Jak to jest z tymi jedynakami? Fakty i mity

Ludzie są rąbnięci. Nie masz dzieci - "Kiedy dziecko? Zegar tyka, pospiesz się, bez dziecka to nie rodzina, po co za mąż wychodziłaś, skoro nie chcesz mieć dzieci?" Zachodzisz w ciążę, rodzisz - "To czas postarać się o braciszka/siostrzyczkę, jedynak będzie nieszczęśliwy! Kiedy drugie?". Zmajstrujesz drugie, to i tak spokoju nie dadzą - "Macie dwie dziewczynki, teraz kolej na synka". I tak do usr...

Ja myślę, że nie robisz krzywdy. To, jakie będzie dziecko będąc jedynakiem to zależy od wychowania, częstych zabaw z dziećmi, itp a nie od posiadania rodzeństwa. Lepiej dobrze wychować jedno dziecko, niż mieć problem z dwoma. Bo np moja bratowa, to robi za "maszynkę" do robienia dzieci. Zachodzi w ciążę po to, żeby nie iść do pracy, kredytów nabrali na jakieś posciele i zbędne garnki, sami piją i palą, mieszkają u rodziców, itp. A co najlepsze, ostatnio na urodzinach jednego z dzieci z rodziny, na pytanie "Jak wy sobie dacie radę z dwójką dziecki, skoro Ty nawet nie dajesz sobie rady z jednym", odpowiedziała dumnie "Ach, ma tyle ciociów, wujków i dziadków, że będzie miał się kto nimi zajmować". Urocze, co? Więc nie przejmuj się gadaniem innych, bo inni za Ciebie dzieci nie wychowają

mój syn był jedynakiem prawie 10 lat,oj nasłuchałam się kiedy następne,kiedy córka itd
w koncu urodził się drugi syn,jest fajnie bla bla bla...
no i chwilę po jego narodzinach zaczęły się gadki że pora na córkę
no tak żeby ktoś mi zagwarantował że na pewno urodzę córkę,to być moze i to 3 dziecko pojawiłoby się na świecie
ale póki co na dwójce dzieci poprzestaniemy

syn był jedynakiem długo bo to ja nie mogłam się zdecydować,niby chciałam ale bałam się kolejnej ciązy,porodu itd
sytuacja rozwiązała się sama,po prostu wpadłam,i powiem ze bardzo dobrze
cieszę się że mam 2 dzieci,bo planując pewnie do dzisiaj miałabym tylko jedno

Myślę, że jeśli ktoś ma tendencje do rozpieszczania dzieci, to rozpieści zarówno jedynaka, jak i całą dziesiątkę.

A marudzącym, że jedynacy są samotni i nieszczęśliwi zamykam gęby tekstem: "To wymówka leniwych rodziców, którym nie chce się zajmować dziećmi, więc wolą, by siedziały razem w pokoiku i nie zawracały d...".

Powiem szczerze, że znam wielu jedynaków, którzy rozpieszczeni są do granic możliwości i uważają że wszystko im się należy. Nigdy jakoś nie myślałam, że przyczyną takiej roszczeniowej postawy wobec świata jest właśnie brak rodzeństwa. Skoro ktoś jedno dziecka wychował na egoistę, to kolejne będzie inne, bo... jest drugie? ... ma rodzeństwo? Bez sensu.
Zgadzam się w zupełności z poprzedniczkami- to rodzice wychowują dziecko i od nich zależy jakie będzie. Czy to jedno, czy pięcioro.

Z ludźmi jest chyba tak, że mają potrzebę gadania i dawania rad, o które nikt nie prosi. Ja już kilka razy usłyszałam pytanie kiedy planujemy synka, że czas na chłopaka itd. Litości!!! Starsza córka ma 19 miesięcy, młodsza 7 tygodni!
Na chwilę obecną więcej dzieci nie panujemy i raczej wątpliwe, żeby nam się odmieniło. Też wolimy dać dwójce wszystko, niż trójce tylko część.

My oboje mamy rodzeństwo i kiedy urodziła się nasza pierworodna było dla nas niemal pewne, że w jakiejś przyszłości pojawi się kolejne dziecko. Nie chcieliśmy jedynaczki, ale raczej ze względu na to, że jak kiedyś nas zabraknie, to nie zostanie sama.

Gwarancji to w życiu nie ma na nic. Ile jest skłóconych rodzeństw? A takich, które w ogóle nie rozmawiają, a widują się jedynie na Święta?

