Porozmawiajmy o bardzo powszechnym i przydatnym już teraz zjawisku jakim jest posiadanie przez kobietę prawa jazdy. Co nam się w jeździe podoba, a czego się boimy? Jak przezwyciężyć stres u świeżej kierującej? Czy mąż/partner usiłuje Was pouczać, dawać złote rady na drodze? Czy kobieta prowadzi bezpieczniej, spokojniej? Czy mit o takiej a takiej "babie za kierownicą" jest wciąż aktualny?
Zapraszam ![]()
Podobne tematy
Gdy odebrałam prawo jazdy,to od razu jeździłam samochodem i wtedy niczego się nie bałam.
Może trochę tylko tego,że czasami gasło mi auto,ale nie wpadałam w panikę - odpalałam i jechałam dalej.
Uważam,że nie ma się co niepotrzebnie samej nakręcać i stresować.Strach trzeba przezwyciężać, a w jaki sposób? Bardzo prosty: choć raz na jakiś czas brać auto i jechać. Samej,bo tak najlepiej.
Co do partnera: w ogóle mi nie pomaga,wręcz przeciwnie,to właśnie przez niego się denerwuję i stresuję.
Poucza mnie, non stop narzeka,a to,że za blisko prawej strony,a to,że za blisko środka.I bądź tu mądry!
Jechałam z nim może z 3 razy i powiedziałam nigdy więcej!
Bo czego można wymagać od młodego kierowcy?
Nie jeździłam już dobrych kilka miesięcy, dlatego,że się zawzięłam, bo po tym co partner mi powiedział,to jest mi przykro i nie mam siły ani nerwów,aby z nim jeździć.
Natomiast dobrze jeździ mi się z moim tatą. On jest świetnym kierowcą.
Zawsze mi tłumaczy, daje wskazówki jak jeździć by było mi lżej,lepiej.
Co do takich stereotypów,że baba to od razu jeździć nie umie - nie zgadzam się.
Jest wiele kobiet,które potrafią jeździć lepiej niż niejeden facet.
3 2011-04-18 18:10:43 Ostatnio edytowany przez busiu (2011-04-18 18:15:37)
Mnie jeździć uczył ojciec. Już jako kilkulatkę sadzał na kolanach i pozwalał "prowadzić". To z nim ćwiczyłam pierwsze jazdy samochodem, jako nastolatka potrafiłam już nieźle manewrować i robić kontrolowane poślizgi.
Prawo jazdy zdałam za drugim razem- za pierwszym zeżarł mnie stres i popełniłam naprawdę głupi błąd. Za drugim razem podeszłam na luzie i nie było żadnych problemów. Po zdaniu prawka ojciec od razu wepchnął mnie za kierownicę, i jak się okazało, jazda po drogach publicznych to inna bajka. Z ojcem zaliczyłam najpierw trasę szybkiego ruchu, później Częstochowę, Warszawę (jazda w tym kotle to było wyzwanie) a także dłuższą trasę do Czech i z powrotem. Wiele mu zawdzięczam jeśli chodzi o umiejętności- na pewno nie odczuwam już strachu i jeżdżę pewnie.
Mój obecny chłopak był bardzo pozytywnie zaskoczony moimi umiejętnościami. Pozwala mi korzystać ze swoich aut, sam chętnie wsadza mnie za kierownicę. Od czasu do czasu potrafi rzucić jakąś radą, ale zwykle użyteczną (choć najczęściej krzyczy 'wolniej!'). Zdarza nam się jeździć w trasy Warszawa-Kraków-Wrocław samochodem dostawczym, często nocą, i wtedy zmieniamy się za kółkiem. Poza tym łączy nas wspólna pasja i oboje kochamy cztery kółka- koledzy B. zazdroszczą, że nie robię mu wyrzutów na temat jego hobby, a nawet odwalam niezłą polerkę lakieru. :>
I dementuję stereotyp o 'babie za kierownicą'. Niestety, w moim otoczeniu to kobiety są ambitne i większość moich koleżanek pozdawało prawa jazdy, natomiast znaleźć faceta, który prowadzi... ciężko. A takiego który dobrze prowadzi? No to zostają mój ojciec i chłopak. Reszta albo się rozbija, albo jeździ 35 na godzinę.
A ja np zostałam oblana na egzaminie i po tym jak wysiadłam już z samochodu pan egzaminator mówi do Mnie: bo wie pani, kobiety samochodem nie jeżdżą! kazałam mu się rozejrzeć po warszawie i poszłam. Aaa i modliłam się oby już na niego nie trafić-na szczęście się udało:)
5 2011-04-18 18:11:27 Ostatnio edytowany przez London69 (2011-04-18 18:13:08)
Ja podobnie jak koleżanka wyżej od razu po odbiorze prawka jeździłam pewnie. Jednak jak zaczełam się ostatnio "rozjeżdżać" w nowe jak dla mnie tereny, to jeżdżę ostrożniej.
