Stereotypy, chca tego dziecka... Tylko gdzie w tym wszystkim jestem ja

Witaj Naprawdę smutna sytuacja i smutne jest to, że sobie z tym nie radzisz. Nigdy nie byłam w takiej sytuacji i nie znam osoby, z podobnym problemem. Ale tak sobie myślę, że może uczucie do dzidziusia przyjdzie z czasem?

no wiesz, kyntia? jakim prawem piszesz do niej w taki sposób? na twoim miejscu bardziej bym się martwiła tym, że twoje dzieci będą miały bezduszną matkę o zerowej empatii! dziewczyna się boi, nie widzisz, nie czujesz? mnie przepełnia smutek i współczucie, kiedy to czytam, bo życie czasem gotuje nieprzewidziane historie. Nie chcę Cię urazić, ale pomyśl trochę, zanim napiszesz coś takiego osobie, która wprost woł ao pomoc:(
Kluska, ja wiem, że to takie nic, co Ci napiszę, ale samo to, że odezwałaś się do nas, że choć troszkę opisałaś ten ból i dezorientację, którą czujesz to duży krok. Nie bój się o tym mówić. Zasługujesz na szacunek przez samo to, że jesteś człowiekiem. Zasługujesz na to, aby Cię wysłuchano. Jeśli Twój facet nie potrafi się Tobą zająć, to najwidoczniej nie jest aż tak dojrzały, jak mu się wydaje (bo sądząc po reakcji uważa się za gotowego do roli ojca). Nie jestem najlepsza w udzielaniu rad; ale ja po prostu z bezsilności czasem płaczę i mówię cichutko i spokojnie, jak bardzo mnie pewne sytuacje bolą - mój facet, gdy słyszy, że nie narzekam, nie krzyczę, tylko że zrobił mi przykrość, czasem ogarnia się i jest mu głupio, po prostu wstyd. Gdyby tylko Twojego też mogło to uderzyć...Ale słuchaj, jeśli nie, to nic z tego, nie poddawaj się! Moja koleżanka wpadła z facetem, który nawet nie chce słyszeć o dziecku, ciężko to przełknęła, ale wróciła do rodziców ze spuszczoną głową i - odpukać - jakoś sobie radzi. Nigdy nie zostaniesz sama:)
a dziecko...instynkt to indywidualna sprawa. Jeśli teraz czujesz wręcz wrogie uczucia do dziecka, to zapewne jest to spowodowane Twoją ciężką sytuacją. Może nie jesteś gotowa. Ale lepiej mieć dziecko i powoli się go nauczyć, pokochać, niż oszukiwać samą siebie i wszystkich wokół, że jest super i nic się nie dzieje. Masz prawo się bać, a ja i tak uważam, że jesteś dzielna!

Nie każda kobieta tym bardziej tak młoda ma instynkt macierzyński .

Tym bardziej że ojciec dziecka miał iść w odstawkę z powodu niedojrzałości emocjonalnej .
Nie jest to ciąża planowana ani upragnione dziecko.
Ma prawo czuć to co czuje nie jest gotowa być matką i rozsądnie zdaje sobie z tego sprawę .

Nie wydawała bym pochopnej oceny Kyntia dlatego że psychika każdej kobiety jest inna i nie każda z nas marzy o byciu matką.
Gówniarskim i nieodpowiedzialnym zachowaniem było by zignorowanie własnych uczuć w tym przypadku.

Hormonalne zmiany w ciąży znacznie obciążają organizm kobiety.
Od euforii po rozpacz ale Ona czuje tylko rozpacz i nienawiść do nie narodzonego dziecka.
Już sam początek nie nastraja optymistycznie.

Jestem za racjonalnym rozwiązaniem sprawy jeżeli dalej będziesz czuć co czujesz teraz pomyśl o adwokacie i rodzinie zastępczej dla maluch lub porozmawiaj szczerze ze swoimi rodzicami może oni nie potępią a pomogą znaleźć jakieś rozsądne rozwiązanie.
Nie zostawaj sama ze swoim problemem i nie podejmuj pochopnych decyzji.

Ha..ha..ha

Lat 16.... zaszła w ciąże
zero kasy,
zero dachu nad głową
zero wsparcia,
zero pomocy...
i nie pomyslałam usunę - bo tak najwygodniej
oddam - a co mi tam bedzie mialo lepsze zycie,
nie chcę -
nie nawidziłam, naprawdę nie znosiłam jak Boga kocham dzieci
...z testem czekałam długo do ginekologa poszłam i powiedział 4 -ty miesiąc ciąży,
nie dbałam o siebie w ciązy, tyle że nie piłam alkoholu i rzuciłam palenie.
W tym czasie ja...tfu wróc..ja non stop utrzymywałam siebie,faceta,tesciowa...za....400z m-c + 300 zł tesciowej.