"Na sucho", czyli tłumacząc dziecku teoretycznie, jak w tej grupie należy się zachowywać, to oczywiście, że nie. Ale są place zabaw, klubiki, zajęcia dodatkowe, żłobki i przedszkola, gdzie jedynak może się tego wszystkiego nauczyć, chyba nawet intensywniej i skuteczniej, niż z tylko jedną siostrą/jednym bratem w domu.

A altruizmu i odpowiedzialności najlepiej uczą zwierzęta

I tak, i nie. Żaden plac zabaw nie zastąpi kontaktu 24/7. To są zupelnie inne reguły gry. Poza tym małe dzieci na placu zabaw i tak są pod kontrolą rodzicow. To nie jest czysta akcja pomiedzy dziecmi.

Przecież nawet psychologowie przypisują pewne cechy starszemu lub mlodszemu rodzenstwu. Tego oczywiscie u 3-latkow nie widac, ale u 10-latkow juz doskonale.

A czy zwierzęta najlepiej uczą? Mam koleżankę, która urodziła trzecie dziecko kiedy poprzednia dwojka miala 9 i 11 lat. I zadne ich zwierzątko nie zaznało od nich tyle uwagi i troski co ich siostrzyczka.

Mimo wszystko pies rodzenstwa nie zastapi.

Ale oczywiscie sama mam jedynaczke i nic nie potrafilo mnie sklonić do urodzenia kolejnego dziecka

Ale myślałam, że rozmawiamy o nauce zachowania się w grupie. To co ma 24h na dobę z siostrą do zachowania się w grupie (którego nauka jest potrzebna do bezstresowego wchodzenia w obce środowiska, jak mniemam)? Właśnie dlatego, że to są inne reguły gry. No i czy na placu zabaw, czy w domu, dzieci do pewnego wieku zawsze są pod jakąś tam kontrolą rodziców, przedszkolanek, opiekunów.

No a skąd umiały się tak fajnie troszczyć o siostrzyczkę? Może przez trening na zwierzątkach właśnie No ale zostawmy te biedne zwierzaki, bo zaraz będzie, że wolę psy od ludzi, czycuś

Nie pisałam, że zastąpi, pisałam, że uczy empatii i odpowiedzialności. Czy tam altruizmu.

Przyznam, że miałabym problem, gdyby moja córka poprosiła o rodzeństwo Na razie nie cierpi dzieci, uf uf

Póki co, Nataluszek, zgadzam się z Tobą. Jestem w pierwszej ciąży, ale już teraz wiem, że prędko na drugą się nie zdecyduję, mimo że ta była planowana i długo wyczekiwana. Sama nie chciałabym być jedynaczką, ale wiem, jak bardzo niesprawiedliwi bywali moi rodzice i obawiam się, że mogłabym być taka sama. Poza tym utrzymanie cztereosobowej rodziny jest aktualnie poza naszymi możliwościami i marna jest moja wiara w to, że coś się prędko zmieni na lepsze...

Oczywiście macie rację, że ludzie lubią zatruwać życie głupimi pytaniami. Obstawiam, że nie minie miesiąc od porodu, a już usłyszę nieśmiertelne: 'to kiedy następne?' 

To miałaś szczęście Zazwyczaj schemat wygląda tak: 'kiedy zaręczyny?' -> 'kiedy ślub?' -> 'kiedy dziecko?' -> 'kiedy drugie dziecko?' -> 'kiedy cośtam' itd. itd.

to bzdura. to czy dziecko bedzie samolubne zalezy od wychowania, towarzystwa i wpajanych mu zasad

A ja wtrące swoje

Nigdy nikomu niezadałabym pytania odnosnie ślubu, dzieci, kolejnego czy o zgrozo dlaczego jeszcze żadnego nie ma. To są sprawy zbyt osobiste...jedynym wyjątkiem jest gdy rozmawiam z bliską przyjaciółką, z którą gadamy o wszystkim - to co innego gdy widać że dziewczyna sama zagaduje na temat.

Co do jedynaków...faktycznie większość których znam to ludzie dośc mocno zapatrzeni w siebie często nie umiejący zrozumieć sytuacje innych. Ale to jest większość...znam jedynaczkę która taka nie jest! Nie myśli tylko o sobie i potrafi postawić sie w sytuacji innej osoby i ją zrozumieć.

