czy to początek końca? mąż zdecydował za nas dwoje :-(((((

Mam tak samo... jestem na tym samym etapie.
Powiem tyle, to nie ma sensu.
Wiem, że tak jak ja , chciałabyś usłyszeć, że wszystko będzie dobrze, że jakoś się ułozy. Gie prawda.
Póki nie weźmiesz spraw w swoje ręce to nic nie zrobisz.
Przyjaciel mój mi powiedział : że mnie nie poznaje, gdzie ta dziewczyna uśmiechnięta, radosna, walcząca o swoje.
nie rób tak jak ja, nie zagłaskuj go. Pokłóć się z nim, trzaśnij drzwiami./ Niech wie, że masz uczucia, że nie czekasz na jego skinienie. Bo on tego nie chce, ale jak dajesz wszystko to czemu nie brać.

Wiem, że to cholernie trudne, ale on już podjął decyzję, nie czekał na Ciebie. Będzie Ci łatwiej odejść za rok? Ja tak myslałam, ale tak nie jest. Kulacie się tak jak my... każdy dzień do przodu, ale czy jestes w tym szczęśliwa? Czy tylko wyobrażasz sobie szczęście.
Dobrze, że poszłaś do psychologa, mnie też bardzo pomógł.

Dzasz radę.

to w takim razie dziewczyno wiej, bo to gorszy wulgaryzm niż mój. Najtrudniejszy pierwszy krok. Potem z górki. Nie daj mu się zrujnować.

magmo, moj problem wyglada podobnie, z tym ze nie jestesmy malzenstwem. Sedno takie samo, chyba juz Cie nie kocham, zalezy mi ale nie wiem co czuje, potrzebuje czasu. I ten chlod gdy pisze mu o uczuciach. I nie rozumiem dlaczego. Gdy go o to pytam twierdzi ze go obwiniam. A ja nie pojmuje, jak to moglo sie tak zmienic? Czlowiek ktory niedawno traktowal mnie jak centrum swojego swiata, w ktorego oczach widzialam siebie, nagle stal sie zminy jak glaz.

Magma w chwili gdy miłość wszystko oddaje, bankrutuje...
W miłości nie wolno się zatracać bez reszty, dlatego, że zachodzi, pewna zależność - im mocniej się staramy, im więcej zabiegamy, tym mniej otrzymujemy w zamian. To paradoks, ale niestety tak jest...
Potrzeba bycia kochaną/kochanym owszem jest czymś naturalnym i nie należy się jej wstydzić, ale też nie wolno zabiegać o nią uparcie!

jak ja mam żyć ??? jak rano spojrzeć w lustro ???

Nie jesteś sama, nie pierwsza i nie ostatnia.
Niestety.
Przeczytałam ostatnio... nie trać czasu i urody dla kogoś, kto na to nie zasługuje, a przede wszystkim, który tego już nie chce.

Przeczytaj książkę : Kobiety pragną bardziej. Mnie pomogła, choć nie raz rucałam ją o ścianę, bo nie chciałam nie chciałam poproistu uwierzyc, że byłam taka głupia.

Dlaczego ciagle nad nim biegasz, dogadzasz mu, dajesz wszystko? To nie tędy droga. Badz silna, badz sobą, mysl wiecej o sobie a nie o nim. Pokaz mu ze jestes kobieta z krwi i kosci a nie jego sluzaca, na kazde skinienie, na kazde zawolanie. I polecam ksiazke mezczyzni kochaja zolzy. Jak dajesz za duzo to milosc umiera. Dawaj rowno - czesc dla siebie (koniecznie) i czesc dla niego. Nigdy nie wszystko.

Kochana, jak ja to wszystko znam... Każde słowo rozumiem, bo sama tak czułam.
I choć pewnie teraz trudno w to uwierzyć - będzie lepiej. Musisz zacisnąć szczęki i zawalczyć o siebie. Teraz tylko Ty się liczysz, zadbaj o swoje dobro.
Daj sobie pozwolenie na gniew  - mnie ten etap bardzo pomógł, jakoś łatwiej mi się myśli na adrenalince
Ściskam Cię mocno.
Zajrzyj do wątków "Dlaczego zdradzani są głupi" i "Grupa wsparci dla kobiet kochających za bardzo" - poczytasz historie innych dziewczyn i poczujesz, że wszystko przed Tobą.

