Grozby ze strony szwagierki - jeśli skrzwydzę jej brata, pożałuję

Tak, mam rodzeństwo. Tylko uważam, że co myśli się po trzeźwemu, to mówi się właśnie po pijanemu.. I to mnie martwi. Nie miałam zamiaru robić mu wyrzutów z tego powodu, po prostu pomyślałam, że powinien wiedzieć, bo jest zdania, że ona mnie lubi, a tu masz babo chleb.  A ja odnoszę inne wrażenie. Jeśli masz ochotę to przeczytaj mój wątek pt. jak pokonać zazdrość o szwagierki (jakoś tak). Będziesz wiedziała, dlaczego uważam (nie tylko ja) ich relacje za chore. Chłopak jest związany z nią, ale nie przesadza z tym okazywaniem uczuć, bo nie tylko ja właśnie zauważyłam tą jej przesadność. Inaczej mogłabym siebie skarcić twierdząc, że przesadzam.

Hmm..może masz rację. Zależało mi na tym, aby zrobić na nich dobre wrażenie. Dużo o nich słyszałam i miałam jakieś wyobrażenie o nich, dlatego chciałam żeby było ok. A sie nie udaje... Teraz może już mniej, ale wcześniej tak było, jak piszesz- miałam wrażenie, że nie jestem dla M* najważniejsza, że one cały czas były i będą na głównym miejscu. Tak fajnie jest, kiedy one są daleko. Chyba się do tego przyzwyczaiłam i teraz ciężko jest się odnaleźć, jak wracają. W mojej rodzinie wszyscy lubią M*, chciałabym żeby z jego strony też tak było. Po prostu, żeby było ok. Nikomu tam nic złego nie zrobiłam, uważam, że zachowuję się w stosunku do wszystkich ok...

jak dobrze (i nie dobrze) ze jest chociaż jedna osoba, która wie o co chodzi! chodzi o to, że mój jest ok, dobrym bratem, ale nie braciszkiem bo chłop ma już ponad 23 lata! (nie podam dokładnego wieku).
traktuje go (ta, o której piszę w tym wątku) jak chłopca z przedszkola!!!! On nie gasi jej, ale też nie mówi o uczuciach. nawet mi zbyt często nie mówi, że mnie np kocha, ale cieszę się chociaż, że nie jest taki wylewny jak ona, bo znudziło by mi się to bardzo szybko.
Kostka.Czekolady, a Ty jak sobie radzisz? mnie to potrafi tak zdenerwować.. kiedy już zaczęłam godzić się z tą jej miłością, znowu wybuchło coś we mnie i już teraz nie będę próbować tego gasić. Myślisz, że mogę porozmawiać o tym, co ona mi powiedziała z M*? nie mam w zamairach robić mu przykrości czy jej wyśmiać do niego, chciałabym tylko żeby wiedział jakie jest moje zdanie o tym, co mnie czeka kiedy go zranię... (a uwierzcie, że nie jestem z tych, co łatwo przychodzi im ranienie ludzi.. i On o tym wie!)

U mnie niestety nie ma możliwości żebym była z dala od jego rodziny, bo jeśli będziemy mieszkać, żyć razem to u niego, chociaż zdecydowanie wolałabym u mnie!! tu nikt by nawet nie dotknął jego rzeczy, ani nie wszedł do naszej części domu pod naszą nieobecność a u niego wiem, że mamusia będzie szperać mi w rzeczach.. to jest bardziej niż pewne. nie powinnam zachwalać swojej rodziny, ale wiem to doskonale, bo brat z żoną mieszkają już u nas, ze mną i moimi rodzicami 5 lat i nigdy się coś takiego nie zdarzyło. o oddzielnych świętach też nie ma mowy, bo jeśli ja chcę spędzić jeden dzień u mnie, to drugi należy u niego, z jego rodziną. inaczej byłoby mu bardzo przykro, a tego nie chcę.
spróbuję zastosować Twoją radę i powiem mu, że traktuje go jak małego chłopca. Pewnie się troszkę zdenerwuje, bo nie lubi kiedy zwracam uwagę na czyjeś zachowanie, ale najwyższy czas, aby przejrzał na oczy! Wcześniej nawiązywałam w żartach, że jest takim małym pieścioszkiem siostrzyczki, takim malutkim chłopcem, któremu trzeba zrobić śniadanko i pomóc się ubrać, aby w szkole był czyściutki i świeży.. Ale nic sobie z tego nie zrobił. Teraz muszę to poważnie powiedzieć, musi zadziałać! 
a o tej sytuacji po alkoholu mam nadzieję, że nie powiem. (mam nadzieję, bo czasem lubię powiedzieć, potem pomyśleć i żaaaałować;) )

