Przerażająca samotnosc!

Zebyś wiedziała, jest we mnie duzo złosci...I tak jak mowisz czuje sie przegrana! Mam ogromny żal do innych,że tak mnie zostawili,ze kazdemu sie zdaje,ze sobie poradze,ze jestem silna. Nie prawda! Coraz bardziej mysle,zeby zasnąc i nie obudzić sie,ale mam mamę,i nie moge jej tak zostawic.
Jeju....ciagle szukam u siebie winy,ze co ja takiego złego zrobiłam,ze nie dane jest mi byc szczesliwa???
Tak jak pisalam wczesniej ,pewnie kazdemu moze sie zdawac,ze ja jestem nie poważna,ze mam DOPIERO 26 lat. Ale dla mnie to jest JUZ 26 lat!!!!
Z tego wszystkiego nie moge  dobrze spac,budze sie wczesnie rano i czuje jak serce mi bije jak oszalałe, lzy mi lecą , i czuje jak mnie boli w okolicach  serca. Tak wstaje z łóżka,nie podaje sie.Staram sie isc do przodu,ale mam serdecznie dosc!
Cierpliowsc? A co mi zostalo innego?
Nic na sile. Oczywiscie,ze tak.
Ja chce tylko jednego:Byc Szczesliwa!
Przez ten rok bedac sama,po cichu czekalam az kogos poznam,ale bylam cierpliwa i nie stresowalam sie. Mowilam sobie,ze na pewno sie ktos pojawi. I PRZYPADKIEM poznalam JEGO,heh...i nadzieja  sie pojawila,i chyba za szybko mu zaufałam i to  byl bląd. Smiac mi sie chvce. Bo dotychczas bylam z  facetami,ktorzy podobali mi sie ale nie byli az tak w moim guscie.A teraz poznalam chlopaka,ktory zwlaszcza z charakteru byl  w moim typie. Ja myslalam,ze Bog mi go zesłal,ze pokazal mi,ze czasem warto zakonczyc cos  aby zaczas cos nowego,lepszego. Ze to nagroda za moje cierpienie...tak myslalam...Bo wczesniej bylam     w zwiazku w ktorym  mnie  facet ranił..ale nie chciałam zrywac zareczyn bo bałam sie samotnosci.Bo wczesniej dlugo bylam sama. Ale jak tak patrzylam na niego to przerazała mnie ta mysl,ze mam z nim spedzic cale zycie...Dlugo bilam sie sama  ze soba zeby to zakonczyc.Oj nie bylo lekko. Ale wzielam sie w garsc ! On walczyl o mnie ale ja bylam nie ugieta! Mowilam sobie,ze prawdziwe szczescie moje dopiero nadejdzie. I dlatego gdy teraz poznalam tego faceta to odrazu zrobilo mi sie tak cieplo na sercu..ze jest ktos...Ze ktos sie mna zainteresowal...Ze budzilam sie rano,a tam mily sms od niego,albo jak mnie zdenerwowali w pracy to on mnie pocieszal...Jak mialam wolny dzien to gdzies z nim wychoodzilam:)
Bylo, pieknie... A tam...I myslalam, ze tak bedzie zawsze. A jednak nie....

GORKA : a wiesz,ze ja tez szukalam przez neta kolezanki? Nawet dwie takie poznalam i zima pojechalismy razem w góry:) .Kazda z nas byla z innego miasta, nie widzialysmy sie wczesniej,i sie balysmy,ale bylo bardzo fajnie! Czasem da sie poznac przez neta sympatyczynych ludzi,tyle,ze to takie nie na dluzsza mete;(
Np. jedna z tych dziewczyn wyjechala za granice a druga studiujei mieszka 300 km ode mnie;(
Ale milo,ze mozna tu sobie popisac i pomoc. Chociaz tez bym chciala miec przy sobie kumpele ,taka w realu.

Tak jest przewaznie,ze jak juz sie wprowadzimy gdzie indziej to ciezej jest nawiazac z kims znajomosc. Tym bardziej,ze juz sie jest starszym i kazdy praktycznie ma swoich zgranych znajomych i nie szuka nowych przyjazni;(
A Ty skad jestes?

