Czy ta zazdrość jest normalna??

Jak ?? Tłumaczy  że to  tylko jego koleżanki , że pzrecierz z nimi pracuje to musi rozmawiać  i że licze sie tylko ja , a ślubu nie bierze ze mna do jaj  tylko  dlatego  że tego cche i mnie kocha .
Tak mi to tłumaczy

Mam pewien problem. Otóż zastanawiam się nad tym, czy nie jestem czasem zbyt zazdrosna.
Ja i mój facet przeżywaliśmy ostatnio kryzys. Najpierw ja chciałam odejść, potem on. Ostatecznie doszliśmy do porozumienia ale nie jest już tak jak było. Wcześniej on starał się, okazywał mi uczucia, spędzał ze mną czas, a teraz... Wszystko na odwrót. Nie czuję się winna tej sytuacji, nic złego mu nie zrobiłam, ale on uważa, że go ograniczam i kontroluję. Jego zdaniem objawów jest kilka: nie pozwalam mu spotykać się z kolegami i z koleżankami, nie pozwalam mu się upić, za dużo czasu spędzamy razem itp. Z mojej strony wygląda to tak: nie odpowiadają mi jego co tygodniowe imprezki do 4 nad ranem, zakrapiane alkoholem, umawianie się z koleżanką (cały czas tą samą) do parku i do kawiarni, pisanie z nią całymi dniami (do mnie ani razu albo z łaski), ciągłe gadanie o koleżankach z pracy i smsy typu "gdyby nie koleżanka to umarłbym z nudów" albo "nie przychodź do mnie do pracy bo będziesz zazdrosna". Pomijam już fakt kolegów, dla których wiecznie ma czas i wyjeżdża z nimi nawet za granicę, nie pytając mnie o zdanie tylko sucho informując i zbywając mnie gdy to ja chce z nim gdzieś wyjechać. Wiem, że ta sytuacja jest spowodowana kryzysem i tym, że prosiłam, by dał nam szansę. On uważa, że to wszystko moja wina, bo go odizolowałam od świata i musi minąć trochę czasu zanim będzie mnie traktować normalnie. Ja winna się nie czuję, ponieważ jak mówią moi znajomi, to on odizolował mnie od wszystkich a teraz wróciłam do świata żywych. I taka jest prawda. Nie wiem, co mam robić, irytuje mnie takie zachowanie i boli, nie czuję się szczęśliwa i bezpieczna przez to. Ciągle mam zły humor. Dla mnie związek to kompromisy a nie że musi być tak jak on chce. Wpada ze skrajności w skrajność. Najpierw zamknął mnie w złotej klatce, przyzwyczaił do tego a teraz ma czas dla wszystkich a dla mnie wcale i denerwuje mnie jeszcze ciągle. Ja jestem nienormalna jakaś czy on, bo już różne mam myśli? Proszę o rady.

Przez to jego zachowanie nie mam już nawet ochoty do niego pisać czy z nim rozmawiać. Wiem, że zaraz poleci jakiś komentarz o koleżankach. Zaczynam się męczyć w takim związku, przytłacza mnie to. Oczywiście robię wszystko tak, jak piszesz-umawiam się z kolegami, piszę do nich, nie mam zamiaru siedzieć w domu, gdy on umawia się z jakimiś pannami. Gdy on się dowiaduje jak spędzam czas, nie robi specjalnych wyrzutów, ale widać, że jest zły, niezadowolony i markotny. Nie wiem, czego on tak naprawdę oczekuje. Wiem, że ja nie tego oczekuję od związku. Nie mam ochoty codziennie zastanawiać się nad tym, z kim się umówił, gdzie jest, co robi, bo tego oczywiście nie mówi, jak również czekać aż on łaskawie zechce się spotkać ze mną (bo na razie potrzebuje czasu, by odpocząć ode mnie). Poza tym moje ciągłe wypady ze znajomymi nie satysfakcjonują mnie. Brakuje mi ciepła, przytulenia, zwyczajnego spędzania razem czasu. Nie jestem typem imprezowiczki i duszy towarzystwa. Wydaję mi się, że ja już dojrzałam, dorosłam do pewnych spraw a on zatrzymał się na poziomie rozwoju piętnastolatka... Czy mój problem rzeczywiście tkwi w zazdrości? Jestem zazdrosna ale nie powodują tego jego koleżanki tylko on sam swoim zachowaniem, tekstami, smsami i on jeszcze mówi, że nic nie prowokuje...

Rozmawiałam z nim już wielokrotnie. Problem w tym, że według niego wszystko co dzieje się teraz w naszym związku to moja wina, bo go ograniczałam, kontrolowałam itp. Więc nie powinnam się wcale dziwić, powinnam cierpliwie czekać i znosić jego złośliwości bo to JA niby niszczę ten związek. Tylko że ja winna się nie czuję. Błędy oczywiście popełniałam, ale nie mam poczucia winy, bo nic złego nie robiłam. No i on uważa, że teraz zachowuje się tak jak powinien i nie widzi nic złego w swoim zachowaniu, twierdzi wręcz, że przesadzam i szukam problemów. Tylko że ja nie czuję się szczęśliwa w takim układzie, męczę się, zastanawiam się też czy nie lepiej byłoby odejść zamiast tkwić w tej matni... A może rzeczywiście wyolbrzymiam i robię problem z niczego?

Co zrobić? Wyluzować, bo facet nie wytrzyma i ucieknie. Każdy ma prawo do swojego życia. Skoro sam zaproponował ślub to widocznie kocha Cię i chce spędzić z Tobą życie. Ciesz się więc i nie popadaj w paranoję.