Rozumiem lool2, różne są sytuacje w życiu i związkach - u nas oddzielne święta to na razie niestety jedyne wyjście, pewnie jeszcze z 2 -3 lata tak będzie. A jesteśmy 2 lata
Ok, to porozmawiaj z nim o tym i potem napisz jak zareagował :] Mam nadzieję, że będzie ok.

Nie, nie chciałabyś...
To znaczy chcesz, aby było "po twojemu".
Zastanów się...Po co Ci te skargi? Intrygi??
Zazdrosna jestes o chłopaka czy co??
O co Ci chodzi??

Moja dorosła córka tez mówi do mojego dorosłego syna "braciszku", a on do niej też zwraca sie ciepło. Kochaja sie, bo są rodzeństwem. Nauczylismy ich miłości do siebie. Żyli i mieszkali razem przeszło 20 lat. Wspierają się i mogą na siebie liczyć.

Jeszcze nie jesteś w jego rodzinie, a juz kombinujesz, jak to będzie źle, że będziesz musiała z nimi przestawać...
Przestań kombinować, bo zrobisz przykrość chłopakowi i wszystko kiedyś obróci sie przeciw Tobie.
Co on niby ma poradzić? Zrobić scenę siostrze? Pokłócić sie z nią, namówiony przez Ciebie??

Takie jest moje zdanie - a Ty mieszaj, jak Ci to sprawia przyjemność.

A dlaczego nikt nie wziął pod uwagę, że istnieją ludzie z poczuciem humoru i pozbawieni tego atrybutu? Są też różne konteksty. Może to wszystko było w zartach powiedziane? Mam wrażenie, że nie raz coś podobnego rzuciłam chłopakowi mojej siostry i nie sądzę, żeby on w tym widział jakiekolwiek zagrożenie... To za mało, żeby ocenić czyjeś intencje. A można niepotrzebnie bagna narobić. Dobre układy między rodzeństwem są bardzo cenne. Zaryzykowałabym nawet twierdzenie, że rodzeństwo powinno być ważniejsze od partnera. Rodzeństwo ma się na zawsze a partnera kto wie?

koma5 żadne intrygi, skargi (może po części), i to, o czym pisałaś. jestem szczera wobec M* i mówię mu, jak to sam określił o głupotach czasem, ale wolę żeby WSZYSTKO wiedział. Przecież nie skłócę go z siostrą, to mi satysfakcji nie da, ba ja nie czekam na żadną 'satysfakcję'. Wiem jak ja bym zareagowała, gdyby któreś z mojego rodzeństwa powiedziało do mojego chłopaka : "spróbuj tylko skrzywdzić ją, a zobaczysz na co mnie stać!". Jemu też byłoby nie w smak na pewno. A uważałam ją za osobę dobrą, serdeczną, ale za bardzo wylewną. Teraz przegięła, bo nie tylko to zrobiła w ten dzień, ale o tym już nie chce pisać..... Nie kombinuje też tylko podejrzewam, a patrzeć do przodu na własną przyszłość to chyba nic złego prawda? Pewnie, że wolałabymaby było bez konfliktów! Kto lubi i chce żyć w niezgodzie? I jeszcze jednego nie rozumiem- gdzie ja napisałam, że chcę ich skłócić?? Przecież to, że powiedziałabym o tej scenie nie byłoby powodem kłótni! Dlatego zresztą tu napisałam, zeby się Was poradzić, czy warto zacząć taką rozmowę, ale już teraz wiem, że nie. Rzeczywiście byłaby bez sensu.
snadra.sandra szwagierka daje mi różne sygnały o tym, że jej braciszek jest jej. Np powiedziała mi (tego samego dnia), że ON JEST JEJ! Potem z ironią zapytała, czy już jej go zabieram, bo mieliśmy wyjazd. I powiedziała, że musi szybko do niej wracać, po czym dodałam, że zostanie na troszkę u mnie. Przez jej pobyt nawet nie mam kiedy się z nim przytulić. cały czas zajęty niestety. Twoja sytuacja z zaproszeniami bardzo przykra jest. Ja chyba już nie odezwałabym się.. Na pewno nie poszłabym na to wesele. Kurcze, dlaczego one takie są????
vinga ja też mam szwagierkę (znaczy bratową, i 2szwagrów) i ona mieszka  ze mną i moimi rodzicami pod jednym dachem. Skoro widzę, że brat jest z nią szczęśliwy to czemu mam sypać takie głupie żarty? Być może kiedyś coś głupiego powiedziałąm, ba nie raz to robię! ale szybko tłumaczę, że to żart i nigdy jeszcze przez tyle lat się nie pokłóciłyśmy. To ja w większości zabiegam o to, by było między nami jak najlepiej, ale ona też jest w porządku! Dlaczego skoro nic złego nie zrobiła mojemu bratu, mam ją "ostrzegac" na wypadek gdyby zamierzała..? Tak, żeby się bała! a powiem Wam, że jeśli ktoś spotka np ten romans na swojej drodze to żadne ostrzeżenie nie pomoże! Rodzeństwo ważniejsze od partnera? To nie z rodzeństwem zakłada się WŁASNĄ  rodzinę. Jest ważne, ale nie najważniejsze.
Tak jak napisała sandra.sandra: "niech to rodzeństwo uszanuje nasz wybór, naszego partnera"!