Ojej..szkoda,ze tak daleko;/
Co za pogoda...raz słońce a raz deszcz;/

Penelopka,
doskonale Cię rozumiem!
Mam 24 lata. Właśnie skończyłam studia, została mi jeszcze obrona magisterska, która niestety przeniesiona została na wrzesień. Pracuję po 8 godzin dziennie. Wynajmuję mieszkanie. Niby wszystko ok, ale tylko z zewnątrz.

Jeszcze tydzień temu byłam osobą tryskającą energią, która nie miała czasu na nic. Ciągle w biegu, to tu, to tam.
A teraz totalna zmiana. Moje dwie współlokatorki i zarazem najlepsze koleżanki wyprowadziły się z mojego miasta. Jedna wróciła do swojej rodzinnej miejscowości, a druga znalazła pracę w innym mieście. Powiem Wam, że boli mnie to jak cholera, bo z znamy się z moją najlepszą przyjaciółka już 8 lat! Przeżyłyśmy razem naprawdę różne sytuacje, różne rzeczy razem robiłyśmy , zawsze się wspierałyśmy itd.
Teraz niby też tak jest. Dzwonimy do siebie codziennie, ale to już nie to samo Tak się jakoś niefortunnie poukładało, że wszystkie moje koleżanki wyjechały już. Skończyłyśmy studia i każdy się porozjeżdżał w różne strony świata i zostałam tutaj sama.
Niby mam w pracy dużo koleżanek, ale jakoś z żadną nie jestem w takiej bliskiej relacji. Nie mam z kim wyjść na basen, poplotkować, pójść na zakupy - szok!
To się stało tak nagle, że nawet nie zdążyłam tego ogarnąć. Na początku się cieszyłam, bo potrzebowałam takiego troche odpoczynku, zwolnienia tempa. Ale teraz już mi to przeszkadza.
Nie mam partnera (stwierdziłam po tym wszystkim co przeszłam, że muszę odpocząć od osobników płci przeciwnej). Mieszkam z facetem, ale po prostu wynajmuje pokój i tyle. W dodatku on wyjeżdża jutro na miesiąc do pracy, a ja zostanę sama! Sama w pustym mieszkaniu!
Paranoja jakaś. Zawsze byłam otoczona wianuszkiem ludzi, znajomych itd. Gdzie oni wszyscy teraz są? Towarzystwo się rozleciało. Każdy zajęty swoim życiem. Większość pozakładała rodziny i mają inne obowiązki.
W sumie też już bym tak chciała. Niby dobrze mi samej, jestem niezależna, robię co chcę itd., ale z drugiej strony strasznie brakuje mi stabilizacji.
To takie dziwne jest, bo zawsze myślałam, że jak już skończę studia, to założę rodzinę, ustabilizuję się i będę wiodła spokojne życie. A jest zupełnie inaczej. Zaczynam odczuwać pustkę. Nie mam nawet z kim o tym pogadać w 4 oczy - masakra!
Dobrze, że chociaż tutaj mogę się pożalić
Pozdrawiam Was serdecznie!

Nożownik słuchaj owszem sa ludzie stworzeni do samotnosci,i nie którzy  potrafia z tym zyc. Ale ja nie potrafie! I nie chce sie uczyc zycia w samotnosci!!! To nie dla mnie!
Wszystko jest do d***!!!

Kasia_ Widze,ze mamy podobnie z facetami. I wogole.
Tez musze na nowo budowac swoje zycie,zaczac od poczatku. Usmiechac sie ,pomimo tego,ze w srodku umieram...Wlasnie...
Czasem mam mysli,by skonczyc z tym zyciem,ale brak mi odwagi i wogole...Ale jak np. ide ulica..jeja...to przelatuje mi mysl aby ktos mnie nie chcaco rozjechał...Albo jak jade autem...zeby doszlo do wyapdku,nie z mojej winy...nie nie...Po prostu,zeby kros mnie zabil!
Wiem,ze to co pisze jest jakby desperacja u mnie! Wiem! I walcze z tym! Walcze aby tak nie myslec...
Widzisz Kasiu bo inaczej by bylo gdybysmy kogos mieli przy sobie, wiedzac,ze jest ktos kto nas kocha,wspiera,przytuli...To duzo daje..Zycie wtedy sie zdaje,ze jest piekniejsze!!!

