długoletnie związki

Nie umiem wyjasnic tego, ze ludzie sa calymi latami szczesliwi ze sobą i robią dla siebie wszystko, a potem w jednej chwili cos pryska i juz tego nie ma - jakby nigdy nie bylo... ?

ludzie sa calymi latami szczesliwi ze sobą i robią dla siebie wszystko

A nie pomyślałaś Motylku, że zazwyczaj poznajesz opinię jednej strony i to najczęściej tej, która została zostawiona? xpathx twierdzi, że jej związek był idealny. Ciekawe czy jej były podziela to zdanie...

Zeby jeszcze bardziej skomplikowac sprawę - co jest idealne dla jednej osoby, dla drugiej idealne nie musi być...wiec zwiazek idealny nie bedzie nigdy, chyba ze momentami, a innymi tylko fajny, a jeszcze innymi zwyczajnie do bani ......podzielasz moje zdanie?

I wcale nie zle gdyby taki byl...tylko czemu ludzie dochodza do punktu - w ktorym wieloletnie uczucie pryska?

Ale to potwierdzasz, że rozkład związku trwał dłuższy czas, kilka lat, a nie jak napisała Motylek: w jednej chwili cos pryska.

Motylku jestem w ponad 7 letnim związku. Nie powiem przez te kilka lat było różnie między nami. Wzloty - bardzo piękne, pełne emocji, napięcia (pozytywnego), pełne namiętności... Ale były również upadki - płacz, żal, ogromny ból, a czasem nawet uczucie nienawiści do drugiego.. Z tym, że w związku nigdy nie jest idealnie. Zawsze przychodzi taki dzień w którym coś nie jest tak jak być powinno, co nie oznacza, że miłość gaśnie.. Tylko po prostu związek to jest dwoje ludzi, DWOJE, o różnych charakterach i nigdy nie będzie tak, że we wszystkim będziemy zgodni i zawsze będziemy potrafili iść na kompromis. Mamy ciche dni, a czasami burzliwe z piorunami. Potrafimy doprowadzić siebie do furii, a czasami któreś z nas wybucha jak wulkan parząc i raniąc drugą osobę. Ale kochamy się ponad życie. Od x-lat staramy widywać się codziennie. Jesteśmy uzupełnieniem siebie. Ja jestem wybuchowa, krzyczę a On spokojny, opanowany. Przeciwieństwa ale kochamy się całym sobą. W naszym związku było mnóstwo pięknych chwil, ale tych złych też było sporo.

Czy nudzimy się ze sobą? Nie. Zawsze znajdzie się jakiś temat do rozmowy, a jeśli nie to jakże przyjemnie ze sobą pomilczeć. Obejrzeć coś, czy chociażby poleżeć. A czy czasami mamy siebie dość? To złe sformułowanie. Kiedy się pokłócimy bywa tak, że każde musi być osobno, żeby się uspokoić. Przemyśleć. Pobyć ze sobą. Są sytuacje kiedy obecność partnera nie jest wskazana, np. po kłótni. Ale to nie znaczy, że mamy siebie dość. Nigdy nie mamy siebie dość.

Życie przynosi różne niespodzianki, nie zawsze miłe.

Kochamy się nad życie. Za równy miesiąc jest nasz ślub.

niestety też nie widzę tego w rózowych barwach ... choc trzymam kciuki abyś byla wyjatkiem

a ja jestem w prawie 8 letnim bardzo szczęśliwym związku . Nie nudzimy się. Uwielbiam jego towarzystwo i każdego dnia jestem szczęśliwsza o ile da się być bardziej szczęśliwą

Jestem w związku bardzo długoletnim, minęło już 28 lat. Szmat czasu.

Nie potrafię odpowiedzieć na pytanie: "czy kochamy się jeszcze bardziej?" - nie mam żadnej miarki ani innego przyrządu pomiaru. Mogę stwierdzić jedno: jestem szczęśliwą kobietą i nie żałuję swej decyzji sprzed lat.

katek, niestety mniej wiecej u mnie bylo zawsze tak jak mowisz - inne spojrzenie na zycie, problemy z rzeczywistoscia - praca , mieszkanie itp, nie moznosc ich rozwiazania i rozpad wszystkiego.....