Lool2 - ja tak myślę, że nie wiem, dlaczego niektórzy swoje przyszłe szwagierki bądź szwagrów z góry traktują jako zagrożenie. I stąd powstają konflikty. Bo jak się ma czuć "nowa" w rodzinie?

Lool2, doskonale Cię rozumiem. Równowaga w rodzinę została zachwiana w Szwagierek życiu (twojej i kiedyś moich). Braciszek był od "przynieś, podaj, pozamiataj". Teksty typu "co ja bym bez ciebie zrobiła, braciszku, tudzież syneczku" doprowadzały mnie do mdłości.
U mnie było tak, że jak "siostrzyczka" zadzwoniła, choćby to była druga w nocy, to nieważne, czy ów braciszek spał, był chory, zdrowy, trzeźwy czy pijany, czy może uprawiał seks...ona chciała by ją zawiózł z miejsca na miejsce i musiał być. To było oczywiście załatwiane droga okrężną - przez mamę (Syneczku, siostrzyczkę masz jedną, weź podjedź). I nieważne, że wypił piwo. Miał jechać (no, może cię nie złapie policja, a "ona" w potrzebie"). I jechał. Zaczęłam się buntować, potem już jako żona, to wtedy mamusia robiła takie akcje "w tajemnicy" przede mną (chodź synku na dwa słowa do mnie...A w tym czasie podskoczył do siostrzyczki, bo kot jej w nocy hałasował i lepiej by go trzeba do nas zabrać, bo w bolkach się meczy dzisiejszej nocy). Mnie oszukiwali, że niby u mamy siedzi. A ja się denerwowałam bo o 3 w nocy mieliśmy wyjeżdżać na urlop i musiał być wyspany. Ale kogo to obchodziło? Tylko mnie. On tez nie odmówił.

Stad ta moja ostrożność. Ja z kolei mam siostrę i szwagra i nie wpadłabym na pomysł, by traktować go jako zagrożenie. Ona jest dorosła i skoro z nim jest to widocznie wie co robi. Szanuję jej wybór (a akurat szwagra lubię i on mnie też).