Dziewczyny,
nie tylko Wy tak macie - też mam najprzeróżniejsze myśli. Często jeżdżę środkami komunikacji miejskiej i za każdym razem kiedy wsiadam przelatuje mi przez głowę myśl o wypadku. I za chwilę takie opamiętanie - przecież oprócz mnie jest tutaj mnóstwo ludzi! Różnych, w różnym wieku, matki z dziećmi itd.
Mimo, że czasami jest naprawdę bardzo źle,  to doszłam do pewnych wniosków. Długo musiałam czekać, żeby je wyciągnąć, ale w końcu się udało i myślę, że mogę być w dumna z siebie (przynajmniej w tej kwestii)
Mam jedną próbę samobójczą za sobą... Kilka lat temu chciałam podciąć sobie żyły... Byłam sama w domu, wzięłam żyletkę... Dopiero kiedy wbiłam ją w nadgarstek, zobaczyłam krew dotarło do mnie co ja w ogóle robię. Skończyło się na niewielkiej bliźnie, która przypomina mi i utwierdza w przekonaniu, że nigdy więcej tego nie zrobię.

Życie jest piękne mimo wszystko! Zawsze tak będę twierdzić. Są gorsze dni. Nawet dość często, ale zawsze wtedy wyciągam spisane na kartce wnioski, które wyciągałam latami:
tak naprawdę nie dzieje się nic złego, nie mamy powodów do tego, żeby targać się na swoje życie. Jesteśmy zdrowe i to jest najważniejsze! Każda inny problem, który nam doskwiera to wymysł naszej cywilizacji. Bo trzeba mieć męża, dzieci, rodzinę, dobrą posadę, pozycję w towarzystwie. Nieprawda! Nie żyjmy na pokaz, tylko tak, jak nam odpowiada!
Fakt, mamy trochę pod górkę w różnych sprawach, ale najważniejsze jest to, żeby nie dać się! Iść cały czas naprzód, w swoim rytmie, małymi kroczkami - byle do przodu. Nie cofać się, nie załamywać, bo to pierwszy stopień do różnego rodzaju zaburzeń psychicznych, z którymi potem nie jest tak łatwo sobie poradzić.
Dziewczyny, nie marudzimy Bo naprawdę szkoda naszego życia, nerwów, najlepszych lat. Zbierzmy w sobie siłę do życia - będzie łatwiej.

Mam pomysł - skoro już został założony taki wątek zróbmy z niego taki kącik gdzie możemy się wyżalić każdego dnia o każdej porze. Napisać co robimy, co nam doskwiera

Też spędziłam wczorajszy wieczór sama - wysprzątałam mieszkanie, zrobiłam mały salon piękności dla siebie , obejrzałam kilka filmów i wreszcie zasnęłam. Niedawno wstałam i buszuję troszkę w sieci
A Wy co dzisiaj porabiacie?
Miłego dnia życzę!

Leemonka fajny pomysl!

Ja dzis bylam cały dzien w pracu=y...od 10 do 19;/
Wrocilam do domu...usiadłam,właczylam komp. o i tworzylam piwo....hehe..uroczy wieczór;)

Owszem życie jest piekne ,nie ukrywam Tego.Bo nie raz przeżylam przepiekne chwile! Mam na prawde mile,cudowne wspomnienia:-D
Ale nie chce życ wspomnieniami..Chce cieszyc sie terażniejszoscią

A gdzie pracujesz penelopko?

Też chciałabym bardzo być szczęśliwa a narazie mam wrażenie jakbym marnowała czas, którego nigdy nie odzyskam. Póki co zbliża się weekend i wybieram się jutro do znajomych. Chociaż tyle...oderwać się trochę od tej szarej codzienności Wam też życzę udanego weekendu z pozytywnym nastawieniem