Ogólnie jeżdże ostrożnie, ale nie cierpię jazdy z tatą czy z mamą, bo co chwila mi marudzą. Oni mają już prawko 20 lat, a chcieliby żebym ja jeździła jak profesjonalistka.
Samochód mi nie gaśnie, biegi ogarniam, pierwszeństwo też. W końcu się wkur... zdenerwowałąm
i powiedziałam im, że mają się nic nie wypowiadać na temat mojej jazdy, natomiast jeśli ja czego nie będę wiedziała to sama zapytam.
Z początku jak jeździłam i parę razy zgasł mi na światłach, to wkurzało mnie zdenerwowanie kierowców z tyłu. Albo pamiętam jak wrzuciłam luz na światłach i zapomniałam o tym, więc dodaję gazu, no i skubnęłam się- szybko wrzuciłam jedynkę i gaz do dechy, ale oczywiście jakiś szanowny kierowca z tyłu już zdążył z 10 razy mnie strąbić.
I również popieram, że najlepiej jeździ się samej.
Jak będę miała męża to się wypowiem, co sądzi o mojej jeździe. ![]()
Bardzo dobry temat
. Ja sama jeżdżę samochodem od kiedy tylko przepisy mi na to pozwalały, tzn. jak już mogłam ze względu na wiek od razu wzięłam się za kurs i zdałam egzamin. Zrobiłam to wyłącznie dla wygody, aby zamiast tłuc się do szkoły autobusami z przesiadką ponad 50 km, móc dojeżdżać własnym autkiem. I to była dla mnie też najlepsza motywacja, żeby od razu przełamać się i jeździć
A dziś? Dziś nie wyobrażam sobie, że miałabym być uzależniona w tej kwestii od kogokolwiek.
Swoją pierwszą jazdę odbyłam w celu odbioru dokumentu, do dziś ją zresztą doskonale pamiętam
. Ileż to ja nadrobiłam drogi, żeby przypadkiem nie musieć gdzieś ruszać pod górkę na hamulcu ręcznym
, a że mieszkam w terenie górzystym nie było to wcale takie łatwe.
Egzamin zdałam przy pierwszym podejściu, ale nie mogę powiedzieć, że wtedy umiałam już jeździć, miałam przed sobą jeszcze naprawdę sporo pracy. Jak sięgnę pamięcią najlepszym nauczycielem był mój tata, nie krytykował, nie pouczał, a sam cierpliwie zachęcał. Do dziś zresztą jestem mu za to niezmiernie wdzięczna.
Nie powiem, najlepszym komplementem dla moich umiejętności jest komplement z ust mężczyzny, który wysiada z samochodu i mówi ,,kurcze, naprawdę dobrze jeździsz", niemniej i to bywa niesprawiedliwe, bo przecież facetowi nikt nie powie, że dobrze jeździ, bo dla nich to jest jakby oczywiste. Mąż też mnie nie krytykuje, nie ma ku temu zresztą okazji, bo jeśli się zdarza to przeważnie odwożę go do domu po zakrapianej imprezie- niechby no tylko spróbował, byłaby to pierwsza i ostatnia taka odwózka
. Poza tym jeżdżę z nim głównie jako pasażer i tak się właśnie zastanawiam, bo...sama nie wiem w sumie dlaczego.
Tak czy inaczej na pewno nie jeżdżę jak przysłowiowa baba, nie wlekę się, nie mam kłopotów z parkowaniem, nie wymuszam pierwszeństwa, nie boję się jeździć zimą, samochód to również taki mój mały azyl kiedy łapię doła-wsiadam, włączam głośno muzykę i gnam przed siebie. A czuję się wtedy jak królowa szosy
.
Witajcie!
U mnie w domu nie było samochodu,więc dopiero mąż namówił mnie na prawo jazdy- Chyba dlatego aby miał go kto wozić ![]()
Było to 11 lat temu,uczyłam się na maluchu,tak jeżdziłam po placu aż się akumulator rozładował,to były piekne czasy .
Teraz nie wyobrażam sobie dnia bez samochodu,uwielbiam jeżdzić ![]()
Jeżdziłam jak byłam w ciąży prawie do porodu,śmiali się że urodzę w samochodzie,mówiłam że sama pojadę do szpitala.