Przydałby się mu może wstrząs. Jakaś świadomość, nie, że w każdej chwili może do Ciebie przyjść, ale  stracić.

dziękuję za każde słowa otuchy, to bardzo ważne w chwilach takich jak tak
dobrze że jest ktoś w takich chwilach kto poda rękę na zakręcie życia
bardzo się miotam, ta sytuacja dla mnie jest nowa, niewłaściwa, zła i okrutna
w głowie wciąż krążą pytania co dalej? co ja mam robić? czekać??? przejąć sprawę w swoje ręce??? i po raz kolejny mojemu cwanemu mężowi pokazać że nie ma jaj i że nie ma odwagi podjąć decyzji?
jakie to trudne ...

Droga Frezjo28
byłoby to wszystko łatwiejsze gdyby nie było we mnie miłości, i to bardzo dużej .... czy cierpliwej na tyle nie wiem
wiem jedno: wniosek o rozwód można złożyć zawsze, jeśli Ty to zrobiłaś to znaczy że byłaś na to gotowa, wspaniale bo najwidoczniej jesteś dzielną i odporną kobietą. Ja potrzebuję chyba teraz czasu .... do mojej głowy musi dotrzeć to co się dzieje wokół mnie ... masz rację że sytuację będą się powtarzać bo taki jest ten człowiek ... co zrobię dale? w chwili obecnej kompletnie nie wiem ;-(
Mam dokąd odejść, mam swoje mieszkanie więc to problemem nie jest. On swoje też ma - więc tez ma gdzie odejść. Mam wspólne piękne mieszkanie które kupiliśmy razem. Oświadczyłam mężowi że jeśli ma ochotę zmianiać swoje życie to bardzo proszę ale za drzwiami tego domu!!! ja nie mam zamiaru nigdzie się wyprowadzać, tu mi jest dobrze i tu mam zamiar mieszkać, tu jest mój dom.
ehhhhh.......... co dalej będzie - narazie nie wiem

owszem, wiem doskonale że zrobiłam błąd, bycie żoną na 250 % to najgorszy gol jako sobie można strzelić. Ja go sobie strzeliłam ;-(
oczywiście nie wzięło się to z niczego, mąż tego ode mnie oczekiwał, jego oczekiwania i podatny grunt na jakie to spadło skończyło się tym że mąż stwierdził że zamieni nasze małżeństwo w piekło !!!!
pracuje nad sobą, może nie już i nie natychmiast bo teraz muszę ratować siebie w tej sytuacji....... mam już oczy suche od łez

Zacznij gdzies wychodzic. Gdziekolwiek. Na spacer, do kolezanki, do kina, na solarium, na kawe, chocby sama. Nie mow mu dokad idziesz ani kiedy wrocisz. Przestan mu gotowac, opierac i dogadzac. Nie wie czy Cie kocha? Ty tez juz nie wiesz, czy on jest wart Twpich uczuc i starania sie, aby bylo dobrze.
Niech sam sobie wszystko robi. Zajmij sie soba po prostu. Czas zaczac zyc dla siebie.
Powodzonka. Wszystko bedzie dobrze, bo choc to oklepane slowa, naprawde w nie wierze.

Musisz uwierzyć w to, że "tamtego" Twojego męża już nie ma... (a moze wcale go nie było)? moze on tylko tak super się maskował i gdybyś godził sie na wszystko, co powie i co chce, to dalej byłoby dobrze, tylko gdzie byłoby Twoje życie i zadowolenie ze wszystkiego? Definicja miłosci jest taka: "to ja troszczę się i zabiegam o to, by tej drugiej osobie było ze mną dobrze"

Mój przypadek jest bardzo podobny do Twojego... a co Twój mąż mówi, kiedy prosisz go o rozmowę?

Jak sobie radzę? Było mi bardzo ciężko ale czas robi swoje, ja sie zmagam już z tą sytuacją pół roku (mieszkam bez męża a mąż zapomniał o moim istnieniu) czasem wieczorami nachodza mnie miłe wspomnienia, jakieś sytuacje, to wtedy płaczę jak bóbr ale za chwilę tłumaczę sobię, że to nie ma sensu... obrażam sie na caly świat, nie chcę ani się uśmiechać, ani jeść ani gdziekolwiek wychodzić...mam chwile słabości ale naprawdę jest dużo lepiej niż wcześniej... powoli zaczynam rozumieć, że takie życie nie ma dalej sensu, skoro tak wyszło, widac nie byliśmy sobie przeznaczeni, powtarzam sobie, że jeszcze szczęśliwe chwile przede mną i że następnym razem pokocham kogoś ze wzajemnością ciesze się tylko, że nie mamy dzieci, bo biedactwa tylboby się teraz męczły... a tak mam szansę na szczęśliwa i pełną rodzinę. Oczywiście o stwierdzenie nieważności ślubu kościelnego też sie będę ubiegała a Ty?

