Śmierć jego rodziców jak sobie z tym radzić

Śmierć rodziców, niezależnie od wieku, jest dużym szokiem i ciężkim przeżyciem. Tym bardziej, gdy śmierć tak bliskich osób przychodzi nagle, niespodzianie i gdy odchodzą oboje. Twój chłopak dostał więc od życia mocno po głowie.

Każdy śmierć swych bliskich przeżywa na swój sposób. Smutek i odrętwienie jest częstą reakcją. Zwykle proces ten trwa długo i podzielony jest na różne etapy. Nie mam teraz pod ręką żadnych notatek na ten temat, ale w literaturze (i w internecie) problem ten jest nieźle opisany. Spróbuję znaleźć informacje na ten temat.

Co masz robić?
Nic szczególnego, żadnych fajerwerków, na tym polega ta trudność.
Pozwól mu na smutek, na chwilowe wycofanie. Po prostu z nim bądź. Nie pocieszaj go na siłę.

Znalazłam.
To świetna lekarka, specjalistka od śmierci i umierania, psychiatra Elisabeth Kübler-Ross zdefiniowała tzw. pięć etapów żałoby.
Oto one:
    * Zaprzeczenie: "Brak akceptacji sytuacji jaka ma miejsce..."
    * Pytania i wina: "Dlaczego tak się stało, kto zawinił ?"
    * Targowanie się: "Składanie obietnic typu coś za coś..."
    * Depresja: "Całkowity stan zwątpienia i brak motywacji do działania..."
    * Akceptacja: "Pogodzenie się i akceptacja stanu straty, powrót do normalnej codzienności życia..."

Przeczytaj koniecznie jej książkę "Rozmowy o śmierci i umieraniu".

Trudno patrzeć na tragedię ukochanej osoby.

Trudno stać i pozornie "nic nie robić".

Trudno nie "zagłąskać".

Co będzie dalej? Po pewnym czasie tak głęboka żałoba minie. Ważnym, byś jej objawów nie brała do siebie. Jego reakcje, prawdopodobnie, nie mają nic z Tobą wspólnego. Często najbliżsi osób przeżywających żałobę stają się workami do wyładowania złości.

Trzymam kciuki za Ciebie i Twego chłopaka.

A książkę, naprawdę, warto przeczytać.

Wielokropek

To napewno przczytam.
Pewnie warto.
Wiesz to jest tak on właśnie często się złości.
Czasami nawet tak nagle,ze nie rozumim.
Ale masz rację to jest tak zwane wyładoawnie.
Tak jak napisałaś.

Faceci udają twardych, ponieważ takie są oczekiwania społeczne. Od małego chłopcy słyszą: nie płacz, nie jesteś beksą. A później mają trudniej z okazywaniem uczuć.

To pamiętaj o tym, gdy będziesz wychowywała własnych synów i córki.

Wielokropek

Powiem ci,że nie pocieszam go na siłę
chciałabym aby był taki jak dawniej,ale
pwenie już taki nie będzie:((

Wielokropek

Brakuje mi tego chłopaka co przedtym
co sie stało.
On był taki szczęśliwy i uśmiechnięty ,a teraz brak tego.

Wielokropek

wiesz nie dlugo bo pół roku.
Wiesz ja się staram jak mogę.
A on tak jakby wiesz miał żal do całego świata o
to co się stało.

Wielokropek

To prawda czasowi trzeba dać czas.
Tylko powiedz ile jeszcze tego czasu jemu trzeba.
Ja wiem,że może ze robię że czasem się złoszczę na niego.
Ale to dlatego ,że czasemj już mnie to przerasta.
Tak mam komu opowiedzieć o tym wszytskim.
Mam wsparcie u siostry,u przyjaciółki.

Wielokropek

Niewiem czy on to przeżyje ,ale mam nadzieję że tak.
Bardzo bym chciała.
A co do pomocy miał psychologa.

Wielokropek

Ja mam 22 a on 23

Wielokropek

Ja mówię jestem z nim,ale jak napisałaś wyżej też na siłe nie bede go zagadywać.
I chciałabym ,aby się to zmieniło.

girl90

Tak ma rodzeństwo starszą od siebie siostrę.
Tak dobrze się domyślasz,że to wypadek był.
Wiesz na siłę nie pocieszam go.
Ja mu cały czas mówię że go rozumiem.

kasian833

Napewno zobaczę dziękuję.

