Przyjaciel narzeczonego powiedział, że on nie będzie dobrym mężem :(

No a może prawde mówił to jest pracocholik! ? nigdy nic nie wiadomo.. łatwo powiedziec olać? a jak się za parę lat okaże , że prawda to co?

A ja bym się zastanowiła, czy ślub jest dobrym pomysłem, kiedy tak naprawdę nie znasz człowieka, za którego chcesz wyjść - gdybyś go znała dobrze i długo, pewnie sama wiedziałabyś, czy ma zadatki na pracoholika, czy też nie.

Co do przyjaciela - trudno powiedzieć, czy jest życzliwy, czy "życzliwy". Niewykluczone, że kieruje nim zazdrość.

Ciężko określic czy to pracocholik czy nadgorliwosc fakt ciągle pracuje ale spotykamy sie normalnie , wiem o tym , że duzo pracuje? ale ten ks: powiedział ze jest dobrym człowiek a nie bedzie dobrym mężem? ale to jedno z drugim sie wyklucza moim zdaniem , oczywiscie znam go i wiem jaki jest ale jak ten ks tak mówi? zna go lepiej po od 16 lat chyba a ja dopiero od 3 lat więc chyba lepiej go zna

A zapytałaś, czemu Ci to mówi, czemu teraz i w jakim celu? Właściwie to ja mam mieszane uczucia, bo rozumiem, że ksiądz kiedy widzi jakieś powiedzmy, że przeciwności, które zagrażałyby zgodności małżeństwa musi w jakiś sposób zareagować (obcykana jestem,b o robie teraz kurs przedmałżeński), aby potem nie doszło do rozwodu, czy jak to w kościele mówią do unieważnienia małżeństwa. Narzeczeni muszą wiedziec o sobie wszystko i na zimno przekalkulowac sobie, czy akceptują wszystkie wady i zalety swojej drugiej połowy. Nie wiem czy ten przyjaciel kieruje się wyłącznie odczuciem czysto duchowym, obowiązkiem, czy jak to wyżej napisali zazdrością. Sądzę jednak, że skoro z Tobą rozmawiał na ten temat to z Twoim narzeczonym też musiam, a jeśli nie to powinien. Z drugiej strony trudno jest we wszystko wierzyc księżą. Podam Ci taki przykład. Moja koleżanka poszła ze swoim facetem do spowiedzi. Była to ostatnia spowiedź, a że załatwień mieli dużo więc tą spowiedz zostawili sobie na dzień przed ślubem. Chłopak sie wyspowiadał, wszystko cacy. Natomiast kiedy moja kumpela podeszła do konfesjonału ten zaczął jej gadać, że to jest zły facet, że ja zdradza (co było absolutną nie prawdą),że skoro zmusił ją do współzycia przed ślubem to napewno ją zdradzi po ślubie i takie tam. No sama pomyśl jak musiała się czuć? Chodząca w nerwach przed tym wielkim dniem a tutaj takie akcje. Powtrzymała się od komentarza dostała rozgrzeszenie, a pierwsze co wyszła to tak zaczęła kląć, że chyba ją usłyszeli w tym kościele. No jej chłopak słysząc to miał ochotę się wrócić i dać księdzu w zęby, ale go powstrzymała. Także myślę, że powinnaś zapytać tego przyjaciela jakie miał powody, aby poruszyć z Toba taki temat i czy rozmawiał z Twoim narzeczonym również. A wogóle to kierowac się swoim sercem i rozumem. Ty z nim żyjesz i powinnaś najlepiej wiedzieć jaki jest. Skoro po takiej rozmowie masz wątpliwości, to wybacz ale moim zdaniem do małżeństwa nie jesteś gotowa. Mówiąc, że on zna go lepiej niż TY, ale sorry, to Ty wychodzisz za niego za mąż a nie jego przyjaciel i sama powinnas wiedzieć co robić bez podszeptów z boku. Powodzenia:)

Nowy samochód za kilkadziesiąt tysięcy i duży dom ma nie on jeden Może chodzi o to, że pieniądze to nie wszystko i żebyś się przyjrzała czy jesteś jego miłością czy kolejną zdobyczą w jednym szeregu z tym domem i samochodem. Jesteś taka młodziutka - pomyśl -teraz się spotykacie, po ślubie będziecie mieszkać razem. Czy to nie będzie tak, że ty będziesz siedzieć w domu a on w pracy? Osobno. Ja NIE WIEM, ale skoro tyle osób tak mówi - czyżby wszyscy tylko z zazdrości? Może porozmawiaj z partnerem i zapytaj jak on sobie wyobraża wasze wspólne życie, ile czasu jest gotów Ci poświęcić jak już będzie Cię miał w domu. Jest jeszcze czas żeby sobie skonfrontować wasze wyobrażenia o wspólnym życiu, czy aby są to takie same wyobrażenia. Powodzenia i szczęścia życzę

No właśnie też się nad tym zastanawiam czy nie jestem"kolejną zdobyczą w jednym szeregu z tym domem i samochodem" on mi nigdy tego nie powiedział ani nie dał udczuc ale byc może tak jest , nie wiem czy ludzie to mówią z zazdrosci ? słysze też nie raz , ze za młoda jestem dla niego itd , nie jest mi łatwo dlatego pytam

Powiedział , że jak bedzie miec dziecko to będe wychowywac on bedzie chodził do pracy , powiedział , że ja nie musze pracować bo mamy duzo pieniedzy, zapewnia mówi , że bardzo kocha i boli go to jak słucham jak ludzie gadaja na niego jak mam nie słuchac jak ciagle mnie ktoś zaczepia... dośc mam juz

Kochana, ja sobie myślę, że ksiądz nie miał na celu nic złego. Może chciał w Tobie zasiać ziarnko niepewności, aby przekonać się czy Twoja miłość do narzeczonego jest na tyle silna, że inne osoby nie są w stanie Cię zniechęcić. Może chciał uświadomić Cię jaki jest jego przyjaciel. Nie mi oceniać jego postępowanie.

