Nie umiem pogodzić się z rozstaniem

Witam sytuacja w moim przypadku wygląda następująco mężczyzna z którym byłam 2 lata zostawił mnie 9 miesięcy temu, mimo że minęło Tyle czasu ja dalej nie umiem się z tym pogodzić i tym samym dać mu spokojnie odejść?
Nie pisałabym posta na forum były rady przyjaciółek, psychologa coś skutkowały jednak czuje że nadszedł kres tego że już całkowicie sobie z tym nie radzę. Powodem naszego rozejścia były kłotnie o tak naprawde ?Byle? co ostatnia kłotnia która zadecydowała o jego odejściu była o dziewczyne która poznał w pracy która wzbudziła w nim duże zainteresowanie wypytywał o numer telefonu, chciał się chyba z nią umowić.. będąc jeszcze ze mną? Może bylibyśmy do dzisiaj razem gdybym nie odkryła pewnej rozmowy na Internecie, bardzo dlugi czas wypierał się że mnie kocha i że nikt w jego życiu się nie pojawił jednak moja kobieca urażona duma buntowała się bardzo, płacz, krzyk, awantury. Przyznał się dopiero kiedy pokazałam mu dowody tej rozmowy.. W okresie 2 tygodni kiedy kłocilismy się caly czas o to bo wiadomo we mnie zrodziła się nieufność bardzo potrzebowałam wtedy JEGO.. tego żeby pokazał mi ze to ja jestem najwazniejsza.. jednak mój płacz i żal o tą sytuacje spowodowało że pewnego wieczoru powiedziałam proszę zmień się pokaż ze to ja jestem najwazniejsza dla ciebie albo odejdz i ?usłyszałam mam Cie dość, to koniec..  Moje słowa oczywiście były nieprzemyślane ponieważ nie wyobrażałam sobie zycia bez niego i bardzo nie chciałam go stracic.. Po tym spotkaniu zaczełam dzwonić, pisać, przyjeżdżać do niego zaczęło wzbudzac w nim to ogromna agresje po pewnym czasie jedynymi słowami jakie słyszałam to było nie wrócę już do ciebie i nie chce z Tobą być.. bywały dni ze było dobrze pojawiała się iskierka nadzieji jednak z czasem było ich coraz mniej?Prosił mnie o czas że jeżeli mamy być ze soba to będziemy jednak nie umiałam tego uszanować i odzywałam się dalej?Wyjechał sam na wakacje szukałam kontaktu bo wiadomo przykro mi było bo wakacje mielismy spędzić wspolnie..odpisywał jeszcze po miesięcu rozstania ze to nie jest tak ze on już całkowicie o mnie nie myśli.. Wrócił po 2 tygodniach oczywiście pierwsze co zrobiłam to pojechałam, pragnęłam go zobaczyc myślałam ze 2 tygodnie bez mojej obecności cos zmienilo jednak usłyszałam nie chce cie widziec, nie wpuścił mnie nawet do domu.. Zaczełam wariować płakać, dzwonić, błagać żeby wrocił, jezdzic do niego, na siłe angażowałam spotkania.. mijały kolejne dni bez niego było mi coraz gorzej.. rozmawialismy praktycznie codziennie lecz było to słowne szarpanie.. Minął kolejny miesiąc pojawiał się w dniu w moich urodzin z prezentem i namiętnym pocałunkiem, umówiliśmy się do kina znow pojawila się nadzieja .. która po kilku dniach znow zgasił tym ze lepiej jednak żebyśmy nie mieli kontaktu? Zaczęła się jesień popadłam w depresję spędzając cale dnie w domu pisząc do niego listy, smsy odzew zawsze był czasem miły czasem nie.. Były tygodnie gdzie normalnie rozmawalismy przez telefon opowiadając sobie co u nas słychać lub spotykając się gdzies na chwile.. Jednak on zaczal izolowac się coraz bardziej prosił żebym mu dala spokoj ze on już nie kocha i nie pokocha te słowa działały na mnie jak płachta na byka.. Nie mogłam pogodzić się z tym ze bylam pierwsza powazna dziewczyna w jego zyciu ktorej powiedział kocham, z która jadl rodzinne obiady o która się tak troszczyl i szanował.. Wiec wariowałam dalej próbując udowodnić mu ze nie umiem bez niego zyc ze przeciez było nam tak dobrze? Wyjechałam sama na wakacje kontakt był potrafił zapytac czy