nie ma za co mam nadzieję SmutneOczyOna że tam Ci pomogą zrozumiec co on teraz przezywa, a sama udzielałam sie na tamtym forum (na szczęscie na chwile obecną tylko z racji tego że jestem wrażliwa i chciałam jakos słowem pomóc, i obym równiez nie musiała nigdy wsparcia tam szukac...) i sa tam naprawde rewelacyjni ludzie aczkolwiek bardzo ale to bardzo poranieni przez los , i tak jak tutaj nie zostawiają bez słowa i pomocy więc wierzę że Ci pomogą

ktoś kto tego nie przezył co Twój mężczyzna nie jest w stanie go zrozumieć niestety i naprawdę uważaj na takie słowa bo jego to pewnie doprowadza do szewskiej pasji, to tak jakby facet mówił kobiecie że wie co ona czuje gdy ma okres... wiesz co mam na mysli? to zbyt delikatna sprawa aby sie w sumie wypowiadać dlatego naprawdę polecam tamto forum

jest jeszcze forum mama wdowa gdzie kobiety które straciły męzów równiez opowiadają jak sobie radzą i się wspierają, wiem że te fora wydaja sie straszne i może nie powinnam tutaj o nich pisac ale żałoba i smierć to również częśc zycia i jestem zdania że nalezy o tym wbrew pozorom  głosno mówić

sama spotykałam sie z chłopakiem któremu 2 lata temu rodzice jedno po drugim zmarło, ale nie chciał o tym rozmawiac i nasza znajomośc skończyła się bo był że sie tak delikanie wyraże dziwny.... ale myslę że był jeszcze w którejś fazie żałoby i nie chciał w ogóle wsparcia, niestety nie udało sie nam , ale tak bywa

będzie dobrze

tatyana84

Tak masz rację.
Ja ogóle robie wszystko comoge jestetem z nim.
Może fakt nie rozumiem tego.
A wydaje mi sie że rozumiem.
I wiem,że to straszny ból stracic ukochanych rodziców tak nagle .

No to do wielu różnych uczuć, które przeżywa Twój chłopak dochodzi jeszcze (pamiętaj, że uczucia są irracjonalne): zazdrość, że Twoi rodzice żyją i związana z tym złość.

A skąd to wiesz, jak byś się zachowała po takiej wielkiej tragedii?
Skąd takie przekonanie, że nie zazdrościłabyś innym tego, że mają dwoje rodziców?
Skąd takie przekonanie, że byłabyś roześmiana i szczęśliwa (bo to są Twoje zarzuty pod jego adresem)?
Bo tak byś sobie postanowiła? Nie żartuj.

I nie ma nic strasznego w jego uczuciach, podobnie jak i w uczuciach innych osób. Uczucie to uczucie bez żadnych przymiotników.
I dlaczego Tobie jest się trudno pogodzić z jego zazdrością? Albo, jak piszesz, rozumiesz to, co on przeżywa i wówczas nie masz kłopotów z "godzeniem się", albo tylko tak piszesz.

Powtarzam: skąd to wiesz?

I jeszcze jedno.
Odzłość się gdzieś, SmutneOczyOna, w jakimś bezpiecznym miejscu. Odzłość, bo z każdego Twego postu coraz bardziej wyziera złość (by nie nazwać tego bardziej dosadnie, ale to wulgaryzm) na Twego chłopaka. Oprócz złości pełno niechęci, rozczarowania, smutku i różnych niezbyt przyjemnych uczuć. Jeszcze trochę i się nimi udusisz w imię wspierania chłopaka.
I nie zastanawiaj się, czy to szlachetne czy nie; słuszne czy nie. Ważnym jest (dla Ciebie, ale i dla dalszych kontaktów z Twoim chłopakiem), byś nie chodziła jak ta bomba z opóźnionym zapłonem, bo wybuchniesz w jak najmniej sprzyjającym momencie.

Wiem, że (niestety) mam rację.

Wspieranie bliskiej osoby jest bardzo wyczerpujące.
Dlatego też kilka postów temu dopytywałam się o to, czy masz kogoś przy którym TY możesz się wypłakać z bezsilności, przy której możesz mówić różne głupoty bez obawy niezrozumienia, przy którym możesz się wyzłościć. Zrób to wszystko, bo inaczej będziesz kiepską osobą wspierającą.

Zastanów się, czy chciałabyś być wspierana przez osobę wściekłą na Ciebie?
Ja trzymałabym się od tej osoby z daleka, a na jej widok byłabym oschła (gdybym nie chciała zrobić jej krzywdy) lub zaczęłabym ją gryźć ze złości i po to, by dała mi spokój.

