Mam nastoletnich synów i męża który mieszka w tej chwili z matką.Czuję się niekochana przez nikogo.Synowie nie uczą się bo nie lubią same dwóje i pały gimnazjum wracam z pracy komputer się gotuje w pokojach hieroszima w zlewie nagasaki.Bez nakazu niczego nie zrobią.Nie widzę z ich strony żądnego uczucia dla mnie.ja jestem dostawcą żywności opłacaczem rachunków praczką i sprzątaczką.Przez pięć lat naszego wspólnego życia z mężem trwałą wojna pomiędzy mężem a moimi synami nie mogłam tego znieść.Teraz gdy zostałam sama mam mętlik w głowie a może to była wojna o mnie ?Wygryżć ojczyma i zostać z potulną matką.
Ani mąż ani synowie nie chcą żyć razem pod jednym dachem ledwo się tolerują nie odzywali się tygodniami...Mąż twierdzi że wychowałam pasożytów synowie że mąż jest wredny i egoistyczny chyba obie strony mają racje.Bronię synów przed mężem mężą przed synami.Trzech zapalonych miłośników gier komputerowych.A ja kim jestem w tej chorej rodzinie.Nie wiem jak żyć mam już wyżej uszu całej tej sytuacji.Chwilami mam ochotę wyjechać na księżyc i zostawić moją ,,kochającą,,rodzinę
Podobne tematy
- Bardolka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Zabierz kable od kompa, przestań gotować, prać, sprzątac, zabierz kasę i najlpiej wyjedź na kilka dni do jakieś rodziny albo przyjaciółki. Albo się pozabijają, albo się dogadają.
Dopóki ich obsługujesz, nic się nie zmieni.
Swoją drogą powinnaś synów nauczyć obowiązków jak byli mali: uruchomiania pralki, ścielenia łóżek, mycia naczyń, wynoszenia śmieci i przede wszystkim pilnować, żeby się uczyli ...
Chyba u Ciebie jest jak u mnie -dominujący,surowy ojciec i nadopiekuńcza uległa matka.Z pewnością jesteś kobietą która potrzeby innych stawia na pierwszym miejscu,masz silną potrzebę kontrolowania sytuacji i innych ludzi.Zamartwiasz się problemami swoich dzieci szukasz rozwiązania,gotowe rozwiązania podajesz im na tacy.Masz ogromne poczucie winy,obwiniasz siebie za nie udane małżenstwo,problemy wychowawcze synów -zamartwiasz się o przyszłość - ciągle zadajesz sobie pytanie co u licha robię nie tak,co jeszcze mam zrobić.Przecież tak naprawdę nie mam już sił.
I tak o to krzywdzimy siebie i co najgorsze swoje dzieci.
Znam to wszystko.Myślę że miedzy Tobą a mężem jest ogromny konflikt,przeciągaliście dzieci na swoją stronę albo zostawiliście je same sobie.Ja osobiście mam dobrego psychologa.Nie raz dostałam po głowie.Teraz wiem że nie mogę obarczać dziecka swoimi sprawami,mam prawo wymagać .I bez względu jak jest między mną a moim mężem - mojemu mężowi należy się szacunek.Podobnie jak i mojemu synowi .Szacunek to priorytet we wszystkich relacjach.
Jeśli nic się w Twojej rodzinie nie zmieni - jeszcze nie raz zapłaczesz.
Szacunek do samej siebie na pierwszym miejscu.
Kiedyś mój syn się zagalopował i puścił tekst który mnie zranił.Poczułam że jest mi przykro ale nie było z mojej strony reakcji.Porozmawiałam z moim psychologiem na ten temat .Następnym razem nie udawałam że nic się nie dzieje.Zatrzymałam syna,stanęłam na przeciw niego i patrząc mu w oczy powiedziałam " Nie życzę sobie ..." Syn powiedział "Przepraszam".