Znajomości i przyjaźnie w dorosłym życiu - jak to u Was wygląda? - Netkobiety.pl

Cześć Meteora, czas zweryfikował znajomości z dawnych lat. Znajomi się zmienili, ja się zmieniłam, chyba zabrakło wspólnych tematów w pewnym momencie. Część tych relacji umarła zatem śmiercią naturalną, część ktoś zakończył, część ja zakończyłam.

Życie nie znosi próżni jednak. W nowym miejscu pojawili się wokół mnie nowi znajomi i co ważne, ludzie, których mogę nazwać przyjaciółmi. Jest ich niewielu, ale to wynika i z moich doświadczeń życiowych i introwertycznej natury- po dniu wypełnionym spotkaniami i rozmowami z ludźmi ładuję baterie w samotności, co nie oznacza, że czuję się samotna. Mam koleżanki w realu, z którymi czasem umawiam się na kawę i ploteczki przy okazji.

Mam kilka kafejkowych wirtualnych "znajomości", gdzie sobie gadamy w babskim gronie "o wszystkim i o niczym."

"Znajomych" na Facebooku nie mam, bo nie mam Facebooka. Taka dziwaczka ze mnie.

Ja dopiero w tym roku Facebook zalozylam

Hm, wydaje mi się,że to zależy od osoby a z drugiej strony jednak socjalizacja i prowadzenie aktywnego życia towarzyskiego spowalnia starzenie (to mentalne, mózg musi się wysilać w interakcjach i nie gnije tak prędko oczywiście metaforycznie )

Ja mam od lat te same koleżanki, spotykam się z nimi regularnie na zmianę. Natomiast nie chce mi się poznawać nowych ludzi i poszerzać kręgu znajomych co może i jest mało rozwijające ale mi wystarczy. Plus mnóstwo kuzynek i kuzynów z którymi mam mocne relacje i bardzo przyjacielskie więc w sumie już bym nie wcisnęła nikogo więcej.

Ale jak nie czujesz że chcesz to nie ma się co wysilać też tak w sumie uważam.

Mam 3 przyjaciółki z podstawówki z którymi wciąż mam kontakt. Nie tak częsty jak bym chciała i zdecydowanie to ja walczę o to aby ten kontakt wciąż był no ale jak napiszę, zadzwonię czy zaproponuję spotkanie to jest odezwa z drugiej strony. Więc to plus. Z czasów licealnych wciąż mam kontakt z jedną przyjaciółką, po wielu latach odnowiłam kontakt z drugą, trzecia niestety "zapadła się pod ziemię" i po kilku latach prób dotarcia do niej dałam sobie już spokój.
A prócz tego? Mam całkiem fajne sąsiadki które chętnie przyjmują zaproszenie na kawę i umawiamy się na pogaduchy u siebie nawzajem. Ale to nie są przyjaźnie, chociaż zawsze fajnie sobie tak na luzie pogadać na każdy temat. Z czasów studenckich z nikim już nie mam kontaktu, z dawnej pracy/firmy też kompletnie z nikim, jakiś luźny kontakt mam z kobietami, które poznałam w ramach różnych kursów/hobby.

Generalnie mam wrażenie, że jak nie mam problemów nawiązywać nowych znajomości i relacji to są one powierzchowne i luźne. Tylko te przyjaźnie które nawiązałam w czasie szkoły są faktycznie mocne. Ale im jestem starsza tym jest ciężej znaleźć czas a nawet gdy go mam to głupio mi kolejny raz zawracać innym głowę. Bo wiem jak to jest ogarniać pracę, dzieci i szarą codzienność. Moje dzieci są już starsze i mniej wymagają mojej uwagi, więc nie ma żadnego problemu żebym wieczorem umówiła się na kawę z przyjaciółką i siedziała z nią na mieście do 22. Mój mąż spokojnie wszystko ogarnie. Ale one nie mogą, bo ich mąż jest taki biedny sam i ona koniecznie musi pomóc. Albo w ogóle jeszcze ma tak małe dziecko, że no nie ma opcji. Albo jest samotną matką więc to już wogóle przekreśla wiele spraw.

Solaris Tak, masz rację. Mam chyba podobnie - kiedyś sądziłam, że mogę i mam taką samą zażyłośc ze wszystkimi wokół, a jednak okazało się, że nie Ludzie po prostu się rozpełźli.

U mnie to właśnie zainteresowania generują kręgi towarzyskie. Ponieważ mam bardzo różne zainteresowania, więc należę do różnych kręgów towarzyskich z tymi zainteresowaniami powiązanych.

Spotykam się cyklicznie raz w miesiącu: na dyskusjach tematycznych, w dyskusyjnym klubie czytelniczym, na spotkaniach autorskich, na konferencjach.

Odwiedzam znajomych prywatnie by rozmawiać na interesujące nas tematy, na przykład polityczne, duchowe lub inne. Mam znajomych w róznym wieku, od o wiele młodszych do o wiele starszych.

Okazją do spotkań są także wspólne inicjatywy takie jak przygotowanie występów wokalnych.

Mam liczną rodzinę i tradycją są spotkania przy ognisku z rozmowami i wspólnym śpiewem.

Nie mam FB, telefonu używam w celu umówienia terminu spotkania, aktywność Internetową traktuję jako marginalną.

Wiele zależy od temperamentu: inaczej funkcjonuje towarzysko introwertyk, a inaczej ekstrawertyk ( u mnie jest przewaga ekstrawertyzmu, ale lubię także odosobnienie i ciszę), inaczej funkcjonuje melancholik, inaczej flegmatyk, a jeszcze inaczej sangwinik czy choleryk.

Najważniejsze jednak jest czy to co masz jest tym co lubisz, czy chcesz to zmienić i pozwalasz sobie na zmianę, czy może boisz się zmiany?