Pozdrawiam wszystkie "kierowniczki"-Szerokiej drogi!
a ja mam prawko od roku. nie jeżdzę często, ale jeśli już to biorę auto mojego chłopaka albo szwagra, który mi nie boi się dać. czasem boję się że coś zrobię nie tak i będzie bum, ale śmieją się ze mnie, że wyolbrzymiam problem. Chłopak zawsze powtarzał, że mogłam jeździć do 90, niedawno udzielił pozwolenia do 100- uhu...;)) jednak i tak czasem przekraczam, ale krzyczy. daje dobre rady, rzaaaadko krzyczy, jak coś zrobię nie tak. Wybitnie głupi błąd musi być. Zamierzam pod koniec roku kupić swoje autko i się doszkalać. Nie jestem jeszcze dobra, ale coraz bardziej kumam o co kaman:)
Ja nie pamiętam sowich początków za kierownicą, tzn. jak to było gdy już odebrałam prawo jazdy (bo sam kurs pamiętam doskonale i egzamin również). Wiem, że mój tata nigdy nie robił mi problemów gdy chciałam wziąć samochód żeby gdzieś pojechać (zresztą jeździł ze mną na plac manewrowy przed egzaminem zatem wiedział jakie są moje umiejętności w zakresie parkowania, a jazdą po mieście też się nie martwił) i tak też chyba te początki wyglądały. Natomiast zupełnie nie nadaje się on na pasażera - jest wtedy strasznie upierdliwy. To akurat pamiętam, że pierwsze nasze jazdy (w jego roli jako pasażera) kończyły się moimi łzami. Zresztą do tej pory, a prawo jazdy mam już jakieś 10 lat, tatę wożę jak on nie może, ponieważ ma we krwi %.
Zasadniczo sama jazda samochodem mnie nie przeraża, większe obawy mam związane z parkowaniem, ale te głównie dotyczą koperty, jak też jazdy w nieznane, zatłoczone miejsce, gdzie czuje się presję na plecach. Stąd przykładowo jak mam jechać do centrum miasta, gdzie wiem że jest problem z zaparkowaniem samochodu to wybieram komunikację publiczną.
Odkryłam też u siebie dziwne zjawisko. Mianowicie jak jeździłam samochodem rodziców, czy firmowymi, które były bardzo różne pod względem gabarytów, to nie czułam żadnego napięcia. Odkąd jednak mamy własne auto to pojawiło się we mnie coś dziwnego, obawa, stres. I zasadniczo oddaję tu prym mężowi i to on głównie prowadzi gdy jedziemy gdzieś we dwoje.
Mam odczucia podobne do Leny, jeśli chodzi o parkowanie. Świadomość, że udaję się w zatłoczone miejsce, gdzie może być problem z zaparkowaniem nierzadko mnie paraliżuje. Nie lubię świadomości, że ktoś np. musi czekać aż ja upatrzę sobie miejsce i skutecznie postawię na nim samochód ![]()
Poza tym, obecnie rzadko mam okazję prowadzić, co niestety generuje stres przez każdym zasiadaniem za kierownicą. Ale jak już ruszę i kawałek przejadę, odprężam się i jest lepiej. Ogólnie myślę (nie tylko ja), że nie stwarzam zagrożenia na drodze ![]()
Z całą pewnością dążyć będę do regularnego praktykowania jazdy, gdyż generalnie sprawia mi to dużo przyjemności. Kiedy już przestaję się bać ![]()
Prawko mam od 5 lat i podobnie jak wy miałam różne obawy. Najbardziej denerwowałam się podczas parkowania, gdy miałam mało miejsca, że może mogę komuś porysować auto. Na początku jako "tester" jeździła ze mną moja mama (która nie ma prawka) hehe obecnie sama często jeżdżę. Co do partnera to on nie ma żadnych obiekcji do stylu mojej jazdy, aczkolwiek w dłuższe trasy to on zawsze kieruje. W zimę miałam wypadek tz. wpadłam w poślizg (nie spodziewałam się śniegu i miałam opony letnie) i wylądowałam w rowie. Na szczęście nic mi się nie stało gdyż miała zapięte pasy!!! Jest to pierwsza rzecz jaką ja i mój M robimy gdy wsiadamy do auta, o dziwo samochód miał tylko delikatnie wgniecioną blachę przy klamce a leżał całym bokiem od pasażera w rowie. Po tym incydencie nie prowadziłam auta z 2 miesiące ale w końcu się przemogłam i jeżdżę do dziś choć czasem mam jeszcze nie miłe wspomnienia po tym incydencie.
Ja prawko mam od 16 lat. Mozna powiedzieć zę urodziłam sie w samochodzie. Jak byłam malutka to dziedek woził mnie całymi dniami. Teraz jazda autem to dla mnie pasja. Należe do klubów samochodowych
Uwielbiam cos majsterkować przy moim autku
. Zmiana koła czy napompowanie to dla mnie pikuś :)wymiana bezpiecznikow czy żarówek to też zaden problem. A za kierownicą czuję się jak ryba w wodzie
. Zdarza mi się wymuszać pierszeństwo , ale specjalnie
a wtedy jak widze takiego zlego kierowce co mi grozi albo wyzywa to wysyłam mu buziaczki albo macham ręką
i działa bo zaraz się uśmiechaja ![]()
Ja również jeździłam od samego początku pewnie i jedyne czego się boję, to oblodzonej jezdni. Tej zimy na wąskiej drodze obróciło mnie parę razy przez jakiegoś cymbała który jechał środkiem i przez niego złapałam pobocze i prawie uderzyłam w drzewo. To jest jedyna rzecz jakiej się boję, czyli nierozważnych kierowców i oblodzonej jezdni. Poza tym za kółkiem czuję się jak ryba w wodzie, kocham jeździć i cieszę się, ze zdałam prawko beż problemów.
