Rzeczywiście, do czego już jestem zdolna, do tego jestem... Wciąż i wciąż zaczynam rozumieć, ze do takich rzeczy talentu mi zwykle nie odbierzesz. Choć okres kochania się w przystojnych aktorach z okładki dawno już minął, nadal lubię ideały, nadal podświadomie człowiekowi dopisuję coś, czego nie ma w sobie. Lub skrycie pragnę by to miał.
Nie mówię, że idealizowanie jest złe. W pewnym sensie jest dobre. Wtedy podświadomie rozumiesz, że ideałowi trzeba równiez dorównac i zaczynasz nad sobą pracować w pewnych aspektach. Na przykład w moim wypadku zainspirowana brytyjskim aktorem, zabrałam się na poważnie do angielskiego, jeszcze przez lata trzymałam się zdala od komputerów naśladując jego nieumiejętności. Poszłam na kółka teatralne. Zaczęłam pisać piosenki i tworzyć muzykę zainspirowana poprzez znanego piosenkarza... Ci mężczyxni nawet pojęcia nie mają jak bardzo pozytywnie wpłynęli na moje życie.
Gorzej jest idealizować realnych osób. Wczesniej czy później wtedy przychodzi poczucie rozczarowania. Widzisz go w sposób sprzeczny z rzeczywistością. Masz wrażenie, że przy każdej rozmowie on traci swoją fantastyczną perfeckcyjność (bo w końcu poznajesz jego i wady i zalety). Boisz się go spotkać, nie spotkać go obawiasz się jeszcze bardziej...
Czy idealizowałyście kiedyś? Co z tego wynikło? Jak poradzić sobie z tym, zobaczyć na realnego człowieka i zakochać się w nim, a nie w swoich ładnie ułożonych myślach?
Podobne tematy
Heh...żeby to raz.... Idealizowanie to coś normalnego, na początku gdy zaczynamy spotykać sie z druga osobą to nie tylko w niej widzimy ideał ale sami siebie idealizujemy tez by wypasc jak najlepiej w oczach drugiej osoby. Nie mlaskamy przy jedzeniu, jesteśmy mili,itp a później jak juz swobodniej czujemy sie w swoim towarzystwie no to okazuje się ze my jednak mlaskamy i chrapiemy a nasz ideał nie odnosi do zlewu talerza i zostawia na środku skarpetki 
no tak to juz jest nie ma ideałów na świecie a wady to jest ich tyle ilu ludzi....pozdrawiam
- Anuszka00
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Dokładnie tak! Poza tym że początki są "idealne" to później staramy się zmienić tą drugą osobę na swój wzór(czyli wymarzony ideał).Jesteśmy tylko ludźmi i każdy ma jakieś wady!
4 2011-04-19 14:37:06 Ostatnio edytowany przez kaprisse (2011-04-19 14:38:15)
Znowu sie zgadzamy ANN 
tak to juz jest czlowiek to tylko człowiek, co ciekawe póżniej bywa tak ze oczujemy by zaakceptowano nas takimi jakimi jesteśmy...ale te ,,skarpetki na środku,, to nas wkurzają
- anuska
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Takie idealizowanie zgubne troszkę jest, mamy klapki na oczach. Ale niestety wiadomo jak sie kogoś poznaję, nie widzi sie tych wad,w ogóle wszystko super ,pięknie. Mija czas i okazuje się,że to co nie przeszkadzało na co nie zwracaliśmy uwagi ujawnia się i robi sie problemem. Bardzo tęsknie za tymi czasami kiedy właśnie miałam te klapki na oczach, nic nie widziałam tylko zalety jaki to mój chłopak jest super. Klapki spadły, widzę wszystko wyraźnie. MÓJ FACET NIE JEST IDEAŁEM!!!!!!!!jak to tak.Związek z moim facetem od początku był w sumie ryzykowny, wiedziałam ,że łatwo to z Nim nie będzie ale weszłam w to. Teraz jest inaczej totalnie inaczej widzę za dużo.... chyba znowu nie trafiłam w 10. 
- Anuszka00
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Znowu sie zgadzamy ANN
...a już myślałam że tylko mój mąż zostawia skarpetki na środku!...i niby o nich zapomina!?Natomiast aktor czy piosenkarz nie robili na mnie aż takiego wrażenia.Podchodzę i podchodziłam do tego realnie...
7 2011-04-19 21:42:22 Ostatnio edytowany przez kaprisse (2011-04-19 21:44:54)
oj tam..oj tam ANN... nie że się wymądrzam..tak tylko rzuciłam bo tak bywa. tu ideał a tu skarpetki, tu idealna a...tu..mlaski... tak tylko podałam dla przykładu