A ślub bierzesz z NIM a nie z jego rodziną. I kultura wymaga, by szanować żonę/męża swojego brata/siostry. Ja niestety nieopatrznie wyszłam za mąż za męża w pakiecie z siostrami (niby starsze a jakie upierdliwe).

sandra.sandra a mnie teraz teksty o których wspomniałaś doprowadzają nie tylko do mdłości, ale do śmiechu, bo już stało się to zabawne. Bardzo nie podoba mi się zachowanie tych twoich "szwagiereczek".. Ojj...ja cieszę się, że mam tylko 'takie'! Bo Twój problem to na prawdę jest poważny. Napisałaś, że swojego szwagra lubisz wraz ze wzajemnością. U mnie też potrafimy się dogadać, pożartować i powiedzieć co nam nie pasuje i nikt nikogo niczym nie obraża ani nie grozi! Dopiero działać mogłabym zacząć, gdyby moje rodzeństwo przez któregoś z partnerów poważnie się załamało, płakało.. Ale nie kiedy są szczęśliwi!!!
A teraz? Jak się Wasze relacje układają?
Kostka.Czekolady, też nieźle się dzieje u Ciebie. Tak myśle, a pro po tej zazdrości, że może u nas nie ma czegoś takiego (u mnie nie ma), i jest to dla nas dziwne, nowe zjawisko. Nigdy nie zazdrościłam rodzinie. dobrze, że chociaż nie jesteś sama z tym problemem, że jest jeszcze druga dziewczyna, która wie przez co przechodzisz. razem łatwiej!

No zgadzam się , że nie wszystkie szwagierki są ok. Wprawdzie więcej mówi się o teściowych z piekła rodem, dlatego może na początku uważałam podobnie jak koma, że lool2 wyolbrzymia i szuka dziury w całym , ale różne są historie. Współczuje Sandrze.
Doskonale rozumiem, że każdy chciałby być normalnie traktowany.

Także uważam, że na pierwszym miejscu dla męża powinna być jego żona i ich dziecko/ dzieci, a potem jego mama itd. Nie znaczy to, że jest niewdzięczny czy coś. To prawda, że jeśli równowaga jest zaburzona , to się sypie - np szwagierki na pierwszym miejscu, mamusia na 1 miejscu, to jest po prostu chory układ.
A najgorsze jest po prostu to, że zazwyczaj, gdy mamusia lub takie szwagierki chcą być najważniejsze, to zazwyczaj mąż się na to godzi, bo pewnie został wychowany, że "tak trzeba", że inaczej okaże się niewdzięczny i wtedy to ja tej żonie nie zazdroszczę

HEJ!!!! Wybaczcie, że opuściłam swój własny wątek, ale niestety nie mogłam znaleźć nawet chwili czasu na odpisanie.
Tak więc u mnie się trochę (tymczasowo) uspokoiło, tzn. szwagiereczka wyjechała do swojego domku i pracy, daaaleko no i nie powiem, bo próbowałyśmy rozmawiać jak gdyby nic. W końcu ja nie chcę żyć w niezgodzie z Jego rodziną.. No nic. A! Oferowała mi w pewnym dniu nawet swoją pomoc, dopóki jeszcze była, ot co!
Tak czytałam Wasze wypowiedzi teraz i przestraszyłam się.. Bardzo mądrze Kriss ujęłaś to wszystko. No ale cóż nam biednym pozostaje- żyć i znosić humory i napady tych..szwagierek i teściowych.
Kiedyś w ogóle wychodziłam z założenia, że to osoba, która chce wejść do mojej rodziny (np. szwagier) musi starać się o względy i być miłym. Teraz, kiedy jestem na miejscu tej osoby, wiem co to znaczy i naprawdę nie podoba mi się to! Nie to, żebym ja kiedyś była taka niemiła dla przyszłych szwagrów, szwagierek, ale takie było po prostu moje zdanie. Za młoda jeszcze byłam, żeby rozumieć takie sprawy i żeby mi się ktoś 'podlizywał'.