Po jakimś czasie wszyscy - rodzina zachwycalii sie brzuszkiem,
Co mi po tym jak tu mąz pijak, nie mam chaty nad glowa, ja uczylam sie zarabialam 600zł na m-c maz przechlewal wszystko - ba w zimie mnie wyrzucił na dwor, w piwnicy spałam- 8 miesiąc...a co tam to tylko 2 dni głodu i spania na WYCIERACZCE

Kuzwa to ja powinnam nienawidzic tego dziecko bo cham ,pijak, debil, i idiota je zrobil a uzywalam i tabletek i prezerwatyw i zelów!

Nie ma dla mnie kurde zadnego usprawiedliwenia! Nienawidze swojego dziecka - URODZISZ to dziecko, spójrz w te zmęczone porodem oczka, na nosek maniuni, na usteczka szukajace cycunia, na paluszki nawet nie centymetrowe.....na buziniunie zmęczona, na te rysy Twoje...
Pokochasz...moze nie 1=5 dnia,ale pokochasz i na kazdy jego/jej krzyk bedziesz biegła, jak ktos bedzie chcial krzywde jej/mu zrobic, to bedziesz w stanie zycie oddac.
Nienawidzisz dalej? To nie powinnaś nigdy w zyciu mieć dziecka.

Rozumiem nienawidziec dziecka z gwałtu...

I wez mi tu nie....eh.......................

Myslisz ze ja sie nie balam? Ja na wozek nie mialam na pampersy..na jedzenie dla siebie, wpieprzalam cebule smazona na oleju i karmilam piersią...a dzis moje dziecko ma lat 11 i jest wspanialym kochanym dzieckiem.

Kyntia kazdy ma prawo czuc sie tak jak sie czuje. To ze ty wybralas taka droge to nie znaczy ze kluska tez musi. To zes ty utrzymywala rodzine nie znaczy ze teraz kazda osoba w takiej sytuacji bedzie to robic. Ona tego dziecka nienawidzi. Moze sie jej to zmieni. Ale moze sie jej to nigdy nie zmieni. I w tej sytuacji sama bedzie sie modlila zeby dzieci nie  miec. Ale nie tobie mowic jej co powinna i co bedzie robic. Nie wiesz czy kluska bedzie je kochac czy nie. Nie wiesz czy kiedykolwiek sie to w niej obudzi.
Ja klusko jesli nie jest za pozno to bym usuwala. W UK jest to legalne. I w nosie bym miala te wszystkie zachwyty rodzinne. W koncu to twoja decyzja i twoje zycie. JEsli nie chcesz go spedzac z tym konkretnym mezczyna i z jego dzieckiem to zawsze jest jakis wybor.
Jesli jest za pozno i rodzic trzeba to zaznaczylabym juz na wstepie w szpitalu ze bedziesz sie zrzekac praw do opieki nad dzieckiem. Rzeczywiscie, nie jego wina ze sie urodzilo ale najlepsza rzecza jaka bedziesz mogla zrobic jest zrzec sie praw rodzicielskich i dac mu szanse na trafienie do rodziny ktora sie nim/nia zajmnie. Wiele jest bezdzietnych osob ktore chetnie adoptuja malucha.
Ale jesli po porodzie rzeczywiscie zdecydujesz sie je zatrzymac i pokochasz to zycze powodzenia Moze akurat odkryjesz w sobie to powolanie. Ale nie na sile. No i sily zycze bo bedzie ci napewno potrzebna.

niesamowite. wydawało mi się, że to forum jest po to, żeby ROZMAWIAĆ. a mam wrażenie, że osoby szanujące innych chociaż starają się uprzejmie i w jakiś taki cywilizowany sposób wyartykułować swoje odmienne zdanie - nikogo przy tym nie obrażając. a zobacz, kyntia, w co przerodził się ten wątek.:( po co? nie przeczę - wspaniale, że potrafisz kochać pomimo trudności. że nie jesteś materialistką; ja w ogóle uważam, że kocha się zawsze POMIMO czegoś.
ALE
jest jedno ogromne ALE:
nie każdy jest taki jak ty. brzmi banalnie, ale mam wrażenie, że o tym zapomniałaś. i naprawdę, możesz mieć złe zdanie o kobietach, które oddają dzieci, ale zastanów się, czy chciałabyś być takim niechcianym dzieckiem, na którego płacz, "maniuni" nosek i tyciniuniniunie (mówię twoim językiem) rączki matka reaguje np tak: "zabierz ode mnie tego bachora". bo być może ty zdałaś egzamin, ale uważać, że tak samo będzie w każdym przypadku jest naiwnością.
nie będzie...niestety.

Wpis kompletnie nieczytelny.
moderatorka apoteoza