Niekażdy jedynak chce mieć rodzeństwo....znam takich, którzy marzyli i braciszku czy siostrze jak również tych których na samą myśl o tym że mogliby mieć rodzeństwo trzęsło.

Ja sama mam rodzeństwo i wiadomo raz jest gorzej raz jest lepiej. Cieszę sie że ich mam. Moi rodzice nie żyją przeżywam to wciąż bardzo mocno. Nie wiem czy dałabym rade załatwiać wszystkie sprawy gdybym była sama. No musiałabym ale razem było łatwiejnprzez to przejść. Psychicznie i finansowo również.

Aktualnie mam córkę i wiem że chcialabym żeby miała rodzeństwo. Póki co kwestie zdrowotne i finansowe to wykluczają.
Szanuje każdego kto chce mieć wiecej dzieci, każdego kto chcemieć jedno i każdego kto nie chce mieć ich wcale.

Jeżeli rodzice nie chcą mieć drugiego dziecka to nie powinni ulegać prośbie jedynaka-ale o tym już temat kiedyś był chyba.

Ja mam rodzeństwo i faktem jest to, że teraz dziwnie byłoby bez niego.
Aczkolwiek w związku z tym, że jestem najmłodsza praktycznie byłam jak jedynaczka. Niby była ta siostra i bracia w domu, ale różnica wieku między nami jest tak duża, że zazwyczaj bawiłam się i organizowałam sobie czas sama. I lubiłam to i lubię do tej pory.
Teraz zaś każde ma swoje życie i rzadko się widujemy.

Najmniejsza różnica wieku między mną a bratem w tym przypadku to 10 lat.

Mago, nie mam zamiaru nikomu ulegać.
Jednak te wszędobylskie głosy wciąż dopytujące o rodzeństwo dla Luśki są irytujące i nie wiem skąd biorą się chore insynuacje, że robimy z mężem coś złego.

W mojej rodzinie mało jest jedynaków. Stąd pewnie opinie, że mieć dwójkę czy trójkę dzieci to wspaniała rzecz.
Dla mnie byłaby to autodestrukcja.

A dlaczego nie chcesz mieć jednego dziecka?

Pewnie, że miałabyś problem. Jak jest jedynaczką, to zgodnie ze wszystkimi regułami, na pewno straszliwie ją rozpieszczasz i dostaje wszystko co chce , więc tego braciszka czy siostrzyczkę też musiałaby dostać . Lekki konflikt interesów by wam powstał

A tak poważnie: mam koleżankę, która na wszelkie aluzje dotyczące drugiego dziecka, wali prosto z mostu: "nie będę mieć drugiego, nie chce mi się pchać znowu w kupki, zupki i inne kolki, nie chcę mieć drugiego dziecka z czystego lenistwa i egoizmu".
Mina rozmówcy bezcenna .

Obserwując znajome dzieciaki mam wrażenie, że jedynaki mają większy problem z zabawami w grupie, trudniej im zrozumieć, że ktoś może być w czymś lepszy. Za to wydaje mi się, że przebywając w domu w towarzystwie dorosłych mają większą wiedzę, potrafią lepiej porozumieć się z dorosłymi.

Mam jedno dziecko, więcej mieć już raczej nie będę (mam szczerą nadzieję, że wpadki nie zaliczę). Nie czuję się z tego powodu ani zażenowana, ani winna, ani też nikomu nie tłumaczę swojej decyzji. 

Dziecko wychowuję najlepiej, jak potrafię, nie wydaje mi się, abym brakiem urodzenia rodzeństwa zrobiła mu krzywdę. Junior (dziś ma prawie 17 lat) nie jest ani egoistą, ani egocentrykiem, jest samodzielny, odpowiedzialny, nie wygląda też na nieszczęśliwego. Ma mnóstwo znajomych i przyjaciół, nie zauważyłam, żeby miał problemy z nawiązywaniem relacji i współpracą w grupie.

Weźmy też pod uwagę, że jakąkolwiek podejmiemy decyzję, to zwykle jest coś za coś, dlatego zarówno posiadanie jedynaka, jak i gromadki latorośli ma swoje plusy i minusy - jeśli decyzja jest przemyślana i świadoma, to zdrowiej będzie, jeśli skupimy się na tych pierwszych .

gojka102, ale że same rodzeństwa w piaskownicach bywają? Mój brat jest pięć lat starszy ode mnie, więc nigdy by się ze mną na podwórku nie pojawił a koleżanek w swoim wieku miałam całe multum. I nawet jeśli kilka z nich miało młodsze siostry, nigdy ich ze sobą nie ciągały. Były wśród nas też dwie jedynaczki i fakt, że wyrosły na dość rozpuszczone panny, ale to raczej wina rodziców, że nie umieli wychować, a nie tego, że nie miały rodzeństwa.