Cześć Dziewczyny,

postanowiłam napisać tu do Was, bo uważam, że mój przypadek może Wam dać trochę nadziei na lepszą przyszłość.
Otóż przez wiele wiele lat, praktycznie od początku liceum, a może nawet i wcześniej, bardzo pragnęłam miłości. To uczucie było we mnie tak silne, że przesłaniało wszystkie inne marzenia i pragnienia. Chciałam być kochana przez faceta, znaleźć bezpieczeństwo, które tylko związek z odpowiedzialnym, kochającym mężczyzną może dać. I przez lata była cisza. NIKOGO na horyzoncie kto mógłby mnie pokochać. Sytuację komplikował dodatkowo fakt, że z żadną z koleżanek nie umiałam w zasadzie stworzyć przyjacielskiej relacji,chyba po prostu nie wierzę w przyjaźń. Poza tym, czułam się bardzo niesprawiedliwie potraktowana przez los, miałam pretensje do Boga, zadawałam mu ciągle pytania dlaczego nikogo nie mam, dlaczego nikogo mi ześle wiedząc, że ja po prostu literalnie USYCHAM z samotności. Dodatkowo, moja młodsza siostra znalazła chłopaka, oddaliła się ode mnie, nie miałam już z kim porozmawiać, wyżalić się i, mówiąc szczerze, nienawidziłam jej za to, że ona kogoś ma a ja nie. Przecież to nie sprawiedliwe, że ona ma a ja nie; jak Bóg na to może pozwalać, myślałam.

Przez jakiś czas starałam się znaleźć partnera na siłę, ale wynikały z tego tylko jakieś kurioza. Aż w pewnym momencie, po zranieniu kogoś, kogo spróbowałam nakłonić do miłości wiedząc od początku, że to facet nie dla mnie, że go nie kocham i nigdy nie pokocham, a tylko dawał mi złudne poczucie tego, że mam mężczyznę któremu na mnie zależy, że jednak nie jestem taka beznadziejna jak mi się wydawało, powiedziałam: DOŚĆ, co będzie to ma być, jak mam być sama całe życie, to niech tak będzie. I wtedy właśnie miłość przyszła! Ze strony kolegi ze studiów, którego znałam przez co najmniej dwa lata, darłam koty przy każdej nadarzającej się okazji, nie zgadzałam w najdrobniejszej kwestii. Pewnego dnia po prostu stwierdził, jak mi napisał: 'zdałem sobie sprawę, że to Ty jesteś'. Jestem już z nim ponad dwa lata i mam nadzieję, że już na zawsze

Rozumiem dokładnie jak się czujecie i bardzo Wam współczuję. Mogę Wam też poradzić coś, co ktoś już tutaj napisał: nic na siłę!
Dziś, gdy myślę o przeszłości, to wydaje mi się nawet, że przez wiele lat cierpiałam na jakąś lekką depresję z powodu tej samotności i dlatego też tak rzadko wracam wspomnieniami do tego czasu. Ale też widzę, że wszystko to miało jakiś sens, którego ja nie widziałam wtedy, a szkoda, że byłam taka krótkowzroczna: uważam, że Pan Bóg przeznaczył mi po prostu tego faceta z którym jestem teraz (jest cudowny!) a przez te wszystkie lata samotności, ja nie mogłam go po prostu spotkać, bo mieszkaliśmy w innych miastach, nie studiowaliśmy razem, nie było takiej fizycznej możliwości. A nawet jak się już spotkaliśmy, musiało upłynąć sporo czasu zanim oboje zobaczyliśmy, że to TO. Dlatego żałuję, że angażowałam się w te wszystkie jakieś głupie namiastki związków zamiast po prostu zająć się sobą, rozwijać siebie, poświęcać się swojemu hobby, a jedynie rozpamiętywałam każdego dnia jakie to życie jest dla mnie okrutne.

Penelopko, już samo to, że tak bardzo pragniesz miłości sugeruje, że nie jest Ci pisane życie w samotności. Też tak kiedyś myślałam, a to wielki błąd. Piszesz, że usiłujesz nakłonić koleżanki do kontaktu, ale one nie bardzo się garną. Wiesz, może ja jestem spaczona trochę pod tym względem, ale - jak już pisałam - ja nie umiałam nigdy stworzyć przyjaźni z żadną koleżanką. Na Twoim miejscu, ja zainwestowałabym w związek z kimś z rodziny: z mamą, z rodzeństwem. Dla mnie przynajmniej taki związek jest bezpieczniejszy emocjonalnie i nie czuje się tego upokorzenia prosząc o wizytę czy spotkanie. A odnośnie faceta - czekaj cierpliwie, nie dręcz się zastanawianiem każdego dnia, bo jak to mówi któraś z piosenek: 'zdarzeń nie przyspieszy nic' . Zainwestuj w siebie, zobacz jaka jesteś silna - wytrzymujesz już tyle czasu, a uwierz mi - na prawdziwą miłość naprawdę warto poczekać - jestem tego bardzo dobrym przykładem.

