Jestem z człowiekiem. Może słowo ?jestem? jest wypowiedziane zwyczajnie zbyt głośno. Stosunki na odległość... One są i ich jednocześnie nie ma. Bo jest odległość. A później się wywijasz z ostatnich sił, by się spotkać z mężczyzną swego życia i nagle rozumiesz... Nie kochasz Go. Nie możesz tego wypowiedzieć na głos. Nie umiesz powiedzieć w taki sposób, by miało rzeczywisty sens. Jesteście razem i was nie ma, bo jesteście, żeby być. Tak łatwiej. Gdyby wpaść w prawdziwą miłość, to się ta znajomość się rozerwie w mgnieniu oka. Dokładnie tak. Jeszcze następnego dnia rozumiesz, że wszsytko jest puste. Jakieś relacje, seks, pocałunki, wspólne przeżycia... I brakuje małej iskierki, żeby nie poprostu wierzyć i zdawać sobie sprawę, że tak ma być, że człowieka obok trzeba kochać. Lecz wiedzieć, być pewnym, że to jest to. To jest prawdziwe.
Może miłości trzeba dać czas, ale to dziwne, gdy ani jeden z partnerów po kilku miesiącach relacji nadal nie może wydusić z siebie słów: ?Kocham?. Oczywiście relacje na odległość to inna historia. Nie można stawić ultimatum i wymagać tych słów na siłę. Każdy chce być kochany. To nie jest dobra droga. Zatrzymałam się na chwilę i pomyślałam, że może rzeczywiście od ludzi za dużo wymagamy, oczekujemy i ciągle chcemy nowych dowodów. Trzeba z człowiekiem umieć po prostu być. Jednocześnie być dla bycia nie ma sensu. Nie uciekam od samotności czy rzeczywistości. Umiem być sama. Chcę kochać i być kochaną i czuć to ciągle, słyszeć i o tym szczerze mówić. Ile czasu potrzebuję? Ile czasu potrzebuje ON? Ile czasu potrzebuje miłość?
Podobne tematy
Wiesz, ze sie sama zastanawiam nad tym , tez chcialabym kochac byc kochana, nie wiem co trzeba zrobic, to moze dzieje sie ze nie ufa sie czlowiekowi, trzeba poznac naprwde dobrze zeby kogos pokochac, bo zranoiny czlowiek inaczej podchodzi do zycia z dystansem.
No tak, jak się nie ufa, to jest trudno... Paradoks jest w tym, że czasami się ufa i szanuje, rozmawia się ze sobą bardzo ciepło, jest się do tego takimi przyjaciółmi, tylko, że na tym wydaje się, że cała zabawa się kończy.., Kiedyś myślałam, że kobiecie z mężczyzną o przyjaźń jest trudno (no może, było kilka wyjątków). Teraz wiem, że jest to bardziej niż realne. Nie tak, że nie ma wcale fizycznego pociągu, ale nie tak, żeby do końca on był... NO i cechy charakteru... Czasami coś można akceptować w przyjacielu, którego się widzi raz na miesiąc, czy dwa, ale nie w partnerze, z którym się spędza każdy dzień.
Nie wiem, jak to jest w przypadku innych, ale u mnie wtedy, gdy prawdziwa (w każdym razie nie krótka) miłość przyszła nie miałam żadnych problemów z jej wyznaniem, podobnie partner. To było coś, co poczułam całym ciałem i czuję do tej pory. Wydaje mi się, że miłość nie potrzebuje czasu, albo jest albo jej nie ma. Oczywiście są kryzysy, ale to mija.
Majjako, też tak zawsze miałam)) no i w sumie, nie trzeba się okłamywać. Albo jest, albo nie ma ))