To czego obawiam się najbardziej to samodzielnych wyjazdów w długą trasę, której zupełnie nie znam lub poruszania się po obcym dużym mieście. To mnie paraliżuje, bo mam tę kobiecą przypadłość, że tracę orientację w terenie. Tak naprawdę kiedy to absolutnie nie było innej możliwości i sama musiałam wyruszyć gdzieś dalej w nieznaną trasę, nigdy nie zgubiłam się, nie pobłądziłam, a jednak zawsze jest we mnie taki irracjonalny lęk, że nie trafię.
Wiecie co jeszcze wpadło mi do głowy? Koło w samochodzie zmienię, nie powiem, ale bałabym się nim potem dalej jechać
.
15 2011-04-19 19:41:36 Ostatnio edytowany przez London69 (2011-04-19 19:42:24)
O, ja z parkowaniem czasem też mam kłopot. Tzn. dobrze parkuje, ale mam taką obawę, że za mało miejsca. A jak wysiadam z samochodu to się okazuje, że pełna przestrzeń dla mnie.
Oczywiście staram się nie parkować egoistycznie (nie myśląc o samochodach obok i wciskając się na chama- co to to nie). ![]()
Olinko to i tak coś, ja nie wiem czy podjęłabym się takiego wyzwania.
Ostatnio dopiero nauczyłam się tankować, wiem może i głupota ale dla mnie to był kosmos na początku, tym bardziej, że w moim autku jakoś kosmicznie się otwiera wlew. ![]()
Ojej, jakich Wy macie kochanych Tatusiów
. Mój, tylko dwa razy w ciągu sześciu lat, poprosił mnie, abym go gdzieś podrzuciła, po czym stwierdził: "Nigdy więcej!"
Prawko, mam od sześciu lat. Zdałam za pierwszym razem
. W ogóle, niczym się nie stresowałam ale tylko dlatego, że od roku, rozbijałam się autkami starszych kolegów
. Później, zaszczepili we mnie pasje do motorów, więc po roku, dołączyłam prawko na moto. Oprócz Taty, oraz znajomych nikt więcej na mnie nie narzekał haha...
Niestety, usypia mnie wolna jazda, więc...
...i również tak jak Dussia, lubię majserkować przy moich dwóch, czy też czterech kółkach
.
Czy to mężczyzna czy kobieta - codziennie, znajdzie się jakiś Osioł czy Oślica, którzy swoją cudną jazdą... troszkę mnie zdenerwują
.
Ojj tak raz w życiu mi się zdarzyło trafić na szklankę na drodze - kurczę śnieg na jezdni to przy tym pikuś. Zasadniczo wyjeżdżałam z domu i leciała lekka mżawka, przejechałam jakieś 10 km dojechałam do wioski gdzie jest stromy podjazd pod górę z zakrętami i tam się okazało, że przy prędkości 20 km/h mój samochód jedzie po jezdni jak chce. Nigdy takiego czegoś nie spotkałam. Dzielnie brnęłam dalej, ale jak wyjechałam z zakrętu 90 stopni - akurat zaczynał się podjazd pod górę, porządne nachylenie, to zobaczyłam stojące auto i samochód, który najwyraźniej jechał z góry i teraz stał w rowie. I jak się zatrzymałam, tak już nie byłam w stanie ruszyć pod górę (co tam zimowe opony). I wtedy zaczęło się wycofywanie na tej szklance na zakręcie pod kątem prostym. Udało się, ale nie powiem kolana mi drżały porządnie po tej przygodzie.
Ja mam prawko od lutego od pierwszego dnia jak odebrałam prawko jeżdżę
poszłam na żywioł od razu kupiłam małe autko i cisnę
jeżdżę rozważnie, ale czasem mi się zdarza czynić jakieś głupoty.. dobrze, że mój mąż ze mną nie jeździ, bo dostałby apopleksji. Jest za nerwowy, bo jestem jeszcze świeżynka. Jak go wiozłam z imprezy, był podchmielony to mnie nawet podpuszczał, żebym dała czadu
ale na trzeźwo to nie jest zbyt miło
Lubię jeździć, nie boję się, staram się nie być zawalidrogą- ale cały czas jeżdżę ze świadomością, że muszę być ostrożna, bo ktoś lub coś może mi wyskoczyć na drogę- tego się boję. No i jeszcze tych kierowców wariatów.. co się pchają za wszelką cenę, byle by wyprzedzić, byle szybciej.. z nimi to nigdy nic nie wiadomo.