Kurcze, ostre lalunie.. Szkoda mi Ciebie, bo naprawdę masz prze... Ale jedna z moich teraz po wyjeździe wcale się już nie odzywa. Nie wiem czemu, co ja zrobiłam. Czy znowu dlatego, że jej się nie podoba mój sposób zywieniowy, moja figura... A może coś innego ją biedulkę męczy?? Jak ja nienawidzę słowa i samego znaczenia SZWAGIERKA! Też starałam się przypodobać, ale rzeczywiście odnosi to fatalne skutki. Tylko nie potrafię inaczej. Nie umiem przy nich być sobą! Nie wiem dlaczego tak sie dzieje, bo nigdy nie miałam jeszcze tak, że kogoś znałam i... Ehh...
Opiniami tych swoich "panienek" się nie przejmuj. Wiesz najlepiej jak było, a one mają G* do powiedzenia! Ty dalej trwasz w tej rodzince? Bo ja albo zwariowałabym, albo nie wiem... Zastanawiam się czy jest sens bycia z Moim, bo jeśli już teraz się z jego "SIOSTRZYCZKAMI" nie możemy dogadać i złapać neutralnego tematu, to obawiam się, ze z czasem będzie podobnie jak u Ciebie...
Zastanawiam się, po co Bóg mnie stworzył? Łapię takie doły przez tą sytuację, bo chciałabym jak najlepiej, chciałabym mieć z nimi takie relacje, jak Mój z moją rodziną, ale teraz to już nierealne... Wiadomo, że nie odebrałabym im braciszka na zawsze, że nie ograniczyłabym relacji do minimum, ale przez ich takie słodkie zachowanie, kiedyś mogę nie wytrzymać i unikać kontaktów...
Co robić?

Lool2 ja nadal tu trwam, bo mam dzieci w wieku przedszkolnym. Nie sypiam z mężem od kilku lat i chce się rozejść, ale tego nie można zrobić z dnia na dzień. Pisałam w innych watkach...że mąż straszył rozdzieleniem moich dzieci. Ja nie chciałam, ale nie czułam się na siłach złożyć pozew bo nie mam aktualnie dochodów i boję się, że mężowi przyznają dzieci. Dłuższa historia. W kazdym razie marzy mi się stad odejść.

Nie wiem co poradzić na takie kobiety. Wiem jedno - 100% sukcesu (no może niecałe, ale wiele) zależy od "łącznika" czyli Twojego faceta. Jesli Szwagierka zobaczy, że On Cie szanuje, to one zrobia to samo, bo nie będą chciały urazić brata.
Mój mąż nie reagował na ich zaczepki więc nie miałam się jak obronić. Gdy sie broniłam, to on mówił ze się czepiam. One to widziały i nie raz widziała szyderczy usmiech na twarzy szwagierki, gdy mąż mi zwrócił uwage, że niepotrzebnie podnoszę dyskusję na jej zaczepki. Więc byłam na spalonej pozycji. A one to wykorzystywały.

truskaweczka19 nie odzywa się do mnie, z Moim się kontaktuje.  Poprosiła mnie o coś, żebym podczas jej nieobecności wykonała za nią, więc chcąc się dowiedzieć czy wg niej należy coś poprawić, nawet nie dała znaku życia. A przecież to w jej interesie chyba leży, żeby się dowiedzieć, jak sprawy się mają. No nic, tym się nie przejmuję, bo to nie moja wina.
Podczas swojego pobytu cały czas "wsiadała na mnie", że jestem za chuda i wciskała mi na siłę jedzenie. Początkowo się z tego śmiałam, jak wszyscy, ale z czasem stało się żenujące. W żartach powiedziałam, żeby zmieniła temat bo to robi się nudne i denerwujące, ale jak grochem o ścianę! W końcu zaszła potrzeba interwencji Mojego M* i wtedy się pofochała. Za co? Za to, że nie mogę na SIŁĘ jeść? Zresztą- co jej do tego, jak wyglądam? Jeśli M* to odpowiada, to czemu ona się wtrąca? Nie odebrałam tego jako troskę o mnie, bo jeśli moja rodzina tak nie przesadza w tej sprawie, to nie wierzę żeby szwagierka się "martwiła". Poza tym jeśli naprawdę miała to być forma troski, to nie w ten sposób, bo chyba wiecie jak to jest, kiedy siedzicie przy stole, jecie ile możecie, a ktoś podchodzi i mimo sprzeciwu ładuje na talerz ile wejdzie... To już przegięcie.
Prosto w twarz, jak w przypadku sandry nie usłyszałam narazie ani słowa. No pomijając kilka wypadków, ale teraz nie o tym. Zrobią to tak sprytnie, że nikt się nie zorientuje jaki był cel "żartu". A ja nie potrafię jak to określiłaś- nonszalancko odpowiedzieć, bo jestem zbyt porywcza i mogłabym za dużo lub zbyt 'groźnie' odpowiedzieć.... A nie o to chodzi..
Sandra.sandra rozumiem czemu jeszcze trwasz w tej ... rodzinie. W dzisiejszych czasach naprawdę trudno o utrzymanie się, o pracę. Szkoda tylko Ciebie, bo widać, że szczęśliwa tam nie jesteś. Piszesz, że kogoś poznałaś. On wie jak się przedstawia Twoja sytuacja? Co o tym myśli? może pomógłby znaleźć Ci jakaś pracę? Rozejrzyj się, musi być coś w Twojej okolicy, co mogła byś robić. A może poszukaj dalej, żebyś mogła w spokoju odetchnąć od ... tej rodzinki..?
Mój M* mnie szanuje i one to (chyba) widzą, więc nie wiem jak to do końca z tym jest... Wiem, że ta o której głównie mowa w tym wątku jest zazdrosna, że nie może znaleźć nigdzie takiego mężczyzny, jak M*. Kiedyś mi powiedziała, ze jak ma być z kimś, to tylko z takim jak M*, bo on jest taki i taki itd..! Nie uważacie, ze to już naprawdę chore?