od kilku dni marazm ... przedłużanie agonii
Mąż poprosił o czas, tydzień może dwa.... pozwoliłam na to... bo wciąż kocham :-(.
Siedzę jak na bombie z opóźnionym zapłonem by potem przyjąć na głowę kubeł lodowatej wody.
Trzymajcie kciuki za mnie, zaglądam na forum prawie codziennie - milutko tu z Wami ;-)

Kochasz za bardzo..to pewne...

ale to już pewnie wiesz..
z tego co pamiętam z twojego posta -jesteście po ślubie dopiero 1,5 roku...to bardzo krótko...nie wiem ile lat byliście wcześniej razem..?

Jego zachowanie nagle bardzo się zmieniło..mam poczucie iż jest tego jakiś powód. Powód o którym jeszcze nic nie wiesz...
moze on być / jak sama stwierdzasz/ natury psychicznej, ale moze też mieć zupełnie inne podłoże...
Myślę iż czas wszystko pokaże...
mam do ciebie pytanie.
Jeżeli twój maż stwierdzi iż chcę być nadal z tobą - to czy będziesz umiała żyć jak dawniej?
czy gdzieś w Tobie nie bedzie się czaił strach, lęk - iż podobna sytuacja się powtórzy?
Przecież potraktował cię bardzo zle.
Pamiętaj abyś z nim przed jego decyzją -szczerze porozmawiała, postawiła warunki i dotrzymała ich. Innaczej będziesz żyła w huśtawce nastrojów która zniszczy w TOBIE radość i poczucie własnej wartości.

Coż...zbyt szybko na, kryzys, znudzenie , czy monotonie...przyczyna jest inna..

On miał odwagę siąść przede mną i zaproponować mi wspólne życie to niech teraz ma odwagę powiedzieć o co chodzi. Wole prawdę chociaż najgorsza ale prawdę, agonia i czekanie mnie wykańcza.
No właśnie ..... tylko odwagę i jaja to trzeba mieć .... cwaniakować jest łatwo jak jest miło i dobrze a jak sie coś spieprzy to trudno przyznać się do tego przed całym światem. On nie należy do ludzi którzy przyznają sie do błędów ....

hmmmm... fakt, nie ufam mu ani w 1 % ... nic a nic

Przeczytałam Twoją historię. Widać, że potrafisz nazwać uczucie, które Tobą targają. To bardzo ważne.
Jakie są teraz Twoje oczekiwania? Jak byś chciała, by to się skończyło?

Magma bardzo mi się spodobało zdanie gdzie napisałaś, że jak miał odwagę zaproponować Ci wspólne życie to niech ma teraz ją znowu i powie co jest grane ! Dokładnie tak zgadzam się z tobą w 100% ! Tak sie po prostu nie robi : fajnie i miło a nagle trach i "nie wiem" jedyne co można usłyszeć w odpowiedzi. Sam by chciał wiedzieć w odwrotnej sytuacji. Należy Ci sie wyjaśnienie obecnej sytuacji. Może mu na kartce napisz kilka pytań, daj mu ją i powiedz, że jutro ma dać Ci odpowiedzi na te pytania i to konkretne i mogą być na piśmie skoro nie chce rozmawiać. To co robi jest paskudne to tak jak by sie bawił bo widzi dobrze, że jest Ci źle i chcesz wiedzieć o co chodzi a ciągnie to bez sensu zamiast wyjaśnić. Jak sam się pogubił to też lepiej to powiedzieć niż "nie wiem". A tak czekasz , meczysz się , próbujesz sama dochodzić co się mogło stać. Pracujesz ? Może wrócisz z pracy później niż normalnie i zobaczysz czy go to ruszyło. A jak nie pracujesz to wyjdź gdzieś. Może ktoś z rodziny wie o co chodzi. Wiem, że to wciąganie osób trzecich no ale jeśli on to tak rozgrywa ... może jest to sposób by się dowiedzieć.

