Hej
Jestem po ślubie prawie 11lat ,było to małżeństwo z miłości,tak mi się wtedy wydawało,potem urodził się syn ,a po dwóch latach córka ,on pracował bardzo długo ,ja siedziałam z dziećmi sama ,mały miał 2 lata ,Kinia pór roku ,zaczęły się kłótnie ,brak kasy ,zmęczenie sytuacją.. On miał chorą matkę ,miała schizofrenię ,myślę ,że przejął po niej kilka cech ,potrafi na mnie się wydrzeć ,a potem mnie całować i przepraszać , wtedy odcinam się od niego jego słowa tak bardzo ranią ,przepłakałam nie jedną noc.Jego rodzina mieszka w tym samym domu ,od początku czułam się tu nie lubiana,bo nie potrafiłam się przyporządkować ..
Potem wyjechał za granicę ,czułam się strasznie samotna ,maluchy ciągle płakały ,nie miałam na nic siły ,nie błam dobrą matką..Poznałam na czacie faceta ,wykorzystał mnie,zauroczył,był facetem o jakim zawsze marzyłam ..Boże jaka byłam naiwna.
Mój mąż wrócił ,chciałam od niego odejść do tamtego ,powiedziałam mu o zdradzie ,wyprowadziłam się.Mój mąż nalegał abym do niego wróciła i to był mój błąd ..Tamten facet przestał się odzywać,wóciłam do męża ,obiecał że już mnie nie zostawi ,że już będzie inny,był przez pół roku,potem przestał ,zaczeły się wyzwiska poniżanie ,że go zdradziłam.. Minęły cztery lata od tamtego zdarzenia ,mieszkamy razem ,czasem jest fajnie jak jesteśmy z dziećmi ,a potemjak dzieci idą spać ,my się kłócimy ,mamy problemy z seksem,jakoś w ogóle nie mam ochoty ,wypomina mi to co się stało ,już nie mogę znieść tego poniżania ,nie mam siły ,żyję na tabletkach,nie wiem jak długo pociągnę..Z drugiej strony w głębi serca kocham na jakiś tam sposób,nie wiem co robić ,tyle razy próbowałam odejść..
Czy ktoś z was miał podobną sytuację?
Czy ciągnąć tę farsę dalej,dzieci bardzo kochaja męża ,ale czy nie lepiej byłoby żebyśmy się rozstali właśnie dla ich dobra?
Pracuję ,ale czy dam sobie radę sama z dwójką dzieci ?
1 2011-01-31 16:08:58 Ostatnio edytowany przez montitta (2011-01-31 16:13:41)
Podobne tematy
Nie wiem wydaje mi się że będzie trudno Ci z nim być , mój mąż mnie zdradził 3 lata po ślubie w tej chwili jestesm y14 i nadal mu to wypominam czasami , teraz sytaucja jest u nas straszna są ciagle kłotnie , w których sa dzieci 14i 5 lat też się waham czy odejśc patrze tylko na dzieci ale co w kłótniach jeszcze gorzej , jestem z Tobą przeczytaj moj post i może ci pomoże .
Jeśli faktycznie masz się tylko męczyć i zostać z mężem ze względu na finanse to nie warto natomiast jeśli jeszcze coś do niego czujesz to ratuj to.
Wiesz masz dużo szczęścia jest wiele kobiet którym mężowie nie wybaczyli i być może dlatego nie doceniasz tego że mąż dalej chce z tobą być. Myślałaś o trapi małżeńskiej bo od czegoś trzeba zacząć.
Nie, nie byliśmy na żadnej terapii.
Wiem ,że mam szczęście ,że wyciągnął do mnie rękę,tylko co z tego ,może lepiej było się rozejść.
Wiem ,że go skrzywdziłam,że próbuje zapomnieć i mi wybaczyć. Czy kiedyś będziemy potrafili normalnie żyć razem bez cichych dni,bez kłótni przy dzieciach?