Rozpisałam się trochę, ale mam nadzieję, że choć trochę Wam to pomoże

Dziewczyny ale warto być dobrej myśli. Złością,żalem do całego świata nic nie zrobimy dobrego. Wiem czasami każdy ma zły dzień,głupie myśli itp.ale pomyślcie sobie że zawsze też może być gorzej.
Cieszmy sie że pomimo tego że brakuje nam bratniej duszy jesteśmy zdrowe,jeszcze w miarę młode,sprawne fizycznie itp.

Powodzenia!!!

Niestety złudne nadzieje też nic nie zdziałają i nie poprawią samopoczucia.

Kasiu!!!!
czytam Twój post i widzę to, przez co sama teraz przechodzę;(
byliśmy razem 2 lata, i właśnie teraz jesteśmy na etapie  "sam nie wiem czego chce". raz dzwoni i mówi że mnie kocha i chce ze mną być, a raz że nie.. wczoraj tak bardzo zapewniał że chce i będziemy razem, dziś tak mi go brakuje, chciałam się zobaczyć, zwłaszcza że wczoraj usłyszałam ze chce ze mną być, a dziś? nie mam ochoty, rób co chcesz, sam nie wiem.. jakaś masakra.. czuje się jak jego emocjonalna zabawka:( na siłę wmawiam sobie że przecież są inni, lepsi, fajniejsi.. ale jeden jego telefon wytrąca mnie z równowagi..

Jutro jadę z koleżanką nad wodę, bierzemy grilla, piwko (ja tylko bezalkoholowe bo prowadzę) ale i tak mam nadzieję że będzie fajnie, w ciągu dnia jest OK, najgorsze te wieczory.. osobno..

Witajcie! Czytam Wasze posty i tak się zastanawiam ,co się dzieje z tym światem że tak młode osoby czują samotność a świecie pełnym ludzi! Może powodem tego jest to że wciąż tak pędzimy przed siebie i nie mamy czasu zatrzymać się i zastanowić nad życiem? Ja swoje najlepsze lata mam już za sobą, lecz wciąż czuję się samotna. Miałam męża(zmarł), mam dzieci a przed sobą totalną beznadzieję. Przypuszczam ,to że jestem tu,to główny powód tego że nie mam z kim porozmawiać. Dziś mam jeszcze większego doła bo urodziny męża, a ja co, siedzę i wyję. To wszystko....................takie głupie.....................takie dziwne....................takie beznadziejne. Życzę miłego dnia!!!! 

Kasiu_____ jtro mamy się spotkać, pogadać.. co z tego wyjdzie nie wiem.. w pt tak świetnie nam sie rozmawiało, dzis on już nie wie... w ciągu dnia było dobrze, wieczorem powódź w oczach;( zobaczymy jak będzie, wiem że powinnam się odciąć od niego, mówiłam mu to żeby się w końcu zastanowił.. wiem że ma konto na Symp... wiem że sobie je aktywował.. mówi że to tak z nudów przegląda, strasznie mi przykro, ale wiem też ile razem przeszliśmy, przezyliśmy.. ciężkie to wszystko ale nikt nie powiedział ze będzie łatwo

Oj kobietki....