No właśnie tak jak napisałaś : gdyby mój brat miał taką sytuację powiedziałabym mu co myślę , "pogroziła palcem" . Jest to zawsze problem : wtrącać się czy nie. Będą chcieli naszej interwencji czy nie Polepszymy czy zaszkodzimy Tylko, że tutaj w tej sytuacji ja bym dopuściła wtrącenie się ale właśnie powinna to zrobić jego rodzina : przyprowadzić Go do porządku ! No ale też wiadomo że nikomu nie karzesz. A z tego co napisałaś wnioskuję, że oni też nie wiedzą w czym problem. Może napisz mu tę kartkę z pytaniami i bardzo zdecydowanym wręcz nakazującym głosem powiedz, że ma Ci na nie odpowiedzieć i ma czas do jutra. Mieszkacie razem powiedz czy jecie wspólnie posiłki, czy gotujesz teraz obiad czy pierzesz jego rzeczy i takie tam ? Bo jak tak to po prostu olej to wszystko niby dlaczego masz to robić a jemu jak co odpowiedz : "nie wiem". Samą mnie denerwuje ta sytuacja pomimo że nie jestem w to zaangażowana : bo tak sie po prostu nie robi  NIE BAWI SIĘ CZYIMIŚ UCZUCIAMI !

Twój mąż albo nie potrafi radzić sobie z problemami albo nie potrafi podjąć decyzji albo jest egoistą myślącym tylko o sobie Może specjalnie to przedłuża żebyś to Ty podjęła decyzję wtedy spadnie wszystko na Ciebie. Może sam się pogubił przez "coś" i nie wie naprawdę jak z tego wybrnąć. Mam nadzieję, że jednak ma na tyle rozumu, że zdaje sobie sprawę iż się od niego oddalasz. On to zapoczątkował i zaczął Cię odsuwać ale konsekwencje są takie, że Ty też zacznasz się oddalać i pomału tworzy się przepaść i może dojść do tego , że będzie nie do pokonania bo i Ty nie będziesz juz po prostu chciała. Zbyt się od siebie oddalicie a ten jego czas właśnie to Wam daje. Z drugiej strony gdyby dla niego to był koniec to dlaczego  się nie wyprowadził ? Ma mieszkanie ! Ma gdzie. A jednak ... Sytuacja wygląda tak : razem a jednak osobno, żyjecie obok siebie nie ze sobą. W końcu przyjdzie czas, że nie będziesz zabiegać o odpowiedź i nawet nie bedzie Ci na niej zależało, pojawi się obojętność ale też żal (chociaż myślę że żal już jest). Facet Cię traci przez głupie swoje zachowanie bo obojętnie o co chodzi powinien Ci wszystko wyjaśnić.

Wiem Magma i strasznie mi przykro ! On pewnie nie zdaje sobie z tego sprawy chociaż Twoje oddalanie się na pewno zauważył. Chętnie bym mu nagadała

A bo po to potrafimy mówić aby ze sobą rozmawiać. Każdy z nas jest inny i nikt sie nie domysli co ta druga osoba mysli. Mój chłopak pewnego dnia zrobił nam przerwe, zaczął się oddalać przestaliśmy się spotykać. Pytałam co jest grane itd. tłumaczyłam jak to na mnie wpływa ale on nie miał ochoty gadać. Bolało jak cholera ! Nie widywaliśmy się, rzadko się kontaktowaliśmy od tak nagle. zaczęłam się oddalać i tak kiedy jemu nagle przeszło i uznał że można się spotkać usłyszał ode mnie : nie. Teraz ja potrzebowałam czasu a On nagle zrozumiał, dziennie pisał proponował spotkania. Przeszliśmy przez to , odbudowaliśmy relacje ale było tak , że już nie dużo brakowało by przepaść była zbyt wielka.
Znam też historię jednego małżeństwa. I stało się to co opisujesz. Też nagle z dnia na dzień i było coraz gorzej. Pamiętam jak znajoma mi opowiadała jak leży obok męża i kiedy on śpi kładzie sie obok niego blisko bo to jedyny moment kiedy może go dotknąć tak jej go brakowało. Do tego była wtedy w ciązy. Prawda wyszła na jaw po jakimś czasie : on miał inną. Moja znajoma pewnego dnia wyjechała nie mówiąc nikomu gdzie. Musiała sobie to poukładać. Wróciła. Nabrała sił, kochała go jednak i wymusiła na nim by został z nią. Obecnie ? Są razem , tworzą zgraną parę ale jest już inaczej ... wiadomo wkradła się zdrada która w pamięci jednak zostaje już zawsze.
Podsumowując : nie ma określonego stażu dla kryzysu. Ludzie mogą być ze sobą 2 lata mogą 7 a mogą 20. Przeżywacie kryzys tylko niewiadomo z jakiego powodu. Twojemu mężowi bym powiedziała : Ty Osiołku co Ty robisz chcesz zniszczyć to małżeństwo ? (to jest tak delikatnie napisane raczej bym ostrzejszych słów użyła ). Magma mam nadzieję że On oprzytomnieje i że Wam sie uda ! Jesteście młodym małżeństwem, wiadomo że człowiek całe życie się dociera !
Tak swoją drogą wszedzie w babskich pismach zawsze radzą by rozmawiać !!! Dlaczego w męskich pismach nigdy tego niema Może gdyby niektórzy faceci czytali takie porady we własnych pismach to bardziej by chcieli rozmawiać

