Jeden pocałunek mężczyzny może złamać całe życie kobiety.

Witaj
niestety na własnej skórze doświadczyłaś jak w większosci przypadków faceci zwłaszcza żonaci traktują byłe kochanki..nie szanują ich...a nawet uważają za bezwartościowe kobiety...
bo skoro zdradziła własnego męża i do tego z czyimś mężem to niestety nie zasługuje na Jego szacunek...
A to ze było wam fajnie? Cóż było minęło...
niestety tak myślą faceci...
Współczuje Ci....
Musisz zmienić pracę...wybaczyć sobie..i stworzyć na nowo twój związek z mężem...

Mimo wszystko nie powinien się tak zachowywać, tak myślę.

Chyba działa na zasadzie "najlepszą obroną jest atak".
Niestety...

Skup się na sobie i popraw relacje w domu o ile to możliwe, tamten wybrał żonę, tak to się właśnie zazwyczaj kończy, spokojnie rozglądaj się za inną pracą.

Porozmawiaj z mężem, może jeszcze da się uratować małżeństwo, a jeśli nie zwróćcie sobie wolność i budujcie szczęście bez okłamywania siebie nawzajem.

Powodzenia.

Nie zmieniaj pracy - przez niego!!!!
Jeżeli chce mieć luksus zachowywania się jak dziecko to niech on zmieni prace!
Porozmawiaj z nim , powiedz że upublicznisz informacje o waszym byłym związku, chyba że odpuści. Nawet jeżeli jego żona już wie to przynajmniej ludzie w waszej pracy będą wiedzieć co się dzieje.

Jeżeli występuje między wami zależność służbowa, możesz mu zrobić jeszcze większe kuku. Jeżeli nie ma - możesz zacząć się przygotowywać do pozwu o mobbing.

dziękuję dziewczyny, wiem że zachowałam się nie fer wobec męża ale tak mnie źle traktował że potrzebowałam przynajmniej z kimś pogadać gdzie niby wspólne problemy połączyły mnie z tym drugim sama nie wiem czy je miał czy tylko tak mówił wiecie ja chciałam z nim być lecz po czasie czułam że on mnie okłamuje, każdy z nas pragnął czegoś innego ja związku i szczęścia on odskoczni, próbuję naprawić moje małżeństwo idę nawet do psychologa nie wiem jak mój mąż dużo pije i uważa że nie jest chory chcę mu postawić ultimatum albo zacznie się leczyć albo odchodzę mam dosyć tych kłótni, co do grożenia mu że wszystko powiem nie mam takiego charakteru, chciałabym zmienić pracę szukam i wierzę że znajdę choć to cholernie trudne, nie chcę żeby mnie więcej poniżał i choć straciłam swoją wartość, dołuję się i prawie się nie uśmiecham to chcę odzyskać dawną mnie, odzyskać spokój i skupić się na rodzinie próbowałam zacząć nowe życie ale niestety byłam naiwna, rozmawiałam z nim na spokojnie że tak się nie traktuje człowieka - kobiety, że nie proszę o nic więcej tylko o szacunek przecież nie jesteśmy dziećmi i nic od niego nie chcę, ale on uważa że nic się nie stało na domiar złego nie uwierzycie jaki zrobił się pomocny i miły dla innych sama w to nie wierzyłam normalnie miód-malina, a po drugie chciałabym udowodnić sobie i mu że potrafię znaleźć pracę i żyć bez niego, dziękuję dziewczyny za odpowiedzi szczerze mówiąc myślałam że bardziej mnie skrytykujecie jak to mówią człowiek uczy się na własnych błędach, ja już nie wierzę w miłość i nie ufam mężczyzną oni nie mają uczuć!! ;(