penelopka26 dziś mam zły dzień, jestem niewyspana bo do późna nie mogłam zasnąć..
zajęłam się czymś w domu bo ciągle myślę. a on! jakby nigdy nic zadzwonił do mnie rano, oczywiście nie zadzwonił w żadnym konkretynym temacie, na koniec zapytałam czy już się zastanowił jak to ma wyglądać, powiedział że nie! czas miał do dziś to już prawie 3 miesiąc takiego zwodzenia... nie mam już siły, psychicznie nie daję rady więc nie widzę sensu się z nim spotykać.
w sobotę zadałam mu pytanie czy gdyby np ktoś chciał się ze mną umówić miałby coś przeciwko, powiedział że tak ale musi się zastanowić nad tym i jak to miałoby dalej wyglądać.. a skoro on ciągle nie wie to ... czy to oznacza że mam się z nikim nie spotkać bo on potraktowałby to jako..? zdradę - sama nie wiem...
wiem natomiast że muszę to skończyć. definitywnie. może jak już się z tego wyleczę i nie będzie na mnie robila jego osoba żadnego wrażenia będziemy mogli się spotkać na kawę.. ale póki co muszę się od niego całkowicie odciąć!

myślę że dając się tak traktować, pokazujemy że nie mamy do siebie szacunku, a jak my nie szanujemy się to czemu oni mają to robić??...
penelopka26 trudna sprawa, sama jestem w podobnej sytuacji - jedne co mogę Ci poradzić to rób tak jak czujesz - ja czuję że on mnie krzywdzi i nie spodziewałam się od niego po 2 latach mieszkania razem takich słów ale obserwuj, nie daj się krzywdzić, nie rób nic wbrew sobie. a

myślę że kobiety zakochują się gdy mężczyzna przy nich jest, a mężczyzna może dopiero sobie uświadomić jak bardzo mu brakuje kobiety gdy ta nie będzie dla niego osiągalna jak wcześniej..

wyprowadziłam się od niego, nie odbierałam tel. choć nie zawsze mi się to udaje - dałam mu wystarczająco dużo sygnałów. a konto na S. miał już w lutym.. a nie teraz jak się wyprowadziłam
ale dzwonił teraz - i powiedział że mnie lubi... hehe
no nie!
dobrze że jeszcze mam dość fajne koleżanki w pracy, za 2 tyg znów idziemy na jakąś impreze .. no nie chodziłam 2 lata z małymi wyjątkami
gorzej w domu.. ale damy radę!!!
nie mów tak - na pewno wszystko się ułoży!
penelopka26 czytałaś moze książkę - dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy?

ja czuję że jak pozna jakąś fajną lalkę to nawet do mnie nie zadzwoni, tak jak teraz to robi i też czuję że nie powinnam z nim rozmawiać... ja później siedzę i myślę, rozpamiętuję każde słowo..
powiedział że nie miał czasu pomyśleć bo .. ma dużo pracy
praca, praca, praca a ja gdzieś na 50 miejscu za wszystkim ...

Hej! Nie,nie czytalam tej ksiazki,a warto?

Fajnie,ze idziesz na ta impreze wyszalejesz sie! I na pewno odżyjesz!
Ja ci powiem,ze czasami tez wychodzilam na imprezy,ale jakos tak nie kreci mnie to juz... Moze dlatego,ze ja zaczelam chodzic dosc szybko na imprezy?Bo juz w wieku 14 lat...i w sumie od 14 do 21 roku ciagle sie gdzies bawilam,wiec na dzien dzisiejszy nie mam ochoty na zabawy! Ja juz bym chciala stabilizacji...;/
A nawet gdyby to nie mam z kim wyjsc,bo zaczely sie wakacje i kazdy gdzies wyjechał. Wiadomo,kazdy chce skorzystac z lata i wogole. I bardzo dobrze!
Szkoda tylko,ze teraz przyszlo mi samej siedziec.I dlatego tez trzymam sie jego bo przynajmniej raz na jakis czas nie czuje sie,ze jestem sama;)
Wogole jestem przerazona bo ostatnio przed snem lubie sobie wypic piwko;/ Tak dla poprawy humoru.
Jestem tez zla...ciagle zla! Bo nie dosc,ze te wlosy mi obcieli,to jeszcze w pracy coraz mniejsze premie mamy bo niby kryzys! Jak przeciez kryzys minąl!
A do Tego dzwonie do kumpeli co robi ,to ona,ze jedzie nad jezioro to sie jej pytam z kim,bo chcialabym tez ,to od razu zmienila temat! Swietnie!
A tam....
Normalnie dzis mnie dolina chwycila!
Musze sie jakos ogarnac!