wszystko dobrze u mnie, potrafił w nocy zadzwonić czy już wyladowałam wypytując czy przypadkiem kogos tam nie poznałam.. nadzieja obudzila się znowu i zgaszona została znow po tygodniu kiedy wybieralam numer telefonu i pytalam co słychać odpowiadal ale ja nie chce z Toba rozmawiac.. Kolejne miesiące były już koszmarem ponieważ kiedy się odzywałam zaczal mi ublizac, wyzywac mnie wracac do przeszłości obrażając mnie jaka to ja nie byłam, ze jestem nikim, ze mnie nienawidzi moim mechanizmem obronnym na te slowa nie była cisza tak jak powinno być, ja dzwonilam i pytalam czemu tak mnie obrazasz, czemu mnie ranisz.. znał mnie wiedział jaka wrazliwa osoba jestem i nie liczył się z tym kompletnie? Depresja doprowadzila do tego ze nie usnęłam bez srodkow uspakajających o bardzo mocnych dawkach.. Mimo tego dalej jeździłam do niego robiąc niespodziwane wizyty ..czasami zdarzalo mu się nawet powiedziec miło ze przyjechałaś..prosił o miesiąc spokoju od telefonów, smsow mialam odezwac się w jego urodziny. Teraz z perspektywy czasu kiedy emocje we mnie ochłonęły pewnie ten miesiąc bym wytrzymała jednak obietnicy wtedy nie dotrzymałam on również bo widzac mnie dzwonil i pytal jak to przezylam widzac go na ulicy i ze nie dzwonie.. Jego urodziny były ostateczna data dla mnie jeżeli chodzi o powrot były ostatnia nadzieja.. Zadzwonilam wieczorem czy jest w domu bo chciałabym mu złożyć zyczenia, pojechałam wręczyłam mu prezent zawsze wiedziałam co lubi i taki tez prezent kupilam, zrobilam własnoręcznie kartke jak zawsze ? i nie wytrzymalam popłakałam się mówiąc mu ze brakuje mi go na każdym kroku.. przytulił i skonczyło się tym że nie wiem jak nawet doszło do tego że się ze sobą przespaliśmy.. Dla mnie było to bardzo emocjonalne dla niego jak sam powiedział po fakcie był to ostatni raz mam jechac do domu zapomniec o nim i nigdy już się nie odzywac.. Ze dziekuje za wszytsko ale on już nie ma zadnych uczuc i emocji do mnie.. No i moje Zycie wtedy zmienilo się już w koszmar.. płacz czemu zrobiles to ze mna skoro wiedziałeś ze mialam uczucia! Usłyszałam wiele przykrych slow ze było ze mna jak z kazda inna i ze zrobil sobie prezent urodzinowy.. wtedy po raz pierwszy pojawiło się we mnie ze nie dam sobie rady już z tym upokorzeniem ze nie mam po co zyc!! Dzwonilam chciałam bardzo żeby mnie przeprosil, prosilam żeby nie ranil mnie takimi slowami ze wiedział ze dla mnie seks polaczony jest tylko z miloscia.. Wyzwisk nie było konca.. Raniłam tak naprawde wiem sama na wlasne zyczenie.. Wtedy poczułam Pas.. koniec bo wykoncze się psychicznie.. nadszedł okres Świąt i tym samym ilość polaczen nieodebranych od niego, bałam się odebrac jednak.. odebrałam dlugo rozmawialiśmy, przeprosił prosił żebym zrozumiała ze on inaczej nie umiał reagować na moje zachowanie ja również prosiłam żeby nie mowił ze mnie nienawidzi przez to nękanie, dzwonienie, przyjeżdżanie tylko żeby zrozumial ze kochalam go jak nikogo i bardzo chciałam to wszytsko naprawic i pokazac mu ze nie radze sobie z ta sytuacja ze chce żeby on był dalej czescia mojego zycia.. Milo było tylko w Świeta, wystarczylo ze zadzwonilam do niego w Sylwestra po jego zyczeniach smsowych ?zostalam znow zwyzywana.. Od tego momentu powiedziałam ze biore się w garsc czasami to wychodzilo czasami dalej dzwonilam ale już umiarkowanie od czasu do czasu wspomniałam ze tesknie, czasami napisałam list ze dalej mi trudno i ze mysle o nim jednak wszystko sprowadzalo się z jego strony do nerwow i złości..ale telefon zawsze odebral i na wiadomość odpisal..Sytuacja na dzien dzisiejszy wyglada tak ze jestem na terapii u Pani psycholog koncze studia jestem dalej sama ponieważ nie umiem się otworzyc przed zadnym mezczyzna.. 