Wybacz, ale to taki sam stereotyp jak ten, że jedynacy to egoiści.

Zarówno bycie jedynakiem, jak i posiadanie rodzeństwa, ma swoje plusy i minusy.
Więcej plusów jednak zauważam w posiadaniu rodzeństwa.

No cóż ja to mówię jako jedynaczka. Mi tam brak rodzeństwa wcale a wcale nie przeszkadza w niczym. Jakby było to by było. Ale wcale nie rozpaczam, ze nie ma siostry czy brata.  Myślę, że najlepsza różnica miedzy dziećmi to taka do 3 lat. Potem to się tylko dziecku krzywdę zrobi. Bo poczuje się odtrącone, wszyscy będą tym mniejszym się zajmować. I dzieciaki nie będą się dogadywać. Będzie tylko zazdrość i rywalizacja. Owszem w późniejszych latach to się wyrówna ale najbliższe będą przechlapane.
Zresztą co jest złego w posiadaniu jednego dziecka. To ja nie wiem, jeden poród, szybko się odchowa, można poświecić mu więcej czasu.
Nie, tak dwa razy, to ja sobie nie wyobrażam, jedno odchowane, a tu znów pieluchy, ciąża, znów macierzyński, zaczynaj wszystko e nie, ciężko, ciężko.
Może dlatego, że mam bliźniaczki uważam, że ciąża bliźniacza jest najlepsza bo się jedno przy drugim wychowuje, nie ma rywalizacji, od zawsze była jedna i druga. Także nikt nie może się poczuć pominięty. No chyba, ze ktoś chce mieć dwoje dzieci albo więcej lubi dzieci, czuje taką potrzebę, są ku temu warunki to jak najbardziej.
Ale ty autorko skoro masz jedno dziecko, i ono Ci wystarcza nie chcesz więcej. To olać wszystkich. Liczysz się ty i twoje zdanie. Co ma do tego jakaś babcia, dziadek, wujek, ciotka.... chcą, pytają niech sobie zrobią!!!!! A ty miej w d.... ich zdanie na ten temat. Już masz dziecko jako matka się spełniłaś. Kochasz córkę, i już cale organizacja wszystkiego jest taka, ze jesteście Wy i Wasza córka więc po co to destabilizować, znów od nowa układać, niepotrzebnie. Skoro jest Ci dobrze tak jak jest. A małej wcale żadnej krzywdy nie robisz, dzięki temu, z jest jedna możesz się na niej skupić, możesz ja sobie wychować, patrzeć jak dorasta. Potem i tak pójdzie do przedszkola, do szkoły i będzie miała mnóstwo koleżanek, zresztą w rodzinie na pewno tez są jakieś dzieci, ja mam dużo ciotecznych, stryjecznych i utrzymujemy dobre kontakty od dzieciństwa i jesteśmy jak jedno wielkie rodzeństwo. Także brakiem rodzeństwa wcale nie skazujemy dziecka na samotność.

Ja osobiście jakby mi ktoś dziecko wmawiał to bym mu osobiście takiego kopa w d.... dała, nie no naprawdę moim zdaniem powinnaś bardzo solidnie op..... tych który Wam dziecko wmawiają. Bo jakim prawem się ktoś odzywa, tu nikt nie ma prawa co kolwiek Ci powiedzieć, czy skrytykować, NIKT!

To akurat jest rolą rodziców, żeby dziecko się w ten sposób nie poczuło. Jestem przekonana, że jest to możliwe do spełnienia.

Jestem jedynaczką. Kiedy byłam młodsza nie przeszkadzało mi to w ogóle. Ostrożnie podchodzę też do stereotypów w stylu 'egoista', 'chart' czy tym podobnych. Nie będę tego też komentować ponieważ nie tego dotyczy wątek.
Ad meritum:
teraz, kiedy jestem dojrzałą osobą czuję brak rodzeństwa, tego jestem pewna. Mam bardzo małą rodzinę, z mamą, choćby ze względu na różnicę pokoleń i charakterów się nie dogaduję i w ciężkich chwilach odczuwam prosty brak rodzeństwa. I to wszystko. I żałuję, że go nie mam, ponieważ więzów krwi nic nie zastąpi.

