Chłopak powiedział do mnie "szmato"

Witam Cię.

Chłopak nie miał prawa tak Cię nazwać, nie ważne że w przypływie emocji. Nie powinien i tyle. Nie ma na to żadnych wytłumaczeń.
Przynajmniej Cię przeprosił ?
Też uważam, że jeśli zdarzyło mu się tak Cię wyzwać, to pewnie się to powtórzy wielokrotnie.

Rozumiem Cię, że nie wyobrażasz sobie życia bez niego, w końcu długo razem jesteście i to Twój pierwszy chłopak. Ale uwierz mi, na początku każdy tak myśli, że nie przeżyje bez tej osoby. A później z biegiem czasu taka osoba zauważa, że potrafi żyć i nawet może te życie być lepsze, szczęśliwsze.

Nie możesz zgadzać się na to, by on Cię nie szanował. Bo wtedy nie będziesz szanować samej siebie, a chyba tego nie chcesz.

Przemyśl to wszystko i mam nadzieję, że wyciągniesz dobre wnioski.

Pozdrawiam

Miało prawo Cię to zaboleć, ponieważ nikt nie zasługuje na takie traktowanie. Tym bardziej ze strony, ponoć kochającej osoby.
Powiem Ci tak... do mnie nigdy, przenigdy, żaden chłopak, tym bardziej mój mąż z którym jestem już 9 lat, nie powiedział "szmato", ani nawet "zamknij ryja". Szanuj siebie i tego samego wymagaj od innych, tym bardziej od swojego chłopaka. Jeśli już teraz (gdy to się zaczęło) nie postawisz sprawy jasno, że nie życzysz sobie takiego traktowania i wyzwisk, nawet podczas sprzeczek, to z czasem może tego być coraz więcej. Pamiętaj, że przez innych jesteśmy traktowani tak, jak sobie na to pozwolimy. Pozwolisz swojemu chłopakowi na takie traktowanie Ciebie w przyszłości?

Popieram także w 100% to co napisała Teo. Jeśli nie wyobrazisz sobie swojego życia bez uwieszania się na chłopaku, to poradzić sobie z każdym problemem w związku będzie Tobie trudno. Ze strachu przed samotnością pozwolisz mu na wszystko, będziesz siedzieć jak myszka pod miotłą, odsuniesz się od przyjaciół (jeśli on tak postanowi), zrezygnujesz z przyjemności, będziesz upatrywała sens swojego życia jedynie w chłopaku. Tylko co będzie, gdy coś się nie uda, gdy kiedyś się skończy związek z jakiegoś powodu, gdy on zwyczajnie się znudzi tym że "zawsze ma rację", a jego dziewczyna przestała być sobą i już nie jest tak jak na początku? Wtedy zostaniesz sama. Tak nie można robić. Nawet w związku z drugą osobą, trzeba mieć SWOJE ŻYCIE, być sobą, mieć swoje zdanie. Trzeba mieć coś co się lubi robić, kogoś z kim można pogadać, wyjść na piwo, do kina. Trzeba mieć swoje pasje, swój sens życia. Niezależnie od tego, czy ta druga osoba jest obok czy też nie.

Już nie raz wybaczałam mu różne zachowania i niecenzuralne słowa rzucane pod moim adresem... Wiem, że to oznacza, że jestem skończoną idiotką, ale działam irracjonalnie głównie dlatego, że tak bardzo go kocham

Nie jesteś idiotką, ale pozwoliłaś uczuciu zapanować nad Tobą. Teraz zamiast się mazać i użalać nad sobą zacznij wszystko odkręcać. Trwać to będzie długo, ale potem będziesz mogła dumnie spojrzeć w lustro.

Ależ ludzie mają problemy ...

Odejść, zapomnieć, żyć dalej, niczego więcej tu nie trzeba.

W sumie to naprawdę fajny sobie wybrałam obiekt uczuć... Miał w liceum problemy z narkotykami, swoją poprzednią dziewczynę zdradził z prostytutką i napadł na sklep z nożem w ręku w wieku 17 lat... Ale ja i tak go kocham, wiem, że to chore, ale co ja mam zrobić...:(

Co zrobić? Jeśli tak strasznie go kochasz i jesteś świadoma co Cię czeka w przyszłości.... cóż... pozostało pogodzić się ze swoim losem i nie narzekać. Wiedziałaś jaki jest, widzisz że lepszy się nie staje... Twoje życie, Twój wybór. Masz prawo nawet je sobie zmarnować. Do tego właśnie usilnie dążysz... Skoro taka Twoja wola... nikomu nic do tego.

Jeśli jednak chciałabyś być w przyszłości szczęśliwa, to radziłabym zastosować się do porady Metyla.
"Ogarnąć się i ruszyć głową ... W końcu. Innego lekarstwa nie ma".

A może tak przestać się użalać nad sobą pora? Biadolić i jęczeć? Nic nie musisz, jesteś dorosła i zrobisz co chcesz. Twoja sytuacja nie jest beznadziejna, jest zwyczajna, taka jak wielu milionów kobiet na tym świecie.

