Witam!
Liczę na wypowiedzi ekspertów z tego forum.
Przyznaję, że zauważam w sobie taki lekki ekshibicjonizm emocjonalny, a co za tym idzie odczuwam ogromną potrzebę dzielenia się z innymi swoimi odczuciami, przeżyciami. Mam wrażenie, że gdyby nie mój zdrowy rozsądek, że o pewnych rzeczach nie powinno się mówić, szczególnie osobom mało znanym, co do których nie mamy pewności, że można im zaufać to wszystkim wkoło bym opowiadała o swoich przezyciach. Czuje w sobie strasznie dużo emocji i w zasadzie nie znajduje ich ujścia.
A może właśnie ciągle odczuwam potrzebę mówienia o swoich odczuciach z powodu tego, że tak naprawdę mam poczucie, że nie mam się komu wygadać. Przyjaciółką nie mówię wszystkiego, bo trochę boje się ich oceny. Boje się, że opowiadając o np. jakiś swoich relacjach te informacje gdzieś jednak przedostaną się do niewłaściwych uszu i będę mieć tylko same potem problemy.
Pewnie też moja obecnośc na forum wynika z tej potrzeby, jednak nawet tu nie czuje się w pełni swobodnie.
Poza tym, że bywam tu na forum głównie dlatego, że ogólnie lubię dyskutować i wyrażać opinię, a tematy dotyczące spraw ludzkich jak najbardziej są dla mnie interesujące.
A jednocześnie mam świadomość, że przecież z przyjaciółmi dziele się tym co przeżywam. Taki paradoks i ciągłe uczucie niedosytu.
Tak bardzo chciałabym wyrzucić z siebie wszystkie moje żale, frustracje, niepokoje. Ze szczegółami chciałabym móc opowiedzieć o wszytskim co mnie zraniło, co mnie boli. Nie wiem czemu bardzo zalezy mi na poczuciu, że inni zrozumieją co czuje. Zależy mi na tym aby inni poznali te moje odczucia i uczestniczyli w moim przeżywaniu ich.
Dlaczego tak mam?
Zakładam, że chodziło Ci o ekshibicjonizm (bo czegoś takiego jak "ekscybizjonizm" nie ma), więc poprawiłam. // Anemonne