2 miesiace nie mielismy kontaktu zostalam zablokowana na wszystkich portalach spolecznosciowych, mijając go na ulicy lekceważyłam, nie dzwonilam, nie pisalam.. jednak tydzień temu odezwał się wiedziałam ze to nic dobrego nie wrozy jednak nie wytrzymalam i odebrałam bo rozdrapało zablizniajaca się rane .. znow pretensje ze ingeruje w jego Zycie bo czasami pytam znajomych co u niego ze on sobie tego nie zyczy ze przez 2 miesiace zapomnial już o mnie ze nienawidzi mnie nie umie mi wybaczyc tego jak się zachowywałam walczac o niego i nie chce mnie znac i ze mam dac mu święty spokoj. Zabolało bardzo i uruchomil się mój mechanizm obronny czyli dzwonienie i tłumaczenie i proszenie o to żeby wkoncu był normalny ze tyle czasu minelo a on dalej jest zawistny i uparty.. Znów płacz.. smsy czemu mi to robi.. Odbierał, odpisywał .. Udalo się nam nawet normalnie porozmawiac co u nas wkroczylismy na temat seksu i stalo się.. Ja dalej z miłości i tęsknoty a on jak to po tygodniu stwierdzil podczas naszej rozmowy..poniewaz ja ponad tydzień chcialam pokazac ze nie ruszylo mnie to było to spełnienie naszych potrzeb bez zobowiąż.. ale na pytanie czemu to ze mna zrobiles.. dlatego bo była latwiej nie musialem się o nikogo starac.. Odpuscilam bo stracilam już całkowicie swój honor..dla mnie podczas tego spotkania czas jak by stanał w miejscu? wszystko było tak jak kiedys, lecz tylko dla mnie.. on przyznal ze to nie mialo zadnego podloza emocjonalnego? Proszę powiedzcie mi co w człowieku siedzi.. jak można kogos nienawidziec i isc z nim do lozka uprawiając czuły, fantastyczny seks?Jak można zdecydowac się skoro wiedzial ze moje uczucia nie wygasły, Jak można kogos tak dlugo obrazac, upokazac przy kolegach bo taka sytuacja tez była ze usłyszałam spierd.. przez telefon wiedzac ze koledzy sa obok? Widzielismy się wczoraj poprosilam o rozmowe taką już na zakończenie żeby potraktował to co się stalo miedzy nami jako sentymentalne zakończenie naszej znajomości, żeby nie tracil do mnie szacunku bo zrobilam to bo go kocham dalej mimo ze spotykam się z kims ( o to tez były pytania a kto to, skad ten chłopak)?.to było kłamstwo bo chcialam zobaczyc czy chociaz troche zazdrosci wzbudze..próżne- wiem.. powiedziałam mu po raz ostatni ze nie ma dnia żebym o nim nie myślała.. rozmowa zakończyła się tym ze powiedział: nie wroce do ciebie, nienawidze cie za te miesiące w których nie dawałaś mi spokoju i nie potrzebuje utrzymywac z Toba jakiegokolwiek kontaktu..
Nieprzespałam calej nocy nie umiem dalej pogodzic się z rozstaniem.. on sam ja sama?czemu dwoje ludzi którzy kiedyś spedzali cale dnie razem, wpatrzeni jak w obrazek , potrafia uprawiac seks ze soba a widzac się nie potrafia normalnie ze soba rozmawiac on nie umie wybaczyc mi .. a ja nie umiem się z tym pogodzić, caly czas mamy jakis kontakt który opiera się na obwinianiu siebie i kłotniach? odbiera po to żeby powiedziec nie dzwon, odpisuje piszac nie pisz? kocham go jak głupia mimo tylu upokorzeń i przykrych zdarzeń..  Jest już lepiej bo chyba zaczynam otwierać oczy ze już nigdy do siebie nie wrocimy? Oboje jestesmy doroslymi ludzmi którzy mieli pewne plany wobec siebie...
Myslalam ze czas leczy rany, psycholog ..pomoze.. a tu serca nikt nie może oszukac
im wiecej czasu tym czuje sie gorzej.. sa dni ze jestem radosna, ale jest taki dzien jak dzisiaj po rozmowie z nim, że serce boli dusza boli.. i to że w zaden sposob nie moge juz wplynac na jego uczucia i jego decyzje...