Witam,
a ja uważam podobnie jak seducer. Nie daj się sprowokować, nie dawaj mu satysfakcji, że to Cię rusza i że przez niego zrezygnujesz z pracy. Facet będzie się utwierdzał w przekonaniu, że bardzo to przeżywasz i on jest górą. Na pewno masz mnóstwo znajomych w pracy- śmiej się z nimi, fajnie wyglądaj i stwarzaj  pozory (choć w środku może być naprawdę źle)... Myślę, że z czasem będzie mijać. To on okazał się 'żmiją', zranił Cię, a Ty przejmujesz się docinkami z jego strony... to świadczy TYLKO o nim. Ty już swoje przeszłaś. Ja absolutnie nie będę Cię usprawiedliwiać, bo nie popieram rozwalania związków świadomie i z premedytacją. Ale to już BYŁO. Nic z tego nie wyszło, więc pora skupić się na sobie i swoim małżeństwie (o ile chcesz je ratować). Wyjedź z mężem na jakiś weekend we dwoje, rozmawiajcie i spędzajcie więcej czasu razem. Odrzucaj te 'śmierdzące' myśli, chodź na terapię, pisz na forum, wybacz i pokochaj siebie. To klucz do sukcesu. Jak zawsze trzeba czasu... Facet w pewnym momencie powinien odpuścić.

Masz rację paula1408 powinnam zacząć się śmiać stwarzać pozory aż w końcu uśmiech będzie dla mnie czymś normalnym, wyrzucić go z głowy przecież i tak nie chcę do niego wrócić, nie zapomnę jak mnie skrzywdził, przecież go do niczego nie zmuszałam i to on odszedł i chociaż odzywam się do niego normalnie on traktuje mnie jak wroga, pokazuje jaki to on jest szczęśliwy, jedno co to chciałabym zmienić pracę jednak to boli - to już nie jest on i myślę że mu nie przejdzie ma ciężki charakter a ja chcę mieć spokój nie brać tabletek uspokajających zasypiać ze spokojem, nie płakać i odzyskać tą pewność siebie!

Kleo813 sama sobie musisz dać czas. ja widzę to w ten sposób- facet zachowuje się jak drań z tego względu, bo chce abyś się zamartwiała, bo chce zwrócić na siebie uwagę, chce Ci pokazać jaki to on jest 'twardy macho man' i nic go nie rusza. Moim zdaniem depcze Cię przy każdej okazji, a Ty mu na to w jakiś sposób pozwalasz pokazując jak cierpisz, starając się z nim rozmawiać i tłumaczyć. Widzisz sama 'czym' się okazał. Po co się odzywasz do niego 'normalnie', skoro facet ABSOLUTNIE NA TO NIE ZASŁUGUJE. Potraktował Cię jak przedmiot, a przecież Ty jesteś księżniczką i TRAKTUJ SIEBIE W TYCH KATEGORIACH!!!

Nie pomyślałaś o tym, że skoro pracujecie dalej razem to on zwyczajnie BOI się, że wszyscy się o tym dowiedzą i dlatego chce Cię WYPĘDZIĆ i w jakiś sposób zmusić do zmiany pracy???

Myślę że jest draniem który myśli tylko o sobie ona mu dokuczała miał mnie, a potem jak chciałam czegoś więcej i chciałam żebym poczuła że jestem dla niego warta po prostu wystraszył się i wrócił do rodziny, gdzie ma uprane, ugotowane a że czasem pokrzyczy przecież ma taki charakter że nic go nie rusza i wogóle niczym się nie przejmuje czasem mu tego zazdroszczę, a co do odzywania ostatnio mało co się odzywam jedynie służbowo i wtedy pokazuje co to on nie jest gdzie jestem jego podwładną i nie będę zniżała się do jego poziomu żeby gardzić ludźmi, ja go kochałam a że stało się tak jak się stało, poukładałam sobie myśli i wiedziałam że już nigdy nie będzie tak miło ale żeby do tego stopnia,
nie sądziłam że tak mnie potraktuje ale widocznie nie poznałam go na tyle albo zawsze miałam klapki na oczach i wybaczałam, chociaż próbowałam w grzeczny sposób wytłumaczyć mu że ta sytuacja jest nie do zniesienia on uważa że nic się nie stało i tu właśnie pojawia się twój wątek pokazał jaki jest a najgorsze jest to że nie potrafię udawać jak jest mi źle to źle jak dobrze to się uśmiecham a on ma kamienna twarz a najgorsze jest to że on chyba jest szczęśliwy i choć nie życzę mu źle to za to że tal mnie poniżył życzę mu żeby ktoś go kiedyś też tak potraktował choć pewnie nic sobie z tego nie zrobi - to taki typ faceta!