żeby On też to potrafił tak zrozumieć jak Ty... I tak nie mogę na Niego narzekać, bo zareagował, ale trochę minęło zanim to zrobił.

Strasznie mi ta sytuacja przypomina moją. Ta dziewczyna ma problemy z psychiką - mówię o szwagierce. Żeby Ci nakładać na talerz?? Ona potraktowała Cie jak gówniarę i to mało powiedziane. Gdyby to trafiło na moja koleżankę, to to jedzenie trafiłoby na jej głowie. Ale Ty taka nie jesteś, podobnie jak ja.
Może przy tego typu zachowaniach powiedz tak "Słuchaj...Czy nie uważasz, że przesadzasz? Twoje zachowanie jest idiotyczne i nie będę tego tolerowała". Coś w tym stylu, czyli bardzo wprost i nie bądź delikatna. Wcześniej porozmawiaj z M*, bo to zachowanie Cie poniża. Przykro mi to mówić, ale ona jest w stanie zepsuć relacje między Wami, o ile Twój M* nie będzie murem stał za Tobą. On jest między młotem a kowadłem. I jeśli On Cię nie obroni stanowczo, to zostaniesz na swojej "łasce". Jeszcze się zastanawiam, czy ignorancja wobec jego siostry nie byłaby lepsza. Po prostu przechodzić bez słowa, gdy Ci nałoży coś na talerz, to tak jakbyś tego nie widziała. Weź nowy talerz i tyle.
Należałby się jej ten obiadek na twarzyczce. Boże jak ja nie nawidzę takich osób.

I dodam jeszcze, że na nic będzie Twoja postawa taka, że będziesz udawała, że wszystko jest OK, bo wejdzie Ci na głowę. Jej chyba chłopa brakuje. Powiedz jej znajdź sobie faceta, bo ci hormony szaleją.

A u mnie...tak, mam kogoś i On wie. Jednak pracuje za granicą (odpracowuje mieszkanie) i zejdzie jeszcze kilka miesięcy. Bardzo chce mi pomóc i dziwi mi się, że daję radę tu mieszkać. Ale rozumie, ze to przez dzieci. Szykuje mieszkanko (ciężko z remontem bo mało kasy) i mam nadzieję, ze za około rok już tu nie będę. On mieszka 3-4 godziny jazdy ode mnie więc to nie tak łatwo się spakować i wyprowadzić.. Są dzieci i potrzebują ojca i przy tej odległości są utrudnione kontakty...spory problem