Czesc Dziewczyny!
Ja mam 2 dni wolne i akurat teraz pada deszcz;/
Ale co tam wazne,ze wypoczne:)
Zrobie sobie maseczke,zrelaksuje sie,poczytam ksiazke,bo bylam w bibliotece i wypozyczylam "AMERYKANSKA GEJSZA",moze ktos ja czytal?

mamba83 pewnie,ze przeslij mi na  email ta ksiazke.
Kurde z chcecia bym sie z Toba wybrala nad jezior ale ja jestem z Wielkopolski;(
A powiedz mi jak tam Twoj "chlopak" Odzywa sie? Stara sie?

kasia___ masz racje! Ja jak tu czytam nie ktore  problemy dziewczyn z chloapkami to normalnie jakbym  czytala o sobie,ale czlowiek glupi sobie mysli " ja tak nie mam" albo " nie no az tak zle u mnie nie ma"...hehe...Oszukujemy sama siebie;/

jestem po rozwodzie dwa lata  mam dwoje dzieci, radze sobie ALE czekam na swoje szczęście z utęsknieniem i powoli tracę nadzieje ze ono kędyś nadejdzie!?
życie dało mi w kość i mężczyźni tez !!!! to wszystko jest takie trudne! ludzie sami sobie nawzajem  sprawiają ból i cierpienie przecież w wielu wypadkach by wystarczyła odrobina dobrej woli i zmiany a życie RODZINY trwało by nadal i nikt (przede wszystkim dzieci) nie musiałby cierpieć!
"Samotność jest przyjemnością dla tych, którzy jej pragną i męką dla tych, co są do niej zmuszeni."

witaj
jestem z Torunia a Ty?
pozdrawiam

mamba83 email masz moj na moi profilu:)
Kurde jakos nie mam "weny" ,zeby zabrac sie za czytanie tej mojej ksiazki..chyba przez ta pogode;/
I jak tam kolega z internetu? Ja tez chcialam wejsc na czat..ale niby jakas java mi nie dziala,a ja nie umiem jej wlaczyc;/

Hmm..ciekawe...  a o czym rozmawialiscie na tym spotkaniu?
Bo to tez jest wazne.

witaj pika  444
Jestem z Bydgoszczy .Podobnie jak ty jestem po rozwodzie.Od dwóch lat czekam na coś!! Sama nie wiem na co.Mam do ciebie pytanie .Czy myślisz o swoim eks?
Mam córkę ,z którą zawsze mogę pogadać ale jednak czegoś mi brakuje.I dlatego wpadłam tutaj.
Trochę sie pocieszam ,że nie jestem sama ,narzekająca na samotność.
Chcę tylko dodać,że jak mnie złąpie chandra to nie robię nic,bo nic mi sie nie chce i nic tego nie mieni
podrawiam

Witaj Toffik01 -tak myślę ale staram się coraz mniej ale nie zawsze wychodzi
niby nie jestem sama bo mam dwoje dzieci ale czuje się samotna i potrzebuje" kogoś "
a to takie trudne ułożyć sobie życie na nowo!!!!zbyt mocno zostałam zraniona przez faceta i nie potrafię już zaufać!
nie wiem czy w ogóle możliwe- bynajmniej w moim przypadku!?
pozdrawiam życzę Ci abyś znalazła i doczekała się tego "coś"

Kasia,
tez się dzisiaj nad tym zastanawiałam. I nadal nie mogę znaleźć odpowiedzi. Nie spędziłam weekendu samotnie. Byli u  znajomi.Wspólnie imprezowaliśmy. Dzisiaj odwiedziła mnie rodzina. Jutro tez już idę do pracy.
I tak się zastanawiam - dlaczego mimo wszystko czuję pustkę? O co chodzi?
Złapałam wieczorem mega doła Butelka wina, opakowanie waniliowych lodów, romansidło i dużo chusteczek. Tak wygląda mój dzisiejszy wieczór.
Przeglądam zdjęcia moich koleżanek z wakacji. Wszystkie z rodzinami, albo facetami. No jakiś szok.
I te ciągła pytania: "a czemu faceta nie masz?" itd. No nie mam - życie. Wszyscy dookoła myślą, że z wyboru jestem singielką. Po części tak, ale nie do końca heh.
Wydaje im się, że jestem bardzo silna i ze wszystkim radzę sobie sama. No właśnie problem w tym, że nie ze wszystkim...