pokaż temu gnojkowi kto tu rządzi ,niech wie ze tak łatwo się nie poddasz .Nie zmieniaj pracy spróbuj tom sytuacje jakoś wyjaśnić postaw mu jakieś warunki i nie daj się zniszczyć jestem z tobą i trzymam kciuki

próbowałam i złością i wytłumaczyć mu na spokojnie to uśmiał mi się w twarz, nie wiem jak do tego podejść dlatego piszę tutaj , jeszcze jak nie mam z nim zmiany to jest ok ale jak pracuję z nim jestem kłębkiem nerwów gzie pytasz i odzywasz się normalnie a on ci odpowiada chamsko, traktuję cię jak powietrze i jedzie po tobie jak po szmacie jestem spokojną dziewczyna ale jak ktoś mnie wkurzy to się dzieję i tak było w piątek to potem się na mnie odgrywa, to jest nie do opisania jak można kogoś wykończyć psychicznie miałam ochotę uderzyć go w twarz choć tak nie postępuję ten jego szyderczy uśmiech i twierdzenie że normalnie się zachowuje, brak mi siły dlatego postanowiłam iść do psychologa i pisać z wami żeby nabrać siły wiem że sama się w to wpakowałam ale myślałam o innym zakończeniu i dlaczego zawsze kobieta jest wszystkiemu winna?
dziękuję za te słowa dominika25 - jestem z tobą i trzymam kciuki - niby tak mało a tak wiele dla mnie znaczą

'czuć się kochana czego nie mam przy moim mężu'

No widzisz Ty potrzebowałaś miłości i uciekłaś się do zdrady, do przelotnego uczucia bo chwilowo czułaś się wyjątkowa. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że owe romansowanie może unieszczęśliwić nie tylko Ciebie, ale i jego, jego żonę, Twojego męża, dziecko. Wkradł się tu egoizm tańczący z sercem. Rozum został odłożony na półkę. Wyciągnęłaś wnioski z owego romansu i musisz z tym żyć. Wszystko przed Tobą, Ty kształtujesz swoje życie. Nie daj się poniżać. Zależy Ci na swoim szczęściu? Więc DLACZEGO SAMA SIĘ UNIESZCZĘŚLIWIASZ??? Widzisz, że nic z tego dobrego nie wyszło. Masz dla kogo się uśmiechać, masz dla kogo być szczęśliwa. Jeśli przy mężu nie czujesz się kochana- powiedz mu o tym, rozmawiaj z nim, krzycz, płacz, walcz o SWOJE SZCZĘŚCIE!!! Może Twój mąż czuje się podobnie? Nie wiesz tego... razem musicie podjąć decyzję co dalej z waszym życiem. Może wspólnie wybierzcie się na terapię dla małżeństw. Ucieczka w romans niczego nie załatwia. Uwierz mi, że czas wiele wyjaśni i nie zadręczaj się relaćją z Twoim kochankiem który Cię depcze... daj sobie spokój, też śmiej mu się w twarz- przecież i tak chcesz zmienić pracę. Pokaż mu, że jesteś twarda sztuka

Nie kłóć się z idiotą. Sprowadzi Cię do swojego poziomu i pobije doświadczeniem.

Ja tu nie widzę kobiecej / męskiej strony , facet z Twojego opisu wygląda na dupka i tyle.
Dziwi mnie tylko czemu więcej doradzających chce żebyś ustąpiła dupkowi

myślę ze dlatego że wiedzą że to kawał skurczybyka i nie da za wygraną a że ma większe przebicie w tym że się niczym nie przejmuje wszystko mu zwisa to wiedzą że wygra tą bitwę skoro nie można z nim po dobroci ani po złości już sama nie wiem czy cokolwiek go rusza i wkurza czy po prostu go to bawi

Po co Ty w to wierzysz, że to taki twardy typ? Przecież udowodnił Ci, że nie sięga Twojego poziomu swoim zachowaniem... Nie próbuj po dobroci, ani po złości- w ogóle nie próbuj! Olej typa i tyle. Skup się na sobie. Kleo przeczytaj książkę 'możesz uzdrowić swoje życie'- potraktuj to jako terapię sama ze sobą. Książka jest świetna i myślę, że pomogłaby Ci 'wstać'.