co ja narobiłam

Zadręczasz się tym od 3 lat? Czy to Ci sprawia przyjemność - obsesyjne myślenie o swojej "winie" tudzież "błędach"? Pytam, bo serio się dziwię. Gdyby jednak nie sprawiało Ci to przyjemności, to myślałabyś o czymś innym, przede wszystkim pozytywnie o przyszłości. Przeżywasz to na własne życzenie i rzeczywiście możesz się wpędzić w chorobę (kiedy stres zacznie dawać objawy somatyczne). Postaraj się po pierwsze wybaczyć sobie, po drugie uznać jego prawo do ułożenia sobie życia, po trzecie - z całych sił staraj się nie myśleć o tym, co kiedyś tam zrobiłaś. I naucz się żyć tak, żeby nie żałować.
Poza tym - co ci przyjdzie z tego że będziesz się obwiniać? Nic. Tylko stres. I jałowe życie. Znajdź hobby, skieruj swoją uwagę na coś innego, zacznij żyć naprawdę.
No i przede wszystkim - co ty zrobiłaś tak strasznego, żeby tak się karać? Nic nie zrobiłaś - to on nie wykazywał inicjatywy, to on się obraził. Powiem Ci, że facet, któremu zależy na kobiecie walczy o nią i twój byle foch (to odtrącenie) by go nie zniechęciło. Po prostu mu nie zależało i w tym bym upatrywała przyczyny zerwania kontaktów, a nie w tobie.

Moim zdaniem, to on widział z Tobie tylko przyjaciółkę. Piszesz, że on chciał, ale się nie starał, czyli sam nie wiedział, czy chcę z Tobą być. Gdyby chciał, to robiłby coś w tym kierunku. Jeśli przez ten czas waszej znajomości, nie potrafił się zdecydować na jakieś działanie względem Twojej osoby, jeśli przez ten czas nie utworzyliscie pary, tzn. że coś było nie tak. Miałam podobnie, też zależało mi na długoletnim koledze i jemu też niby zależało, ale zawsze jakby brakło mu śmiałości. Ja wciąż czekałam, aż on się zdecyduje, a on wciąż był "wycofany". Potem okazało się, że tylko względem mnie miał takie opory, bo kiedy podobała mu się jakaś dziewczyna, to miał smiałość i odwagę być z Nią. I tak w stosunku do kilku dziewczyn miał śmiałość. Tak więc podsumowując, stwierdziłam i tobi też tak radzę, że jemu poprostu w ten sposób na mnie nie zależało, co mi na Nim. Gdyby chciał ze mną byc, to by zrobił jakiś krok, tak jak robił to w stosunku do innych. Gdyby miałoby coś więcej być niż przyjaźń, to by było, bez zbędnego odwlekania i robienia złudzeń.

Niestety, nie odwzajemnia Twojego ucucia, widzi w Tobie tylko przyjaciółkę.

W całej tej sytuacji najgorsze jest to, że Ty się zaangażowałaś, a z drugiej strony była tylko przyjaźń. Według mnie nie ma w niczym Twojej winy, ile czasu mogłaś tkwić w takim zawieszeniu i czekać na jego zdecydowanie. Napewno jakiś czas będziesz o tym mysleć, co by było gdy on się zdecydował, ale uwierz mi, że on żyje dalej swoim zyciem i nie ma takich dylematów.