Bo sama mam siostrę i całe życie się z nią droczę, ale żyć też nie umiem. Moja  podpora, spowiednik, ustawiacz do pionu jak potrzebuję. Zrobię dla niej wszystko i ona dla mnie też. I chciałabym żeby moje dzieci też miły takie silne więzi. Zwłaszcza w trudnych sytuacjach jest to bardzo pomocne.

Tez jestem zdania ze to od rodzicow w duzej mierze zalezy jaki im ten jedynak wyrosnie
Sama kiedys chcialam miec dwojke bo wiadomo ze z jedynaka ..
Ale teraz jak patrze na swoja 3letnia jedynaczke to juz tak nie mysl
Jest madra, aktywna, wesola, nie ma rezerwy do dzieci nawet do duzo starszych, jest odwazna i towarzyska. Jest tez czula, wrazliwa i opiekuncza do malutkich dziec
Na razie mowie nie bo nie wiem czy dam rade przez to wszystko jeszcze raz przejsc a z drugiej strony nie chcialabym aby kiedys była sama

Jestem jedynaczką, co więcej byłam wychowana jako jedyne dziecko w rodzinie. Pamiętam jak u dziadków również w czasach kryzysu było mnóstwo owoców, które psuły się jak dłużej ich nie odwiedzałam, ogólnie wszystko było dla wnusi. Absolutnie nie było mi z tym źle, również nigdy nie czułam się samotna, bo dużo bawiłam się sama ze sobą, do dziś dobrze czuje się we własnym towarzystwie. Tak jestem introwertykiem i egocentrykiem, choć do niedawna byłam tego nieświadoma i naprawdę szczęśliwa ze sobą. Los jednak aktualnie doświadcza mnie nauką dzielenia się z niekoniecznie najbliższymi mi osobami i tu przyznam, że mam duży problem.
Mój partner ma liczne rodzeństwo i faktycznie dostrzegam różnicę. Dla mnie np. łakocie w domu mogą leżeć i zawsze te najlepsze kąski zostawiam sobie na później, on postępuje wręcz przeciwnie.
Kierowałabym się zasadą szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko i jestem pewna, że brakiem rodzeństwa nie skrzywdzisz swojej córki.

Staram się wyciągać córkę z domu, między dzieci, aby nie stała się małym samolubem i wyrzutkiem.
Jak jesteśmy w towarzystwie dzieci, a kupuję łakocie to kupuję każdemu dziecku, aby Młoda wiedziała, że innym też się należy.
Staram się jak mogę, aby Luśka nie wyrosła na egoistkę, ale na skutki będę musiała trochę poczekać.
Nie wiem czy robię dobrze, u mnie w rodzinie prawie w ogóle nie ma jedynaków, więc nie wiem z kim mogłabym konsultować to, co robię.