Dziękuję truskaweczko. Masz rację, zdarzają się takie przypadki. Tylko w dzisiejszym świecie bardzo trudno znaleźć swoją połowę. Dziś w pogodni za karierą i pieniędzmi można przegapić prawdziwe szczęście.
A Tobie truskaweczko życzę, żeby Ciebie ktoś kochał tak jak mnie. Pozdrawiam.

Cassie mam nadzieję tylko, że nie odebrałaś tego jako ataku na Twoją osobę, bo muszę przyznać, że lubię Cię, wydajesz mi się sympatyczna i z przyjemnością czytam Twoje posty

Wracając do tematu: niestety ja też nie znam żadnej szczęśliwej pary, która chodziła ze sobą od dziecka i później nie brała rozwodu. Niestety rozwodów wśród takich osób (w moim otoczeniu) jest mnóstwo, ale mam nadzieję, że Ty będziesz wyjątkiem.

A poza tym powiem Ci Cassi, że ja zaczęłam się spotykać z moim, jak miałam nieco ponad 16 lat ( do dorosłych więc nie należałam ) , po 2 latach oświadczył mi się ( dodam, że jest 12l starszy), jest nam dobrze, a za rok ślub.

ja też 17 (on 19) ... i teraz jako starsza koleżanka (31) niestety świadczę swoim życiem że to jest zły początek
co ciekawe mnie też to mowili, a ja uważalam że nie wiedzą o czym mowią, jak nasza milośc nie przetrwa. glupoty jakieś!
byłam dumna, że bylam dla niego pierwsza ... jednak po 13 latach uslyszalam, że chce sprobowac z inną bo życie jest krótkie ... i w tym sensie jestem dla niego ograniczeniem ... potrzebuje wolności

Ja również nie znam żadnego długiego i szczęśliwego związku. Jeden taki przypadek długiego związku to rodzice mojej przyjaciółki - są ze sobą od dziecka (zaloty zaczęły się gdy mieli 5 i 8 lat), jak to mowi Pani X: Pan X latał za mną i podstawiał mi nogę jak szłam z kańką mleka, zawsze byliśmy razem, wszystko przeżywaliśmy razem", tyle że mimo, że Pani X twierdzi, że kocha męża z każdym dniem coraz bardziej to też wiele przeszła i nadal się zdarza, że przechodzi. Otóż Pan X miał w pewnym momencie alkoholowe problemy, wyzywał i bił Panią X, podejrzewała też jakąś zdradę, ale dowodów nigdy nie miała. Mimo to nadal jest z Panem X i mimo, że nie raz usłyszy jakiś wulgaryzm gdy Pan X się zdenerwuje to i tak oboje zgodnie twierdzą, że bardzo się kochają. Czy to miłość czy przyzwyczajenie? Tego nie wiem. Ale przeszli swoje, więc idealny związek to nie jest.

Oczywiście, że żaden związek nie jest idealny, aczkolwiek dla mnie picie, bicie i wyzywanie przekracza wszelkie granice. Zwłaszcza, że moja psiapsióła musiała tego wszystkiego wysłuchiwać i też nieraz dostała od ojca. I tak naprawdę to co teraz słyszy od rodziców jak to się oni nie kochaja to nie zwróci jej traumatycznych przejść z dzieciństwa Mało tego sama jest w związku z wyjątkowo nerwowym i agresywnym facetem i pozwala mu się szmacić, bo w domu to była norma

Długoletni związek też jest moich rodziców. Nie jest idealny, tata jest alkoholikiem , lecz nie mam wątpliwości, że się kochają, to się widzi.
Tylko, że nie jest to nastoletni związek, zaczęli być razem , gdy mieli po 20 i 21 lat.