W życiu małżeńskim nigdy nie będzie idealnie, ciągle trzeba się godzić na kompromisy, a dzielenie codzienności w zgodzie i radości to jest ciężka praca, wymagająca niesamowitego poświęcenia, ale przynosząca niesamowite szczęście. Tak jesteśmy skonstruowani, że łączymy się w pary:)
Od roku co prawda jestem mężatką jednak na Twoim miejscu pomyślałabym, że faktem jest iż Twój narzeczony jest osobą dużo pracującą, dbającą o Waszą przyszłość; jednak on lubi swoją pracę, pewnie spełnia się w niej, jest tam doceniany i dobrze się z tym czuje. To jest dla niego ważne, a co jest ważne dla Ciebie? Ja z doświadczenia wiem, że gdy miałam kryzys i nie wiedziałam co z sobą zrobić bo mojego męża ciągle nie było w domu, postanowiłam inwestować i rozwijać siebie, jakieś kursy, spotkania z koleżankami, fitness...to mi pomogło:)

Kochasz go, zamierzasz za niego wyjść, podjęłaś tą decyzje świadomie, bez przymusu - dalej dziewczyno nie zatrzymuj się.

Na naszą niekorzyść często jest tak że to kobieta zabiega i dba o uczucie w związku... ale to nie znaczy, że on mnie nie kocha, kocha jak cholera! On gorzej okazuje uczucia, przecież jest zimnym człowiekiem polującym przez cały dzień na mamuta w celu wykarmienia rodziny.

Powodzenia.

Być może wie o czymś o czym ja nie wiem? a mój narzeczony mi nigdy o tym nie powiedział? sama nie wiem .... po cos to musiał powiedzieć? jaki miał cel?- nie wiem. byc może skłócic nas a byc może zeby mnie ostrzec?

Ok wyśle Ci na e - maila;)

Możesz się DOBRZE zastanowić czy chcesz kiedyś być "samotna w małżeństwie", zamknięta sama w domu z dzieckiem - czy marzy Ci się takie życie?
Jest na tym forum wątek pod tytułem "samotna w małżeństwie" - poczytaj sobie "ku przestrodze".
No bo jeśli wszyscy wkoło mówią a on przyznaje, że ksiądz ma rację...?
Owocnych przemyśleń życzę

Źle mnie zrozumiałaś Nie daj Bóg - nie namawiam Cię na zerwanie! Miałabym Cię na sumieniu
Po prostu sugeruję zwolnienie tempa z tym ślubem, przecież się nie pali. Najpierw spróbuj życia, może idź na studia? Zobaczysz jak on będzie reagował na twoje samodzielne życie. Zorientujesz się ile czasu jest Ci w stanie poświęcić, jak u niego z akceptacją twoich integralnych sfer życia, szacunkiem dla twoich zainteresowań i spraw.
Poza tym "pertraktuj" warunki przyszłego wspólnego życia. Chodzi mi o twoje życie towarzyskie - zawsze razem czy może także na własną rękę. Poza tym dzieci - będzie Ci przy nich pomagał, czy tylko je spłodzi, lub wyłącznie będzie utrzymywał? To wszystko ważne.
Piszę to wszystko, bo jesteś taka młodziutka, za młoda by żyć tylko pieluchami, gotowaniem i sprzątaniem On się już "wyszumiał" ale Ty dopiero weszłaś w dorosłe życie i jeszcze mało go "doznałaś". Życzę Ci powodzenia i szczęścia

Wyszłam za mąż w swoje 20 urodziny. Byłam jak TY, skryta i lubiąca swoje własne towarzystwo oraz swego "sensu" życia (wpierw narzeczonego, potem męża). Urodziłam 3 dzieci. Po kilku latach okazało się, że ON pozostał moim sensem życia ale ja chyba jego sensem życia nigdy nie byłam, zawsze COŚ było ważniejszego. Kobiety inaczej myślą.
Mężczyźnie potrzebna jest praca dla poczucia własnej wartości i dobrze spełnionego obowiązku w stosunku do rodziny (zapewnienie jej maximum warunków). To nic złego, przeciwnie, to świadczy o odpowiedzialności .
Ale tu chodzi RÓWNIEŻ o Ciebie. Czy jesteś gotowa żyć w jego cieniu i jako "wyposażenie" jego dobrobytu?
Narzeczeństwo może trwać przecież kilka lat, po co się śpieszyć ze ślubem? Jak się kochacie to poczekacie
I dlaczego nie studia? Życie studenckie jest fajne i ciekawe - wiem, bo skończyłam studia w zeszłym roku (już długo PO rozwodzie)

Chyba nie wierzysz w swoją wartość.
A młodość i uroda kiedyś przeminą - ciekawe co Ci zostanie?
Jeśli uzależnisz swoje życie TYLKO od niego, to gdy go zabraknie (a przypadki chodzą po ludziach) nie będziesz miała żadnego sensu życia.
Ale to twoje życie i twoje wybory - można być Cura Domestica (nota bene forum w gazecie polskiej - może poczytasz?) i sobie żyć. Czemu nie? Tylko czy to Ci wystarczy na całe życie? Bo jak się bierze ślub, to z myślą, że na całe życie - czyż nie?