Jako jedynaczka powiem Ci, ze robisz źle. Pamiętam taką sytuację jak była dzieckiem bylismy cała rodzina u wujostwa na drugim koncu Polski. Taki rodzinny wypad tygodniowy. I powiem Ci, że średnio miło to pamiętam. Niby było, fajnie, milo, rodzinnie. A jednak. Ja byłam najmłodsza, ale oprócz mnie z babcia byli moi kuzyni (brat i siostra) różnica wieku 3 lata. I ja byłam jedna, nauczona byłam, że kupowało się dla mnie. A tu nagle ciotka tamtymi isę nie zjamoąła, a moja mama kupowała też dla nich.
Nawet swojemu chrześnikowi bilet na kolejkę kupiła i w ogóle zachowywała się tak jakby cała trójka to jej dzieci. Nic nie mówiłam miałam wtedy ok 10 lat. Ale w duchu coraz bardziej nie lubiłam kuzynostwa. Przedarłam na nich oczy. Wcale nie nauczyło mnie to, ze trzeba się dzielić. Wręcz nauczyło mnie, że trzeba walczyć o swoje. Tera zto mamy z tymi kuzynami dobry kontakt. Ale jako dizeic wtedy to w ogóle na jakiś czas sie od nich izolowałam bo i nie chciałam z nimi nigdzie więcej jeździć bo bałam się powtórki z rozrywki. PO drugie tam wtedy u wujków było super, mieli fajny dom, poznałam cąłą tamta rodiznę. A ja od dziecka uwielbiłam, przesiadywać z dorosłymi, słuchać plotek i rodzinnych opowieści, nic mi przy stole nie uszło uwadze. No ale pech był taki, ze ich sąsiad, miał córkę w naszym wieku i moja kuzynka ciągle do niej latała razem sie bawiły i ja też musiałam z nimi siedizec. Jak mnie to wkurzało, huśtałam się na jakieś huśtawce, albo kopałam w piłkę, słuchałam jakiś głupot o życiu dziewczynki której nie znam. A tu omijało mnie prawdziwe ,,życie'', z zazdrością, patrzyłam i słucham jak rodzina bawi się przy stole  ja się zmuszam do zabawy z rówieśnikami, bo kuzynka tak chce. Nigdy nie miałam potrzeby przebywania z rówieśnikami, jeszcze jak byłam młodsza to może trochę ale potem to 1000 razy wolałam towarzystwo dorosłych. Bo tam brylowałam, wszyscy byli dla mnie mili jak dla księżniczki ja najmłodsza najważniejsza. I wcale nie uważam to za złe. Moim zdniem jak ograniczasz córce słodycze bo mowisz, że sa dla innych to uczysz ją irytacji do tych dizci, zniechęcasz, bo ona sobie myśli ,,gdyby nie oni wsyzstko byloby moje''. Lepiej powiedzieć,,, no Lusi idziemy w goście wypadałoby nie z pustymi rękami nie?! Trzeba coś im wziąć, tak dla zasady. Wtedy uczysz dizekco, że ono musi się podzielić tylko wypada coś rodzinie dać.

I taka moja mała uwaga. Jak już idziesz w goście nigdy nie daj np. jednej czekolady dwójce, dzieci  ,,podzielcie się'' bo wprowadzasz tylko rywalizację, narobisz kłopotu. Lepiej każdemu po batoniku albo dwie czekolady, i każdemu dać z osobna. Bo z takiego dzielenia nic dobrego nie wychodzi. 

Nie ucz córkę na siłę dzielenia, ani przebywania z dziećmi bo efekt będzie odwrotny to ma wyjść od niej.  Ty możesz ją do tego skierować, pokazać, ale nie na siłę uczyć.

Mi jest bardzo bliska postawa twojego męża, jako jedynaczce. Ale ja w tym nic złego nie widzę.

Nikt nie jest zły z natury. Wszystko to kwestia odpowiedniego wychowania. Ja też jestem jedynaczką, ale do egoistki jest mi bardzo daleko.

Przecież napisałam, że kupuje każdemu dziecku coś z osobna, a nie karzę dzielić się jedną tabliczką czekolady.

Nie uczę jej na siłę dzielenia się. Nie wyrywam jej zabawki, aby dać innemu dziecku.
Poza tym mała lubi towarzystwo kuzynostwa i dzieci dookoła. Sama do nich lgnie, więc nie wiem skąd przypuszczenia, że na siłę pcham ją w towarzystwo.

I właśnie tego chcę uniknąć.

oczywiście ze robisz dobrze:)

Przypuszczanie stąd, ze u mnie tak było. Wszyscy mówi: pobaw się z dziećmi (podczas kiedy mnie 1000 razy bardziej interesowało to co się dzieje przy stole niż bawienie się z dziećmi). Znajdywali mi towarzystwo. I czasem tak jest, że myśli się, że jedynakowi brakuje rówieśników to bzdura. Ja 100 razy wolał imprezy na których jednym dzieckiem niż te na których byli rówieśnicy. Potem to się wyrównało bo zapowiadałam mamie, żeby mi nie kazała się z nimi bawić i nie powiem nigdy nie musiałam, odkąd skończyłam chyba 10 lat zawsze spędzam czas przy stole z dorosłymi.

Nataluszek a dlaczego chcesz tego uniknąć skoro więcej dzieci mieć nie będziesz?! Moim zdaniem skoro masz jedno dizecko to powinnaś mu pokazywać, zę ono jest dla Was najważniejsze. Bedę brutalna ale co cb obchodzą cudze dizeic na imprezie. To żeby oni mieli słodycze to obowiązek ich rodziców im kupić, nie twój ty masz swoje dziecko i jego pilnuj. Wiadomo ja bym na twoim miejsu swojemu dziecku w domu dała słodycze, a na imprezy nic ni zanoisla, bo nie masz takiego obowiązku. Ani żadne to uczenie dzielenia.

