Przemijanie

Wiesz bez rozmowy raczej nie znajdziecie wspólnego języka.Wydaje mi się,że to już kwestia jego charakteru, po prostu już taki jest.Skoro nigdy ze soba nie gadacie to jak chcesz zadowolić jego, a on ciebie?przecież nie znacie swoich pragnień.Jeżeli ciągle bedziesz obwiniała go za jego niezdarność itd.to facet może popaść w kompleksy!a to przy tak wrazliwym charakterze troche ryzykowne.
Znam podobny przykład zwizku do twojego.Mojej siostry narzeczony jest totalnym niezdara i leniuchem,ale cóż radza sobie.to moja siostra zajmuje się wszystkim w domu nawet ostatnio musiała pomalować drzwi bo on doszedł do wniosku,że i tak nie potrafi i pewnie coś popsuje.Ale zyja zgodnie kochają sie i rozumieją.można powiedzieć,że zamienili się rolami to on sprzata i gotuje za to ona jest głowa i szefem w domu. Najważniejsze to to żebyś go zaakceptowała,a jeżeli ci sie to nie udaje to nic na siłe,bo lepiej teraz to zauważyć niż może być na to za późno.

Black Orchid witaj, widzisz  na pewno przeczytała byś sobie coś ciekawego w tym wątku "Z mężem najlepiej dogaduje się przez telefon"

Ja chciała bym więcej napisać ale bym się musiała powtarzać , zajrzyj do wątku Postiniaka znajdziesz może coś dla siebie.

Powiem jedno więcej jest kobiet które mają taki już charakter że są dobrze zorganizowane bystre i wszystko przychodzi szybko.
Mając partnera który jest flegmatykiem , można go akceptować , zmienić tylko swoje podejście i być szczęśliwym mimo takich różnic w charakterach.

Na pewno macie racje, oczywiscie poza tymi cechami ma wiele plusów i jest kochaną osobą, ale ja jestem troche pedantyczna i robi m isie gorąco jak zje batonika i kładzie papierek na regale albo idzie i traci reka kwiatka, wtedy od razu mam ochote wydrzec sie jaki to on jest zły i nieuwazny. Wiem, ze ja tez musze troche rpzymykac oczy, ale boje sie tego, ze on sobie nie poradzi w zyciu z niczym. Dopoki mnie nie poznal, byl jak taki listek na wodzie, a przy mnie skonczyl studia, zmienil prace, robi dodatkowe kursy, uczy sie jezykow widze ze cos w nim sie ruszylo, ma duzy potencjal ale poprzez jego osobowosc to wszystko traci i boje sie ze gdy kiedys zabraknie mi sił aby go pchac do przodu, to stanie w miejscu albo zacznie sie cofac. Kocham go, ale boje sie ze wszystko zawsze bedzie na moje glowie i ze bede musiala myslec i za niego i za siebie i sprawdzac czy nie zapomnial o dziecku w samochodze, chowajac samochod do garazu.

Oj nie dałabym rady nie moj typ, ale Ty moja droga chyba sie odkochałas skoro przeszkadza Ci  to po 3 latach

Na pewno jest w tym jakas tez Twoja wina, poniewaz jestes z nim juz 3 lata, wiec na pewno wchodzac w zwiazek widzialas juz jaki jest miej wiecej. Liczylas, ze go zmienisz? No bo albo wchodzi sie w zwiazek z facetem ktorego akceptujemy albo dajemy sobie spokoj, jesli ktos nam nie odpowiada i mamy juz plan zmiany tej osoby, to cos jest nie tak.
To jak bylo na poczatku ?