej sie otworzyć. Dziś ta dziewczynka nie odstaje w żaden sposób od reszty klasy, świetnie mówi po angielsku i rozwija sie bardzo dobrze.
Zastanawiam sie jakby to było gdyby podobna sytuacja zdarzyła sie w polskiej szkole na wsi. Poprawcie mnie jeśli sie mylę ale obstawiam wersję poszukiwania winnych i wzajemnego obrzucania sie błotem. Nauczyciel pewnie znalazłby powody w domu, a rodzice w szkole i tak w kółko. Nie sądzę, aby dziecko otrzymało odpowiednią pomoc. W szkole, w której ja kiedyś uczyłam na sto procent nie zrobiono by nic, ale awantura szalałaby po całej gminie.

Rodzice tej dziewczynki dowiedzieli się o jej  problemach właśnie od nauczycielki. W domu ona zachowywała sie normalnie i nic nie wskazywało na to , że w szkole jest wycofana i zamknięta. Nauczycielka zauważyła problem. Zwyczajnie powiedziała o tym mamie bez strachu, że ta zareaguje w stylu - "a co też pani wymyśla? moje dziecko? nigdy w życiu..." . Mama przyjęła to spokojnie i razem znalazły rozwiązanie. W Polsce jest to niemożliwe, gdyż atmosfera wzajemnych oskarżeń nie pozwala na spokojne porozumienie. Panuje przekonanie, że moje musi być na wierzchu i nieposkromiona chęć znalezienia winnych. Szkoda tylko dzieci.

Tak, w zdecydowanej większości przypadków usłyszałabyś , że wydziwiasz i uwzięłaś sie na dziecko.
Też kiedyś byłam młodą nauczycielką z zasadami i ideami i też chciałam nieść kaganek oświaty uczciwie i sprawiedliwie. Dostało mi sie nie raz i nie dwa. Wiem o czym mówię.
Cieszę się, że żyję w kraju w którym mogę powiedzieć o swoich wątpliwościach i że działa to również w druga stronę, czyli że to samo mogę także usłyszeć. Jeśli coś niepokojącego będzie się dziać z moim dzieckiem w szkole to sie o tym dowiem i to daje mi poczucie bezpieczeństwa. Nie obrażam sie na nauczycieli mojej córki, ufam im i wiem, że chcą dobrze. O polskiej szkole nie mogłabym powiedzieć tego samego, bo ją niestety znam...Tu nie ma zaufania ani bezpieczeństwa i ani rodzice ani nauczyciele nie mają chęci, żeby o to zadbać.
Jeszcze raz powtórzę - szkoda dzieci.