He, he. Domyślałam się, że brakuje jej chłopa Moje tez były samotne. Mój mąż był (zanim mnie poznał) od wszystkiego. Śmieszny temat i pewnie jak któraś z nich to przeczyta to siebie rozpozna, bo takie przypadki to naprawdę "zjawisko".
Jedna z nich mieszka blisko. Była samotna. Miała w domu kota. Na weekendy przyjeżdżała do mamy w tym samy mieście. Ona o 15, a potem pod wieczór mój "wtedy narzeczony" jechał po kota i wiózł go również do mamy. Szlag mnie trafiał, bo to dla mnie śmieszne. Ona stwierdziła, że nie potrzebuje faceta, bo ma kota. Minęły może 2 miesiące, a ona opowiada o jakimś X. Pytam -kto to? Ona odpowiada "wynajmuje komuś, żeby zarobić". Parsknęłam śmiechem. Jak to wynajmujesz, jak masz 1 pokój?? To wersja dla twojej mamy czy mnie uważasz za głupią?? Powiedz po prostu, że kogoś poznałaś. Ona jednak obstawała, ze to lokator. To był maj. Długi week. Przyprowadziła ów lokatora na "majówkę". Z całej skrzynki piwa on sam wypił 3/4, z czego 2 ostatnie piwa zdążył wychłeptać na 10 minut przed autobusem. No ale co komu do tego
Koniec sierpnia...Wchodzę z narzeczonym do domu, one wszystkie łącznie z teściową siedzą w pokoju. Sytuacja wygląda na poważną... ów szwagierka przyznaje się do ciąży... Spytałam czy z lokatorem (nie umiałam się powstrzymać). Po 2 miesiącach ślub i potem siniaki co miesiąc. Tak mija około 10 lat a ona nadal tam tkwi "bo taka jej rola od Boga".

Sorki, że się tak rozpisałam...Druga z nich wyszła za mąż "w rodzinie", co dla mnie jest i będzie hiciorem.
Ja ze swoim wujkiem dokładnie tego samego pokrewieństwa, co ona z mężem jesteśmy podobni jak rodzeństwo!!

Dla mnie to obrzydliwe. Powiedziałam jej to, po tym jak mnie określiła brzydkim wyrazem na "K". Od tamtej pory obie się nie odzywają.

Bardzo żałuję tego małżeństwa. Owszem, dzieci są świetne. Ja wtedy mając dwadzieścia-kilka lat myślałam, że miłość wszystko zwycięży. Niestety...Wychodzi na to, że mąż mnie nie kochał, bo wybrał rodzinę...

Lool2, jedna z nich nie tyle, że mi nie uwierzyła. Ona to widziała. Ona była przyczyna do tego, bo pierw mnie kopnęła, potem - skoro nie zareagowałam - to przyszła mnie szarpać do łazienki, a jak poprosiłam męża o interwencję to zaczął mnie bić. Pokazałabym te zdjęcia, ale wiadomo - anonimowość... Ta druga natomiast powiedziała, że z tego co słyszała to zasłużyłam a i tak miałam za małe siniaki. A co najśmieszniejsze - wszystkie one łącznie z teściowa latają co tydzień do komunii

Lool2 ja zrobiłam te zdjęcia sobie "na dowód". Pojechałam na policję na drugi dzień dopiero bo z domu nie miałam jak zadzwonić. On spał a policja powiedziała mu "dzień dobry". Przyznał się, ale nie założyli niebieskiej karty. Ale dowody mam.

Miedzy nami wyszła wymiana zdań i w konsekwencji ona mnie kopnęła. Nie oddałam jej, poszłam do domu. Ona poszła za mną i dopadła mnie. Próbowałam zamknąć przed nią drzwi, ale nie dałam rady i wtedy poszłam po męża by się wtrącił i ja wyprosił (mogłam ją uderzyć, ale nie chciałam). No i wtedy wpadł w szał i zaczął mnie okładać. Przy całej rodzinie. W pewnym momencie myślałam, że mi mózg wypływa, bo dostałam w skroń i w tym miejscu zrobiła mi się w 2 sekundy gula wielkości jaja kurzego i tak wisiała na skórze. Myślałam, że schodzę z tego świata. Najgorsze jest to, że on mnie bił a mnie trzymała córka za rękę.

Stała tam jego matka, siostra, kuzynka z mężem i kolega. Osłaniała mnie teściowa i kuzynka (ale nie dali rady). Największy żal mam do mężczyzn tam obecnych, bo żaden nie próbował go powstrzymać. Oni stali i patrzyli "w dal" jakby nas tam nie było. A teraz ten kumpel przyłazi do męża na pogaduchy. Ja śpię, a oni siedzą i gadają w moim pokoju. Nie odzywam się, bo mąż tylko powie "zamknij się" i dalej będą siedzieć.

Nie żałuję, że sobie kogoś znalazłam, nie uważam tego za zdradę, bo jak można zdradzić "obcego człowieka".