Poza tym ja mam dwie córki ale zawsze jak bylismy gdzieś to tylko one byly dla mnei najważniejsze, tylko pilnowałam ich. Np. Kiedyś jak były małe byliśmy u rodziny ich ojca, cały Tydzień, coś podobnego jak ja z rodzina i kuzynami, i też były inne dzieci . Ale np my z naszymi bliźniaczkami mieliśmy pokój, tamci mieli inne. I np tylko z nimi zamykaliśmy się bawiliśmy isę i nikt nie mial prawa przeszkadzać, żadne inne dziecko. Owszem jak były goście przy stole to dziewczynki bawiły się z tamtymi, a szczególnie siedziały  z nami przy stole na kolanach. ALe tak zawsze rządziły tamtymi, ze nikt nie miał prawa siadać u wujka (ich ojca) na kolanach ani u mnie. Ja o tym nie wiedziałam niedawno się dowiedziałam, teraz jako dorosłe osoby mi powiedziały wybuchnęłam śmiechem. Jak jakiś kuzyn do wujka przychodził na kolana samochody pokazywał już miał łomot na korytarzu. Nawet dużo starszemu kuzynowi schowały piłkę bo ich ojciec nie będzie grał z obcym dizekciem. Tylko, że one nigdy nie urządzały żadnych scen wszystko było w tajemnicy, uknute. Piłkę wrzuciły na dach, kiedy nikt nie widział wujek kilka miesięcy znalazł. I myślał, że przypadkiem tam wpadała. One mi się niedawno przyznały ze to były ich sprawki teraz to już i kuzynowi i wszystkim wszyscy mieli niezły ubaw.
I były dwie nie  jedynaczki, a ja ich nigdy nie nastawiałam ani nic nie mówiłam. One wcale nie są złe dziewczyny np. rodzice to świętość, wszystkim się podzielą, kochane dzieci, rodzina tak samo. Ale już obcy, no cóż, trzeba być asertywnym.
Ja nie mówię żeby kogoś krzywdzić, ale po co oduczać takiego niekrzywdzącego a pomocnego egoizmu?! Ja tam wolę jak moje córki sa silne niezależne walczą o swoje. Niż jakby miały się poświęcać i być cichymi myszkami, co to ostatnie ,,spodnie oddadzą'' dla mnie to jest ciamajda. Co to ostatnimi spodniami się podzieli.   
A to wcale nieprawda, zę jedynak wyrzutki jak sa egoistami, prawa natury sa takie że zawsze ktoś musi zarządzać, ktoś być tym najważniejszym ,  Jako jedynaczka powiem jedynacy to świetni przywódcy! Bezkompromisowi, najlepsi.  A jak wiadomo do tego silnego, przywódczego ludzie lgną choćby z ciekawości i respektu. Chcesz żeby to twoja córka rozdawała karty czy żeby jej rozdawano?! Jedynaków można świtanie wychować, oni sa najbardziej przywiązani do rodziców, jako jedynaczka kocham rodziców, chociaż się nie zgadzamy to mamy silną więz, ja z nimi zawsze i wszystkim się podzielę, rodzice sa najważniejsi. Ty masz szansę żeby córka Cb i męża kochała ponad wszystko. Rodzina  szanowała. Ale miał duży dystans i była osobą niezwykle silną! Nie chciałabyś tego?!

Lubie dawac rzeczy innym, ale nie moje rzeczy- świetnie powiedziane.  najlepsze łakocie, najlepsze kąski, wybieram dla siebie a cos co jest gorsze, coś czego nie lubię, tu taki przykład np dostaję całe mnóstwo czekolad,  bombonierek, dla siebie wszystko co najlepsze a dla kogos zostawić coś, co już nam zbywa, coś czego nie lubimy, np mam 20 bombonierek z solidarności, to mogę te tic-taki podarować kuzynom. Niech i oni coś mają, z życia:) Oczywiście do bombonierka się nie przyznaje a oczekuję oklasków jak dobra jestem tic-taki przyniosłam:)

Zastanawiam sie po co to uczenie na siłę jedynaków żeby się dzieliły, ze nie są najważniejsze to przynosi odwrotny rezultat wiem po sobie. Pozwólmy każdemu być sobą???