Mam kolegę w policji i tak kiedyś przy piwku rozmawialiśmy właśnie na temat kobiet za kierownicą. Otóż powiedział mi: wiesz, ciekawa rzecz z tymi kobietami. Wyobraź sobie, że na moim terenie ostatnio na 10 wypadków i kolizji 7 spowodowały kobiety. Doszliśmy do wspólnej konkluzji,że czasy w których kobiety jeździły rozważniej i ostrożniej należą do przeszłości .
kurcze wszędzie trąbią o "babie za kierownicą" a mnie ciągle zastanawia jak to możliwe, że tylu facetów ma prawko i do tego szczycą sie tym, że potrafia lepiej jeździć od nas?? przecież żeby prowadzić samochód trzeba mieć oczy w koło głowy i zwracać uwage na milion rzeczy.. a widziała któraś faceta z podzielna uwagą??
no nie pojete to dla mnie jest....
21 2011-07-02 20:18:53 Ostatnio edytowany przez Juliette (2011-07-02 20:27:16)
I mój facet chyba należy do tych, którzy uważają, że kobiety w ogóle nie powinny mieć prawa jazdy.
Niestety mija kolejny miesiąc ( a to już będzie z pół roku) jak nie jeżdżę autem.
Normalnie jakoś odechciewa mi się jazdy z moim. Mam wrażenie, że jeżeli uszkodziłabym coś lub zrobiła coś nie po jego myśli, to urwałby mi głowę
I nie jeżdzę....boję się tylko co będzie za rok, jak będę jego żoną.
Czy wtedy też nie będę jeździć, bo to JEGO auto? Tak się właśnie zastanawiam czy nie popełniam błędu będąc z takim człowiekiem. Przez to, że nie jeżdżę to czuję się jak ograniczona umysłowo i zależna w 100% od niego.
Ostatnio denerwuje się tym ciągle przez co moje poczucie własnej wartości spadło do minimum.
Dla mnie jest to problem. Mam swoją godność, nie będę się prosić, żeby on łaskawie posadził mnie za kierownicą.
Przesadzam??? Chyba potrzebuję Waszego wsparcia....
Julliette , wypowiem się czysto teoretycznie , ponieważ prawka nie mam i chyba nie zamierzam mieć, nie ciągnie mnie do tego i daję rade bez tego, więc wiadomo..
Są kochana chyba faceci, którzy po prostu swoje auto traktują jako "świętość". Mój tata np późno zrobił prawo jazdy, wcześniej nie było mu potrzebne ( zrobił w wieku 40 lat), a w sumie on jest jednym z takich facetów. Raczej nie da nikomu samochodu, by nim jechał, nawet jak to na parę godzin, uważa, że samochodów się nie pożycza nawet na jakiś czas. Znałam tez paru innych facetów, którzy nawet narzeczonej nie dadzą samochodu , by np pojechała nim do szkoły i potem wróciła. Rozumiem, że jest Ci z tego powodu przykro, lecz niektórzy tak chyba niestety już mają i to nie znaczy, że Cię nie kocha czy uważa za kiepskiego kierowcę, po prostu taki już jest, no niestety.
Aczkolwiek, jak nic się nie da zrobić, to skoro nie lubisz się prosić, to moze odłóż sobie pieniądze na swoje auto, wiem, rozumiem, że to kosztuje, ale zawsze może być używane i nie będziesz musiała się prosić ![]()
Ja lubię jeździć sama. Jestem spokojniejsza. Właśnie przez jazdę z kimś (bratem etc.) czułam się beznadziejnie, bo według nich wszystko robię źle, no i denerwuje ich moja przepisowa jazda;)
Ja też wcześniej jeździłam sama i nie narzekałam, bo szło mi całkiem nieźle.
Ale odkąd mój narzeczony kupił nowe, to jak jeździłam to tylko z nim. Tak może z 3 razy.
I mam taki zastój przez to. Jest mi przykro, że on tego nie potrafi pojąć, że ja nie chcę, aby on - wielmożny pan- robił mi łaskę raz na miesiąc i dał przejechać odcinek 2 km po wsi. Sory, ale takie coś mnie nie kręci ;/
Albo jeżdzę, uczę się, on mi ufa, albo ja wcale jeździć nie będę.
Jeżeli chodzi o kupno auta, to zapewne jak braknie mi nerwów kupię własne. Potrzebne mi będzie za rok.
Już za parę tysięcy można mieć jakieś w miarę dobre auto - a na początek wystarczy takowe.
Ja widziałam za kierownicą i kobiety i mężczyzn nieudaczników.
mnie na drodze przeraża egoizm kierowców.
Każdy aby sobie, aby szybko, aby na swoją korzyść, zapominając o jakiejkolwiek kulturze na drodze.
