Malżeństwo, czy to radość czy cierpienie?

Witam Was serdecznie!
Jestem mężem, ojcem, czyli facetem. Rzekło by się twardzielem, ale to nie do końca prawda. Proszę Was o pomoc, gdyż biję się z myślami i już nie wiem co dalej mam robić?
Jesteśmy małżeństwem od 13 lat, mamy wspaniałego syna i z pozoru jest wszystko ok. Owszem tak było, ale wszystko od kilku miesięcy się zmieniło, bynajmniej dla mnie. Nie było może słodko. Problemy z zajściem w ciążę, badania, operacje trzy lata oczekiwania na upragnione dziecko i wreszcie się udało. Potem własne mieszkanie; nie przeszkadzało nam, że ledwo wiążemy koniec z końcem. Cieszyliśmy się każdym dniem, patrząc ja rośnie nasz synek. Ale szybko skończyła się sielanka, brat mojej żony został oskarżony i skazany za swój postępek na 25 lat więzienia. Żona nie mogła się pozbierać, będąc w przekonaniu, że on tego nie zrobił. Nabawiła się anemii popadła w depresję nie miała ochoty na nic. Pocieszałem ją jak tylko mogłem, próbując wyciągnąć ją z dołka. Przejąłem praktycznie wszystkie obowiązki domowe, zajmowałem się dzieckiem, a oprócz tego jeszcze własna praca. Było mi ciężko, nie miałem czasu dla siebie, lecz nie narzekałem. Przy każdej sposobności, kiedy dzieckiem łaskawie zajęła się babcia zabierałem ją do parku do kina, gdziekolwiek, żeby po prostu ją czym zająć, żeby nie myślała. Była w tym czasie bardzo nerwowa, płaczliwa, a o seksie na długi czas po prostu musiałem zapomnieć. Czasami miałem ochotę zostawić to wszystko, znaleźć kogoś na boku, więź z nią była jednak silniejsza, wytrzymałem. Powoli przez długi czas sytuacja się normowała, żona poszła do pracy, wróciła do zdrowia i ma się już teraz dobrze, jest wreszcie uśmiechnięta, to było dla mnie najważniejsze. Ja tylko zostałem z całym domowym majdanem dalej sprzątam, gotuję robię wszystkie zakupy itd., ale to nie ważne. Oduczyłem ją tego i teraz nie potrafi, albo przyzwyczaiła się i wie, że mąż wszystko poda na tacy. Poza tym przyniesie kwiaty, powie, że ładnie wygląda, poklepie po pupci i powie, że jeszcze jest laska.
Tak było, ale dzisiaj mną coś tompneło. Żona, dzięki temu, że prawie nic w domu nie działa wykorzystuje swój wolny czas siedząc na necie. Siedziała tam godzinami, wtedy kiedy byłem w pracy, a nawet wtedy kiedy byłem w domu. Nie dawała się namówić na spacer, nie chciała rozmawiać, popadła chyba w jakiś nałóg, a przy okazji takiego siedzenia poznała swojego wielkiego nazwę go "wirtualnego przyjaciela". Odkryłem to przez przypadek, nie wylogowała po prostu kiedyś ze Skrype i zapomniała wywalić do reszty swoich wiadomości z naszej wspólnej poczty. To co się tam wyprawiało przechodzi wszelkie granice ludzkiego rozsądku, więc nie będę o tym pisał, bo bierze mnie obrzydzenie.
Po szczerej rozmowie, zarzekała się, że to tylko taki głupi żart i więcej tego robić nie będzie! W między czasie założyła sobie nową pocztę, zalogowała się inaczej na Skrype i powiedziała, że wara mi do tego, że ona też potrzebuje trochę prywatności. Więc powiedziałem dobrze i wszystko jej wybaczyłem. Nie minął miesiąc czasu, a ona robi dokładnie to samo. Nie szpieguję jej broń Boże, jednak niektóre wątki można zawsze wyciągnąć z komputera.
Nie mam pojęcia czego ona szuka, czego jej brakuje? Przecież nie jestem złym człowiekiem, jestem dla mojej żony nie tylko mężem, ale i przyjacielem, kochankiem. Nie trzymam jej w klace, nie jestem okrutnie zazdrosny, więc dlaczego ona mi to robi?
Doradźcie mi co mam zrobić, bo jakoś zeszło ze mnie powietrze. Odpłaciła mi pięknym za nadobne.
Mówią, że taki flirt przez internet, to nie zdrada, ale mnie to jakoś tak samo boli jakby się działo w realu. Najgorsze jest jednak to, że nie jest ze mną szczera.     
Czy musi nastąpić jakiś wielki domowy kataklizm, żeby się wreszcie moja żona otrząsnęła?
Czy lepiej iść na wódkę, odreagować, znaleźć też dla siebie podobnie jak żona "wirtualną przyjaciółkę", udawać, że wszystko jest w najlepszym porządku, a całą domową otulinę totalnie olać "niech się dzieje wola nieba", znaleźć wreszcie czas dla siebie, zacząć się relaksować podobnie jak moja żona i mieć wszystko w głębokim poważaniu, niech się teraz ona martwi ?