Smutek, nawet załamanie po śmierci rodziców jest naturalny. Wyobraź sobie, że Ty ich stracisz... Rodziców ma się tylko jedynych i pustki po nich nie da się niczym wypełnić, ponadto łączy nas z nimi szczególna więź, a zwłaszcza z matką. Do tej pory miałaś np mamę, której mogłaś się zawsze poradzić, a teraz zdajesz sobie sprawę, że już nigdy z nią nie porozmawiasz. I co? Nie jest to smutne ? Ludzie z takich stanów często dzwigają się lata, wcale im się nie dziwię. Mój chłopak np 8 lat temu jakoś stracił psa i tak był do niego przywiązany, że nadal potrafi za nim uronić łzę. Dla mnie to normalne, gdy odchodzi ktoś bliski i nie wstydzmy się tego.
Wykaż się zrozumieniem i nie bądź egoistką, nie myśl w kategoriach,że Cię nie kocha. Na pewno kocha, ale jest tak załamany, że nie potrafi teraz myśleć o niczym innym. Jeżeli będziesz go strofować, to uzna, że jesteś egoistyczną zołzą, która nie rozumie tego co on czuje. Nie pocieszaj go na siłę, że będzie dobrze, bo to pusty i głupi frazes w tym przypadku , nie ukoi bólu. Po prostu daj mu czas, nie zmuszaj do spotkań, pokazuj, że zawsze może na Ciebie liczyć, przytul, gdy tego potrzebuje. Na pewno on to doceni i małymi kroczkami odbuduje siebie.

Nie licz na to, że zaraz znów będzie on uśmiechnięty. Na to naprawdę potrzeba czasu. Jeśli naprawdę nie potrafisz zrozumieć jaka dla niego to trauma i liczysz tylko by było jak dawniej nie myślać o nim, to tak jakbyś nie kochała go, tylko skupiała się na swoim ego. W związku nie zawsze jest kolorowo. Oczywiście cudownie, gdyby te motyle w brzuchu trwały całe życie, jednak życie jest też czasem okrutne i wtedy każdy związek przeżywa gorsze chwile. W żądnym, absolutnie żadnym związku nie ma wiecznej sielanki ,dlatego do związku trzeba dorosnąć, żęby potrafić we dwoje poradzić sobie z różnymi problemami, umieć wpierać się w trudnych momentach itp. Nie wiem jak w takim momencie jego życia możesz myśleć o sobie . No chyba, że po prostu Ci smutno z powodu jego smutku , ale to naturalny proces i jeszcze potrwa. Czas, czas i jeszcze raz czas dopiero pomoże mu się z tym pogodzić, chociażby przyzwyczai go do tego bólu - bo nie oszukujmy się w takich momentach ból nigdy całkiem nie mija.

A jak radzi sobie z tym jego siostra? Masz z nią jakiś kontakt? może zadzwoń do niej. Może powinien z nią porozmawiać, jeśli ona mniej dotkliwie to przeżywa i powinna mu wytłumaczyć. Wydaje mi się że to jest jedyna osoba której może posłuchać bo sama przeżywa dokładnie to samo i on ma pewność że ona go rozumie. Jeśli chodzi o Twoją osobę to tej pewności nie ma bo mówić że się rozumie można, a jesli nigdy nie byłaś w takiej sytuacji to tak naprawde go nie rozumiesz.

a Ty masz z nią jakiś kontakt? może pogadaj z nią o nim. powiedz że sie bardzo o niego martwisz.

To nie wątp. Bądź silna, dawaj mu swoje wsparcie, dzięki temu na pewno z każdym dniem będzie lepiej, choć wiadomo rodzice na zawsze pozostaną w jego pamięci i na pewno zawsze już będzie za nimi tęsknić.

To nie pozostaje nic innego jak tylko czekać. Nie poddawaj się jeśli naprawde go kochasz. Faceci czasami tak mają że wolą odtrącić dziewczyne ktora bardzo kochaja żeby przez nich nie cierpiała, żeby nie widziała jak oni cierpią. Ale Ty się temu nie poddawaj! pokaż mu że też równie mocno go kochasz, że może na Ciebie liczyć i że zawsze przy nim bedziesz. Nawet jak bedzie bardzo źle

Dlatego trwaj przy nim i badz cierpliwa. Nie złość się że się nie uśmiecha, nie śmieje. Skoro nawet rozmowy z siostra nie pomogły to daj mu czas. Nic innego chyba już nie można zrobic. Może jakas rozmowa z psychologiem ale watpie zeby sie zgodzil, chociaz go nie znam wiec tez nie powiem Ci na 100%.

Szukasz sposobów na odzyskanie chłopaka?
Nie ma żadnych zaklęć, żadnych czarów. Jedyne na co masz wpływ, to Twoje własne zachowanie. Odpowiedz sobie na pytania:
Jakim prawem tak podle traktowałaś chłopaka?
Dlaczego zrobiłaś z niego worek treningowy?

Możesz zmienić swe postępowanie, możesz zmienić swój sposób myślenia o sobie, możesz uwierzyć, że nie jesteś osobą bezkarną, a śmierć mamy nie jest żadnym usprawiedliwieniem Twego niegodziwego zachowania. Możesz. Czy to zrobisz?