Stanie taki ... na środku, bo żona po coś MUSI iść do sklepu,a on stoi w miejscu gdzie nie można, przy ciągłej, ma gdzieś każdego, głuchy na trąbniecia.
A najbardziej mnie drażni, jak ktoś jara lub gada przez telefon przy uchu podczas jazdy.
Ba, jadąc ostatnio na rowerze, taka jedna ... robiła i to i to na raz i nie patrzyła jak skręca i mi w kolegi rower wjechała.
Nie wiem, do prawka powinny być testy psychologiczne, czy się człowiek nadaje za kierownicę-
np moja znajoma mnie wzięła na swoja działkę, jedziemy jedziemy, samochód przed nami nagle hamuje a ona.. w przerażeniu puściła kierownicę, w ogóle sparaliżowało ją. Prawie jej kości w stopie złamałam jak musiałam na hamulec depnąc.
I to u niej nie pierwszy raz podobno.
No to ja witam i melduję miłym Paniom że dołączyłam wczoraj do grona kierowców (kierowczyń raczej :-))). Odebrałam wczoraj dokument uprawniający do wsiadania jechania wiec........wsiadłam i pojechałam :-)). Cudnie mi było :-)). Dziś pojeździłam również - wprawiając w osłupienie koleżeństwo z z pracy, sąsiadów i rodzinę (choć mój 17 letni syn bardzo był dumny z takiej jeżdzącej mamy). I zamierzam śmigać bo uwielbiam - mam wrażenie ze wszyscy wiedzą że jestem początkującym kierowcą i zjeżdżają mi ładnie z drogi, ale za chwilkę (ufam) nie będzie już takiej potrzeby ;-))
Pozdrawiam
27 2011-07-23 19:35:55 Ostatnio edytowany przez Shanty (2011-07-23 19:37:22)
marlena70
gratuluję, mam nadzieję, ze nie wywalisz takich numerów, jak ja opisywałam wyżej
i będziesz przyjaznym ale rozsądnym kierowcą
jedź ostrożnie, przyzwyczaj się. pamiętaj o zasadzie ograniczonego zaufania.
niedługo będziesz jak rybka w wodzie ![]()
ale wam zazdroszczę:( ja dopiero zaczęłam jazdy w czwartek miałam godzinę na placu manewrowym żeby się zapoznać z samochodem a później 2 godzina na miasto:) już się nie mogę doczekać kolejnej jazdy:)
basel123
to dobre podejście, niektórzy się boją, a Ty widzę pełna zapału ![]()
powodzenia
30 2011-07-24 01:00:49 Ostatnio edytowany przez NieInteresujSie (2011-07-24 01:06:52)
wiekszosc kobiet nie umie prowadzic samochodow, jedyne co moge przyznac to ze kiedys byly bardziej ostrozniejsze od mezczyzn, tak byly, bo teraz nawet w tym roznicy nie ma, stluczki, drobne wypadki naleza zdecydowanie do was, podobnie zacieranie silnikow, psucie skrzyn itp itd ;D ufam tylko tym po ktorych widac ze traktuje jazde jak i sam samochod jak cos wyjatkowego i nie stresuja sie jak siedze obok z szyderczym usmiechem ;p
Ja zrobiłam prawo jazdy 1,5 roku temu i nie jeżdżę. Wtedy nie za bardzo doceniłam prezent od rodziców, jakim był kurs, więc po prostu zdałam i cieszyłam się, że mam to z głowy. Teraz niestety chciałabym jeździć, ale boję się, że już zapomniałam jak to jest. Mam możliwość "potrenowania" z tatą, może to głupie... ale wstydzę się. Mój tata jest bardzo dobrym kierowcą i chociaż wiem, że by mnie nie wyśmiał tylko mi pomógł to i tak mam "stracha". Myślałam już nawet, żeby wykupić kilka godzin jazd u instruktora, z którym uczyłam się jeździć, ale na razie nie mam na to pieniędzy, więc tata-instruktor byłby chyba lepszym wyjściem jak dla mnie :-) Pozostaje mi chyba odrzucenie wstydu i spróbowanie... Gdyby to było takie proste.
Obiecuję że będę ostrożna, rozważna i w ogóle :-))
Ale jeździć i wprawiać w osłupienie nie przestaję -dziś odwiozłam koleżankę na wczasy a jej córkę na rehabilitację -w sumie ponad 200 km zrobiłam, z tego ponad 60 wracałam sobie sama. Deszcz lał, muzyka grała a ja uświadomiłam sobie że to moje spełnione marzenie daje mi nieprawdopodobną satysfakcję :-))).