Też mam znowu wrażenie, że się użalam nad sobą. Ale z drugiej strony jak tak troszkę tutaj popiszę, to aż mi lepiej

Hm... jestem przed okresem i chyba dlatego taki podły mam humor dzisiaj. Zawsze tak mam heh..
No nic, pozdrawiam Was kochane i życzę dobrej nocy

Witajcie dziewczyny:)

tak czytam Wasze posty i zastanawiam się dlaczego to wszystko nie jest takie proste i oczywiste...
słyszymy często  - nie wiem czego chce ( od mężczyzn najczęściej ), a za chwile kochają Nas zozgonnie..

A to podobno kobiety nie wiedzą czego chcą - chemy być kochane i móc kochać,
chcemy mieć przyjaciół, i być czyimś przyjacielem - chcemy poprostu żyć, a nie zastanawiać się ...

za mną już najgorsze - tak myślę   - jeszcze tylko trzeba bedzie wnieść sprawe o rozwód - ale ja już nie mam siły...
nie mam tu nikogo w tym wielkim mieście -
niby są jacyś znajomi, ale nie umiem się zgrać chyba przez te wszystkie niepowodznia...

tak chciałabym mieć jakąś osóbkę o dobrym sercu  - taką do pogadania...
tak poprostu ...

pika 444 i toffik01 już po rozwodzie... powiedzcie - jak bardzo trudno Wam było??

pozdrawiam Was wszystkie serdecznie

Elis a z ką\d jesteś?

Witam wszystkie panie.
Czytam wasze posty i wasze problemy dlaczego nie chcecie być same żyć ze świadomością samotności.
Otóż doskonale wiem co to jest samotność kiedy kogoś się bardzo kochało i zostaliśmy nagle odepchnięci tak znikąd od tak sobie. Wiem co to jest ból kiedy zada osoba bardzo Ci bliska rani twe serce wbijając nóż.
Otóż spotkało mnie to bardzo niedawno, kiedy po 12 latach znajomości i w tym 3 lat narzeczeństwa i małżeństwa zostałem nagle odepchnięty wyłączony z jej życia. Przez długi czas chodziłem przygnębiony, rozbity nie mogłem znaleźć sobie miejsca próbowałem szukać jakiegoś zajęcia aby nie rozmyślać. W tej chwili jestem samotny i tak jak Penelopka26 pisała na początku, że ciężko jej znaleźć przyjaciół chciała by ustatkować życie, żyć w tej świadomości że jest ta druga osoba która czeka z która można się powygłupiać wyjść na spacer itp ipt...
Liczyłem że moja początkowa znajomość która przerodziła się w miłość nigdy tak od sobie nie wygaśnie na pstryknięcie palcami. Owszem pokazałem jej jaki może być świat kolorowy i piękny niestety poległem !!! ...

Dołączam. Też sama, lat 28. Autorko napisałam do Ciebie maila. Co u Ciebie? poznałaś kogoś?

Też mam podobne odczucia, coprawda od niedawna jestem sama, ale takie hasła, żeby postawić teraz na siebie jakoś mnie nie przekonują. Zawsze funkcjonowałam systemem, że świadomość obecności tej drugiej osoby napędzała mnie do działania. Wstawałam rano i czułam, że mam po co. Jakoś nigdy bycie z tą drugą osobą nie ograniczało mojego nazwijmy to samorozwoju, wręcz dawało do niego bodziec. Ograniczeniem były zawsze pieniądze, których dalej nie mam. I co mi z tego, że nawet sobie coś kupię, coś zmienię. To nie sprawi, że będę szczęśliwsza. Chętnie bym gdzieś wyszła, pogadała, pojechała, no ale samej to bezsensu przecież. Znajomi? Każdy ma swoje życie i nie chcę się nikomu narzucać.

Loona pisałam do Ciebie w innym wątku, żebyś szukala przez internet, że jeden portal to za mało. I jak Ci idzie? A właściwie dlaczego nie idzie? Nie ma zainteresowania czy poprostu trafiasz na niepasujące Ci osoby?