Jesteśmy razem już prawie 14 lat.
Czas jakiś temu mieliśmy duży kryzys w związku - wydawało się, że sytuacja, z którą nic nie da się zrobić. Byliśmy bliscy decyzji o rozstaniu - dużo myśli czy jest to miłość, czy przyzwyczajenie, czy warto jeszcze coś robić z naszą rodziną.
Zaczęliśmy chodzić do psychologa i... jest fajnie, jeszcze dużo do zrobienia, ale jest fajnie między nami!
Czasem, jak patrzę się na moich znajomych po rozwodach, zastanawiam się dlaczego nie próbują jednak walczyć o związek. Czy po rozstaniu, coś się zyskuje, zaczynając od nowa, czy ten nowy partner jest lepszy, czy samemu się jest lepszym, bardziej doświadczonym, mądrzejszym?
Chyba kluczowe jest pytanie co się czuje do partnera.

Witam,
Ja również jestem w długoletnim związku (9 lat) i ponieważ zaczęliśmy się spotykać gdy miałam 17 to wciąż zastanawiam się czy przetrwamy. Nie znam osoby, która powie, że licealne miłości są ze sobą całe życie. Dwa miesiące przed nami, moja przyjaciółka zaczęła się spotykać ze swoim chłopakiem i na chwilę obecną są małżeństwem i mają małego synka, nie mam z nią juz takiego kontaktu i zastanawiam się czy są szczęśliwi, choć zawsze mi się wydawało że tak, ona jest pogodną i spokojną dziewczyną, on też jest dobrym i opiekuńczym facetem więc może im się udało.

Ja nie mogę tego powiedzieć o sobie, mam paskudny charakter a jeszcze gorszy ma mój chłopak, jesteśmy uparci, zawsze uważamy że mamy rację i nie damy się przekonać że jest inaczej, wszystko musimy mieć na już. Jesteśmy świadomi ile wad mamy (a jest ich znacznie więcej) i jak utrudniają nam życie. Zawsze uważałam że możemy żyć z wadami drugiego człowieka, bo któż ich nie ma, ale muszą nam odpowiadać, a jego mi nie odpowiadały, przez co jeszcze bardziej nie mogę zrozumieć że wciąż jesteśmy razem. Było ciężko niejednokrotnie, nadal jest, mam wrażenie że los rzuca nam coraz więcej kłód pod nogi i zamiast zajmować się problemami skąd wziąć pieniądze, mieszkanie, samochód, myśleć o ślubie, dziecku i jak później utrzymać rodzinę, nad codziennymi problemami dorosłych ludzi, my wciąż walczymy z naszymi charakterami i dowiadujemy się że potrafimy się jeszcze nie raz i w wielu sytuacjach rozczarować i na sobie zawieźć. Mieliśmy wiele razy ciężkie chwile, były rozstania, płacz (obustronny), a nawet zdarzały się gorsze rzeczy, jednak nie wiedzieć czemu wciąż do siebie wracamy i nie umiemy tego zakończyć. Nie wiem czy to przywiązanie i chyba nigdy się nie dowiem, ale na pewno zawsze będę się zastanawiać czy dobrze robimy że tak kurczowo się siebie trzymamy. Czy to miłość?Być może jest to odpowiedź na wszystkie moje pytania, jednak wiem jedno, jeśli będziemy ze sobą w dalszym ciągu, nasze życie nigdy nie będzie spokojne i uporządkowane, bo my po prostu nie umiemy żyć bez kłótni, sprzeczek i pretensji (najcześciej z mojej strony). Czy stworzymy patologiczną rodzinę?Mam nadzieję że aż tak źle nie będzie:)mimo wszystko jesteśmy dobrymi ludźmi i nie wyrządzamy innym krzywdy, wręcz przeciwnie, tylko siebie nie potrafimy do końca docenić i chyba sami nie wiemy jakie mamy szczęście że po tylu przejściach nadal możemy na siebie liczyć. Czemu zamiast zobaczyć ile mamy zalet, myślimy o kolejnych rozczarowaniach.

Trochę się rozpisałam i jak to teraz czytam to wyszło że mam nieźle popaprany związek:)chciałabym uwierzyć że ten facet jest mi pisany i że będziemy mieli udane i szczęśliwe życie, ale na codzień jestem realistką i nigdy nie udawałam jak wspaniale nam się układa i jacy jesteśmy cudowni. Jak każdy chciałabym być po prostu szczęśliwa ale obawiam się że przyszłość nie ułoży się kolorowo...