Co jakiś czas meldować Wam będę o sukcesach (o porażkach też )
ps.A' propops porażek to w Konstancinie wrąbałam się w jednokierunkową ulicę -prawie tak jak w tym dowcipie "kochanie, dlaczego wszyscy z naprzeciwka mrugają do mnie światłami i trąbią?" bo jedziesz pod prąd idiotko" :-)). Ale tylko chwilkę, zaraz się ulitował jakiś kierowca i powiedział ze tak jeździć nie wolno :-))
raz jeszcze pozdrawiam :-))
Ja lubię jeździć sama. Jestem spokojniejsza. Właśnie przez jazdę z kimś (bratem etc.) czułam się beznadziejnie, bo według nich wszystko robię źle, no i denerwuje ich moja przepisowa jazda;)
Mam dokładnie takie samo odczucie. Facet obok to generator stresu w aucie. Dużo spokojniej czuję się jadąc sama, i nie trzeba słuchać żadnego marudzenia;)
obiecałam ze opiszę, wiec opisze, choć nie ma co :-((. Dwutygoniowy kierowca zdechł, bo autko zachorowało - zaczeło kichać i prychać i zwalniac.. mechanik stwierdził ze to jakieś iskry nie dochodza, leczenie potrwało tydzień i przychodzi mi za nie zapłacić kilkaset złotych......off, chyba nie o to mi chodziło? Ale nic to, póki starczy determinacji (i kasy) będę jeżdziła :-))
Jeżdżę autem od 16 roku życia ;P
Nie od razu miałam prawo jazdy, ale mieszkałam na wsi i byłam najstarsza, po prostu warunki mnie zmusiły. Dalej jeżdżę i uważam, że lepiej od mojego faceta - on twierdzi, że jak szatan.
przyznać muszę, że kiedy robiłam kurs i zdawałam egzamin na prawo jazdy jak słyszałam męskie uwagi dotyczące kobiecej jazdy to mnie trafiało, ale cóż, życie, jazda i doświadczenie pokazały, że niestety jak jedzie jakaś zawalidroga, to zwykle jest to baba ![]()
i chociaż jest niewielkie grono kobiet jeżdżących wyśmienicie to i tak zdecydowana większość niestety do niego nie należy ![]()
a ja?? no cóż jeżdżę:) i za kierownicą czuję się jak ryba w wodzie... uwielbiam jeździć, a jeszcze bardziej uwielbiam ten podziw w męskich oczach i te komplementy, kiedy okazuje się że za kierownicą tego auta siedzi baba:)
Co do partnera: w ogóle mi nie pomaga,wręcz przeciwnie,to właśnie przez niego się denerwuję i stresuję.
Poucza mnie, non stop narzeka,a to,że za blisko prawej strony,a to,że za blisko środka
racja!!! moj byly dawal mi jezdzic tylko kiedy wypil, a jak juz wsiadlam byli j.w. (jak wyzej|) tragedia, teraz jestem sama mam swoje auto kupilam sama. nawet sie pochwale A3 jezdzi mi sie zajebiscie, niczego sie nie boje. owszem czasem jeszcze slysze opinie na temat kobiet cco maja prawko, ze jezdza tragicznie, ze wypadki itp. ale to tylko stereotypy. mowia tak faceci bo widza ze coraz wiecej kobiet ma prawko i sie usamodzielnia. nie jestesmy od nich uzaleznione i to ich boli. nie powiem czasem trafi sie na taka oporna babe co nie potrafi z 1 ruszyc albo zaparkowac, ale teraz to juz rzadkosc raczej. dzis to normalne ze kobieta ma prawko
pozdrawiam wszystkie zmotoryzowane panie ![]()
Dziewczyny, ja swoim skromnym zdaniem uważam, że płeć kierowcy nie ma znaczenia. Tak samo źle prowadzić może facet jak i kobieta. Pokrótce o technice jazdy mojej dziewczyny.
Zrobiła prawo jazdy w październiku zeszłego roku, więc nie jeździ nawet rok. Kupiła sobie "srebrną strzałę", samochód w nastoletnim wieku, a więc niezłą skarbonkę pełną drobnych usterek. Jeździ bo jak mówi - lubi.
Jak zacząłem z nią jeździć to próbowałem tłumaczyć - jedź wolniej bo 80 w mieście to za dużo i prokurator nie zostawi na tobie suchej nitki (np. w przypadku kolizji z pieszym). Do jazdy służy prawy pas na jezdni z dwoma pasami w jedną stronę. Przepuszczaj autobusy wyjeżdżające z zatok. Hamuj silnikiem, a nie wyrzucaj na luz. Hamuj wcześniej. Grochem o ścianę - nieraz się bałem, miałem odruch opierania się o deskę rozdzielczą przede mną wyczekując gwałtownego hamowania.
Później dałem sobie spokój. Wsiadam, zapinam pas, nie patrzę na prędkościomierz, czekam aż dowiezie mnie do celu.