Magma, napisałaś, ze zaczęo się psuć, gdy przeciwstawiłas się mężowi. Rozumiem, że normalnego faceta mogłoby to zezłościć, nawet mógłby się obrazić i boczyć na ciebie pare dni. Ale to trwa ZA DLUGO!!! On Cię dręczy zupełnie  świadomie, manipuluje Twoimi uczuciami, robi z Tobą co chce. Tak mi przeleciało przez głowę podejrzenie  jakiejs patologii. Czy on nie jest przypadkiem psychopatą????? Najpierw był taki jakiego chciałas mieć, dostosowywał sie do Twoich oczekiwań. Potem napotkał opór i pokazał całkiem inną twarz, twarz osoby wyzutej z uczuć wyższych, takich jak litość, współczucie. Na zimno, bezwzględnie i świadomie Cię niszczy, osobę, którą ponoć kochał. Tak zachowują sie psychopaci!
Pomysl nad tym, poczytaj o tej patologii i jeśli cos Cie zaniepokoi w opisie to uciekaj od niego jak najszybciej.

z tego co piszesz to facet zadufany w sobie,przywódca,który chce Ci powiedzieć,albo grasz według moich refuł,albo koniec na Twoje miejsce znajdzie się wiele.A czujesz przed nim strach?

nie odczuwam przed nim strachu, czuje niepewność, nieufność, nielojalność .... wszystko na NIE
najdziwniejsze to to, że uchodzę (wśród rodziny, znajomych, w pracy) za osobę z silnym charakterem i która w każdej sytuacji daje sobie radę!!!
a tu proszę ... dałam się sponiewierać takiemu Panu ... oddając serce - oddałam siebie
gdybym wiedziała że zapłacę za to taka cenę !!! - nigdy nie pozwoliłabym sobie na "zakochanie", na miłość, na małżeństwo, na to co teraz dzieje sie w moim życiu...
jak dobrze że jest jeszcze interenet i to forum, gdzie można wylać łzy i dostać bezwarunkową pociechę
dziękuje za wsparcie ... za każde słowo
to dla mnie dużo - nawet dla kobietki na pozór "z silnym charakterem"

magma- boli i bedzie dlugo bolalo .Kolezanki radza Ci dobrze ,zacznij dzialac . Robisz sobie krzywdę ,on tylko Cie wykorzystuje i bedzie sie Tobą bawil  tak dlugo jak mu na to pozwolisz!Walka z uczuciami ,jesli sie kogos kocha tak bardzo, ze ciezko oddychac bez niego ,jest ciezka! Znam to z autopsji ,to jak walka z wiatrakami . Wiesz ze zle Cie traktuje , rani, mówisz sobie koniec dluzej tak nie bedzie,ale jutro znowu nie masz sily na racjonalny krok . ..Możesz   tak cale zycie ,lecz jakie ono bedzie?   Jestes taka mloda , ratowac mozna i trzeba malzenstwo ....jezeli druga strona nie chce, no coż ?  /porozmawiaj z nim ostatni raz i koniec , wiecej szans nie dawaj to  nic nie zmieni ...po czasie zaplacze  ,ty juz nie bedziesz plakac !Wyleczysz sie z choroby,, milosci do niego'' ... teraz boli lecz przestanie zobaczysz ....

W tym przypadku raczej innego wyjscia nie ma ,,moze kiedy zobaczy,ze juz masz dosc zastanowi się co stracil . Tak nie zachowuje się człowiek ,ktory kocha nawet kiedy ma chwilę zagubienia.