Gdy się nie jest w poważnych relacjach z człowiekiem, miłość wydaje się jedną ciągnącą się przyjemnością, braniem, romantyczną bezkresową przygodą. Natomiast, gdy się czowiek angażuje w poważny związek, wtedy zaczyna rozumieć , że to nie jest takie proste pozostać z partnerem. Trudno się staje egzystować bez tej osoby, ale też trzeba się nauczyć likwidować napięcie w związku i przystosować do jej potrzeb. To wszystko wywołuje niesamowite tarcie chęci, marzeń, zachowań, egozimu dwóch ludzi. Jedyną opcją jest kompromis. Radzić sobie z tarciem i rozwijać związek.
Budować relacje, to przedewszystkim ich nie rujnować. Nie rujnować, czyli nie mieć oczekiwań, umieć odpuścić i zrozumieć. Często jednak to jest pierwsze, oczekiwania, rodzą się od razu w naszej głowie. Oczekujemy, że zadzwoni, napisze, nie zapomni o urodzinach, czy odbierze z pracy. Będzie czuły, wyrozumiały, altruistą w związku, będzie nas podziwiał, robił niespodzianki, czy kochał najbardziej na świecie... Oczekiwania zwykle rosną ze straszną mocą i strasznie szybko.
W pewnym momencie, gdy byliśmy na granicy, zrozumiałam, że muszę dać nam szansę. Wzięłam się wtedy w garść i zapomniałam o oczekiwaniach. Skupiłam się na dawaniu miłości i innych wartości ze swego wnętrza. Bezinteresowne dawanie. Potrafiłam miło zaskoczyć partnera. Wesprzeć i poprzeć jego plany, czy też zwykle wypowiedzieć swoje zdanie i doradzić. Uśmiechać na szerokość wszystkich 32 zębów, gdy było pochmurnie. To podziałało, mężczyzna mojego życia docenił moje starania i zamiat egoistycznie to wykorzystywać, zaczął robić drobne kroczki w moja stronę. Zaczął się po troszeczku zmieniać, choć nigdy tego nie wymagałam. Wiedziałam, że nie ma to sensu, żeby ktoś się dla mnie zmieniał. Nie oczekiwałam wilekich fajerwerków miłości, czy to, że zostaniemy ze sobą do końca. Zdecydowałam po prostu dać związkowi szansę, zobaczyć czy możliwe będzie ją wykorzystać, żeby wyrosnąć w relacjach, ?wyhodować? w pewnym sensie sam związek. Odejść jest zawsze najprościej, ale to tak jak poddać się na polu walki na samym początku.
Co myslicie o pracy nad związkiem? Może macie jakieś ciekawe doświadczenia lub przepisy na polepszenie relacji? Przyjęcie partnera w całości: jego zalet i wad? Podzielcie się doświadczeniem dziewczyny!
Podobne tematy
- Olinka
- Redaktor Naczelna Forum
- Nieaktywny
Związek, dobry związek, to wynik ciągłej pracy i nakładów uwagi. W moim pojęciu każdy związek, aby był satysfakcjonujący wymaga wypracowania sobie pewnych zasad, które będą satysfakcjonujące dla obydwu stron. Z czasem nauczyłam się, że jeśli mój mężczyzna jest fantastycznym facetem, partnerem na życie, którego kocham i z tej drugiej strony czuję to samo, to nigdy z góry nie zakładam jego złej woli, nie obrażam się, nie dąsam, bo cóż przy tym wszystkim znaczy, że zapomniał o jednych urodzinach, czegoś zapomniał załatwić (choć obiecał), ma gorszy dzień (jak każdy) i być może uniósł się, bo było to wynikiem narastającego napięcia? Ważne, aby o tym porozmawiać i jeśli coś mnie zabolało czy przeszkadza nigdy nie udawać, że nie ma problemu. Istotne jest jednak, żeby taka rozmowa była konstruktywna, pozbawiona emocji, oskarżeń czy nawet złośliwości. Tak więc zasada numer jeden: rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać...
Pamiętajmy też, że aby coś otrzymać trzeba przede wszystkim bezinteresownie dawać, bez łaski, sprawiania wrażenia, że coś musimy czy robimy za karę, bo człowiek, który kocha powinien sprawiać drugiemu radość dla samej radości, wykonywać gesty dla samych gestów, nie za coś, nie po coś, ale z samej chęci dawania. Wtedy to wszystko powinno wracać do nas jakby samoistnie, często nawet ze zdwojoną siłą.
Nie warto też za wszelką cenę trzymać się własnego zdania, nie słuchając argumentów partnera uparcie forsować własne ,,ja", a raczej starać się chować dumę do kieszeni, bo w związku nie ma na nią miejsca i to się zwyczajnie nie sprawdza. Kiedy dochodzimy do wniosku, że coś można inaczej, starajmy się wypracować jakiś kompromis, szukajmy porozumienia, czasem nawet zróbmy coś wbrew sobie, a na pewno na tym nie stracimy.
Związek to dwoje kochających się ludzi, każdemu powinno zależeć, aby czuć się w nim szczęśliwym, spełnionym, wiecznie zakochanym, na pewno jednak nie osiągniemy tego stanu jeśli nie nauczymy się wyciągać ręki w tę drugą stronę.