Generalnie większość precyzyjnych manewrów jej nie idzie (np. parkowanie), co jest typowe dla początkujących kierowców. Ale coś powiedzieć, upomnieć, to zaraz jest obraza. Problem w tym, że złe nawyki takiego kierowcy zostają już na lata, z czasem nie nabierze wprawy.
39 2011-09-12 23:03:11 Ostatnio edytowany przez misiaki14 (2011-09-12 23:04:07)
(Lysyfacet napisal ) Problem w tym, że złe nawyki takiego kierowcy zostają już na lata, z czasem nie nabierze wprawy
chlopczyku to wcale nieprawda z czasem samemu dochodzi sie do tego jak poprawnie i bezpiecznie prowadzic auto. praktyka czyni mistrza!!!!! tak samo jest z pisaniem na kompie, im czescie piszesz tym mniej bledow robisz i piszesz szybciej! proste!!!!
chlopczyku to wcale nieprawda z czasem samemu dochodzi sie do tego jak poprawnie i bezpiecznie prowadzic auto. praktyka czyni mistrza!!!!! tak samo jest z pisaniem na kompie, im czescie piszesz tym mniej bledow robisz i piszesz szybciej! proste!!!!
Dziewczynko, niektórzy mają taką osobowość, że uważają się za najlepszych z najlepszych kierowców. Owszem, praktyka powoduje, że nabierają "ogłady", ale pewne błędy pozostają, bo owi kierowcy nie uważają swojego postępowania za błędne (dla przykładu nadmierna prędkość, czy nieustępowanie pierwszeństwa autobusom).
To ja troche z innej strony...
Moj maz prowadzi chyba od zawsze. Jezdzi dobrze ale jak dla mnie to slimaczenie. To znaczy wolno. Ja ponizej 100 w samochodzie dostaje mdlosci
Ale wiekszosci angielskich przeklenstw nauczylam sie podczas jazdy z mezem samochodem
Ma cala game okreslen na innych kierowcow na drodze. Jedno z ciekawszych "kudlaty zapchlony osiol" ![]()
No to i ja dodam swoje spostrzeżenia. Mam prawo jazdy od 15 lat a jeżdżę na co dzień od jakichś 7 lat. Obecnie mam już czwarty samochód do mojej własnej dyspozycji i nie wyobrażam sobie życia bez moich 4 kółek. Uważam że jestem doświadczonym kierowcą ale jeżdżę na ogół bardzo spokojnie i rozważnie, co nie znaczy że wolno. Mój ślubny ma większe doświadczenie bo jeździ praktycznie zawodowo i dłużej ode mnie i często mnie poucza, daje złote rady, czego nie znoszę. On mi mówi: "nie złość się kochanie, nie krytykuję cię, jeździsz bardzo dobrze, ale zawsze można coś robić lepiej". Ostatnio jednak to ja dałam mu "złotą radę" dotycząca techniki jazdy, chociaż uważam, że jest świetnym kierowcą, ale przy wolnej jeździe wychodzi mu to trochę gorzej, niż mnie, mniejsza o szczegóły, w każdym razie mój małż się obraził
. Nie mógł przełknąć tego że ja coś wiedziałam o prowadzeniu samochodu lepiej od niego. Faceci są chyba bardzo przewrażliwieni na tym punkcie.
Jeśli chodzi o innych użytkowników drogi to częściej wymuszają mi pierwszeństwo, wyprzedzają na trzeciego faceci - kobiety rzadko. Zawalidrogami jak zauważyłam w weekendy są częściej kobiety (pewnie mąż sadza je za kierownicą tylko jak sam nie może prowadzić bo wypije), a normalnie w tygodniu tak samo kobiety jak i mężczyźni (zwykle starsi).
Osobiście uważam, że odkąd kobiety jeżdżą tak samo często jak faceci są tak samo dobrymi kierowcami.
Jeżdżę autem od 16 roku życia ;P
Nie od razu miałam prawo jazdy, ale mieszkałam na wsi i byłam najstarsza, po prostu warunki mnie zmusiły. Dalej jeżdżę i uważam, że lepiej od mojego faceta - on twierdzi, że jak szatan.
Wydaje mi się, że początku w terenach poza większymi miastami są znacznie łatwiejsze. Niestety ryzyko pojawia się w momencie kiedy jeździ się tylko po terenach słabo zaludnionych i nagle wjeżdża się do takiego Gdańska.
Mnie po odebraniu prawka również tata wziął do auta. Ówczesnemu partnerowi nie było w głowie, żeby dać mi samochód:D
Nie jeżdże często, ale już coraz więcej i jak trzeba to dowiozę. Minęło jakieś 3 lata a ja teraz pozbywam się obaw. Ale tak jak mówię, wszystko dzięki tacie.
Pamiętam pierwszą stłuczkę, myślałam,że mnie z domu wygodni a on tylko kiwnął głową i powiedział" dobrze, że tylko lampa zbita. Mogło być gorzej. a pierwszy raz zawsze być musi:D"