Po raz kolejny zaufałam- po raz kolejny jestem załamana.

Witam,
na tym forum, w ogóle na jakimkolwiek, jestem pierwszy raz. Moja historia jest tak długa, że nie wiem czy starczyło by tu nocy i sił na opisanie tego wszystkiego. Może napisze najpierw, że mam 24 lata, właśnie się obroniłam ale jeżeli chodzi o życie partnerskie to jest porażka. Wcześniej byłam w toksycznym związku w którym facet mnie oszukiwał- miał żonę i dzieci. Zakończyłam z nim związek po wielu miesiącach męki i poznałam kogoś innego. Był dla mnie idealny pod względem fizycznym, po prostu mój ideał ! Zauroczyłam się w nim szybko, on we mnie też- wiedział co przeszłam, wspierał mnie, kochał mnie i moją córkę. Moi rodzice nie akceptowali go ponieważ spędził 10 lat w więzieniu (ma 31 lat), jednak z upływem miesięcy przekonał ich, że jest fantastycznym człowiekiem i, że mnie bardzo kocha. Tak było. Byłam jego pierwszą kobietą, którą pokochał.
Po roku związku zamieszkaliśmy razem na stancji. Wcześniej miał ataki zazdrości lecz była do tego przyzwyczajona, poza tym bardzo mi to schlebiało. Z czasem zaczął przesadzać: przeglądanie smsów, prywatnych dokumentów itp. Moje wychodzenie z domu ograniczało się do matka, ciotka, sklep, szkoła i to jeszcze jak byłam minutę za długo w sklepie to było wydzwanianie. Nawet jak szłam do łazienki i za długo tam byłam to było, że z kimś piszę smsy- doszło do tego, że nie zamykałam już drzwi do łazienki.
Po niecałych dwóch miesiącach wyszedł z domu i tak zabalował z kolegami, że nie wrócił na noc- spakowałam go i wystawiłam jego rzeczy za drzwi. Gdy wrócił wpadł w szał, wyzywał mnie, rzucał wszystkim- uciekłam z dzieckiem do matki. Zerwałam z nim. Wyniósł się ze stancji gdzie ja wróciłam. Błagał mnie o powrót- byłam nieugięta. Po trzech dniach rano obudził mnie pukaniem jego ojciec- zabrało go w nocy pogotowie, leżał w śpiączce, chciał popełnić samobójstwo. W skrócie wróciłam do niego, ledwo go odratowali, mało co nie wypłakałam oczu- kochałam go.
Obiecał, że nie będzie pić, że się weźmie za pracę. Znów był kochany, znów blisko mnie. Na niedługo- po dwóch miesiącach znów zaczęło się wyzywanie bez powodu, straszna awantura- wyprowadziłam się a stancję zdałam. Po pewnym czasie wróciliśmy do siebie. Bardzo się kochaliśmy, on nie mógł przebaczyć sobie tego co zrobił. Wyjechał za granicę, po miesiącu wrócił, ja zaliczyłam wszystkie egzaminy więc wybraliśmy się na imprezę. Wszystko było dobrze, jeden z chłopaków zaczął się bić, demolować lokal- chciałam na niego wpłynąć z racji skończonego kierunku studiów. Mój facet się wściekł, zaczął mnie wyzywać- uciekłam na zewnątrz, tam wpadł w szał, wyzywał mnie, szarpał, zaczęłam płacząc iść w stronę domu. Dziewczyny, które stanęły w mojej obronie zostały przez niego pobite. W tym czasie zdążyłam uciec za stary opuszczony budynek gdzie w trawie przeleżałam godzinę bojąc się nawet oddychać. To był koniec, nie chciałam go znać.
Mijały dni, nie odzywał się, przechodziłam obok niego ze spuszczoną głową. Po tygodniu napisał, że wyjeżdża za granicę, że nie wie co w niego wstąpiło, że zawsze będzie mnie kochał i, że to wszystko jest spowodowane tym, że on tak bardzo mnie kocha, tak bardzo jest zazdrosny. Nie wiem dlaczego ale ja zamiast nienawidzić go nadal go kochałam, było mi bardzo ciężko ! On pisał często bez mojej odpowiedzi. Po kilku tygodniach wrócił. Serce mi stanęło gdy go spotkałam w sklepie, tak go kochałam a jednocześnie się go bałam. Napisał zaraz do mnie po tym, że jestem śliczna, że mnie nadal kocha, że płaczę, że go to wszystko boli, że jestem całym jego światem. Nie wiem jak to się stało ale od słowa do słowa umówiliśmy się porozmawiać.Namiętnie się kochaliśmy nie mogąc się sobą nacieszyć. Znów trzymał moją twarz w swoich dużych dłoniach, znów byłam (paradoksalnie) bezpieczna w jego ramionach, czułam jego oddech, umięśnione ciało, jak bardzo go podniecam, jak bardzo on mnie pożąda..
Ustaliliśmy, że będziemy mieli stały układ a raczej ja się zgodziłam na jego propozycję- czysty sex bez zobowiązań. "Przynajmniej w ten sposób będziesz blisko mnie, będę mógł Cię dotknąć.."- to były jego słowa. Bez kontroli, awantur, inna forma związku skoro tamta nie udawała się. Tak się stało- tylko raz. Za kilka dni jechałam na imprezę, zabraliśmy się razem, wynajęliśmy hotel na weekend. Przed moim wyjściem byliśmy blisko- ja miałam wyjść, on też tylko gdzieś indziej. Po kilku godzinach imprezy ściągnęłam go do koleżanki, bo kręcił się (dziwnym trafem) w pobliżu i nie miał co ze sobą począć. Było fajnie, potem dyskoteka. Po dwóch godzinach zaczęłam słyszeć słowa "Ty ku***, Ty dzi**- tyczyły się one mnie i padały z jego ust..
Okazało się, że widział on jak się całuje ze swoim kolegą w domu koleżanki (co nie miało nawet miejsca). Zaczęłam płakać, zaprzeczać, wybiegłam na dwór, on za mną- tam jeszcze gorzej, "nadajesz się tylko do ruch**** Ty jeb*** dz****, jesteś zwykłą szm*** i ku***" i tak w kółko- popchnął mnie, upadłam, pomogli mi znajomi, w tę samą (dzisiejszą) noc wróciłam ponad 70 kilometrów na stopa do domu. Nie wiem co robić, co myśleć ! To jest miłość ?! Tak go kocham, znów pisze, że on mnie tez , że nie wie co w niego wstąpiło a ja już głupieje ! Dlaczego nie mogę go znienawidzić ? Dlaczego go nadal kocham mimo tego co on mi zrobił ? I co ja mam robi ? Wiem, ze to chore ale mam wrażenie jakbym nie mogła się od tego uwolnić, że to nierealne. Jesteśmy z jednej miejscowości wiem, ze on jest nieobliczalny ale z drugiej strony mnie kocha. Czy to w ogóle można nazwać miłością ? czy ja w końcu ułożę sobie życie ?
Musiałam tu napisać, bo nie mam nawet komu tego wyrzucić z siebie. Nie wiem co począć dalej, jak z tego wybrnąć ;(.