Tak facet nie byłby już moim facetem.

Linkinpark, wiesz co robisz źle,  wiesz jak to zmienić.  Teraz kolej na działanie.  Jeśli nie potrafisz sama, poproś o pomoc psychologa. Samo się nic nie zmieni na lepsze.

Zrobiłam to. Zerwałam z nim definitywnie. I o dziwo poczułam jakby wielki kamień spadł mi z serca Mam nadzieję, że z czasem o nim zapomnę i nauczę się bez niego żyć. Obawiam się jednak, że przez taką porażkę z pierwszym związkiem, zrażę się już do jakichkolwiek związków do końca życia

Oby definitywnie było definitywnym, a nie
- dopóki nie przeprosi i obieca, że sie zmieni
- dopóki nie poczuje sie gorzej i sama wróce

Po prostu za bardzo się w nim zakochałam. I niepotrzebnie pokazałam mu, że aż tak bardzo mi na nim zależy. A on wykorzystał moją naiwność i miłość...

Powiem  Tobie że też miałam taką sytuację w życiu  ..
Ja już z nim mieszkałam jak mnie tak nazwał byłam tak w szoku że  nie odezwałam się słowem i poszłam spać ..
Następnego dnia on był już w pracy i zadzwonił do mnie jak by się nic nie stało .. Ja tylko powiedziałam że pakuje się do domu on na to że dobrze  .. Myślał że żartuje  ale jak przyszedł z pracy mnie już nie  było przez pierwsze dwa dni nie pokazywał skruchy że to ja niby go sprowokowałam .. Ja się nie odzywałam on myślał że i tak pierwsza wyciągnę rękę  bo przecież  bez niego nie  wyobrażałam sobie życia i wiele razy to mu mówiłam .. Ale  jak w końcu dotarło do niego że to nie przelewki szybko zrozumiał swój  błąd ... Dzwonił przepraszał  chciał się  spotkać ale ja tak szybko nie ulegałam i nie przyjmowałam  przeprosin  bo bardzo mnie to zabolało   aż doprowadziłam  go do takiego stanu że płakał i przepraszał na kolanach z bukietem kwiatów aż dałam mu szanse .. i nigdy więcej już  mnie nie wyzwał   bo wiedział że odejdę .. .

Więc  nie dawaj się  bądź  silna i stanowcza żeby wiedział że nie dasz sobą pomiatać .
                                                                                                                            Pozdrawiam

A o co była ta kłótnia?

Bywałam w trudnych i toksycznych relacjach i różnie bywało. Co prawda w moją stronę potrafiło paść "wyp...." albo "spie...." lub teksty w stylu " jesteś taka owaka, głupia, poj..... I pojawiała się we mnie wówczas tak ogromna wściekłość, że z miejsca wstawałam i wychodziłam trzaskając drzwiami. Słowa na ustach miałam jedne, nie zobaczysz mnie i odpowiesz za to jak mnie nazwałeś.
I wtedy rzeczywiście robiłam na złość we wszelki możliwy sposób, w jaki umiałam. Robiłam tak, że zaboli nawet jeśli usłyszałam przepraszam z jego strony. No i mój błąd w tym, że po jakimś czasie ( co prawda długim) gdzieś o tym w końcu zapominałam i odpuszczałam- a chyba powinnam już wtedy uciekać na zawsze, bo co prawda to prawda jeśli nazwał Cię tak raz, nazwie kolejny. Sprawdzi tylko Twoją reakcję, żeby wiedzieć jak będziesz reagować później i na co ma się szykować.
A jeszcze tego typu obelga- wiesz, chyba nie mógł Cię gorzej wyzwać. Wiem, że jest i będzie Ci ciężko. Jesteś młoda i to pierwszy poważny związek a więc zapewne i pierwsza, wielka miłość. Dobrze,że pytasz tu. My Ci możemy pokazać jak będzie dalej. A uwierz mi nie będzie kolorowo i wyjdziesz z tej relacji bardziej poraniona niż już jesteś.
Dobrze by było jakbyś sobie odpuściła.

linkinpark71, a może powiedz sobie "Jestem wolna i czuję się z tym dobrze! Nikt mnie nie będzie więcej obrażał i poniżał! Zasługuję na szczęście i niedługo je znajdę!" A póki co to nie możesz sobie powtarzać jak bardzo za nim tęsknisz, tylko glowa do góry i wyjdź ze znajomymi, zajmij się czymś innym. I nie skomlaj do wszystkich jak bardzo cierpisz i tęsknisz, bo jak tak będziesz robić, to prędzej czy szybciej wrócisz do niego, bo psychicznie sobie to wmówisz, że nie mozesz bez niego żyć. A w akim razie to wszystko jest bez sensu, bo ani on ani Ty niczego się nie nauczycie jeśli będziesz niekonsekwentna.

W życiu nie pozwoliłabym sie tak nazwac. Pierw zaczyna sie od wyzwisk a później dochodzi jeszcze bicie. Daj sobie z nim spokój, odpuść sobie ten związek.

nie poniżaj się, uciekaj od niego