Może usunąć się z jego życia? Niech ułoży sobie życie,a ja pójdę swoją droga.
Mam mętlik w głowie,jestem zła na siebie ,że nie potrafię podjąć konkretnej decyzji.
P.S Dziękuję za porady.
5 2011-02-01 16:21:54 Ostatnio edytowany przez Mefka (2011-02-01 16:22:57)
To rzeczywiście frustrujące i chyba nie ma dobrego rozwiązania. Sama musisz przemyśleć wszystko, rozważyć za i przeciw. Porozmawiaj z mężem tak szczerze od serca. Przypomnij sobie chwile jak było wam razem dobrze. Może należy podkreślić wszystko grubą kreską, zostawić wspomnienia i zacząć od nowa. Skoro kochasz i on też to może warto się dogadać. Może to tylko kryzys który czasem trwa dłużej. Życzę Ci jak najlepiej i wiedz że Ty musisz sama podjąć decyzje, choć wiem że takie dylematy są najgorsze, ale trzeba się wziąć w garść i coś ze swoim życiem postanowić i zrobić 
Od początku swojego związku byłaś bardzo samotna...z tej samotności łatwo ktoś mógł Cię oczarować dać to czego nie miałaś...i uległaś...
nie cofniesz czasu stało się....musisz sobie wybaczyć...by móc dalej normalnie funkcjonowac..
Jeżeli czujesz nadal iż kochasz męża spróbuj z nim porozmawiać...tak szczerze aż do bólu...
musicie wspólnie podjąć decyzję , decyzję o dalszym wspólnym życiu lub odejściu.
Jeżeli jednak postanowicie nadal iść wspólnie przez życie- to musi to był zdrowy /wybacz za słowo/ ''układ'' -oparty na wzajemnym szacunku i zaufaniu.
nie podejmujcie decyzji dla dobra dzieci..jeżeli waszego uczucia nie ma...
dzieci będą szczęśliwe jeżeli ich rodzice są szczęśliwi...
Jestem pewna że podejmiesz właściwą decyzję...
- vivien
- Do zakochania jeden krok
- Nieaktywny
To bardzo smutna sytuacja. Według mnie tkwienie w męczącym małżeństwie tylko i wyłącznie ze względu na dzieci jest złym rozwiązaniem. Teraz, kiedy dzieci są małe, nie widzą tego, że Wam się nie układa. Jednak kiedy zaczną dostrzegać napiętą atmosferę między rodzicami, mogą się obwiniać, albo nabrać nieufności do związków.
Z drugiej strony, kiedyś byłaś szczęśliwa z mężem. Może nie wszystko stracone... Jeśli uważasz, że jesteście w stanie jeszcze ze sobą rozmawiać, może warto spróbować ponownie. Dobrym rozwiązaniem jest terapia małżeńska.
Wszystko zależy od tego, jak postrzegasz Wasze szanse na uzdrowienie małżeństwa. CZY ISTNIEJE DLA WAS PRZYSZŁOŚĆ?
Próbowałam z nim rozmawiać ,ale jakoś jak grochem o ścianę ja swoje ,że chciałabym ażeby skoro mamy być dalej razem lepiej mnie traktował a on swoje ,że to ja zdradziłam i mam za swoje.
Ja wszystko rozumiem ,każdego dnie żyję z poczuciem winy, ale do jasnej cholery ILE MOŻNA!!
Już nie mam siły naprawdę,
Wiec powiedz mu ze jesli macie sprobowac dalej byc razem to musi jakos zaczac normalnie Cie traktowac i przestac ciagle wypominac Ci to co zrobilas bo jesli bedzie Ci to ciagle wypominal az do konca waszych dni to jaki to ma sens to bycie razem, jesli nie potrafi Ci tego wybaczyc to to nie ma sensu.
No i ciężko mi znów,koniec roku, mama mówi ,że zabierze mnie do siebie ,że pomoże wychować moje dzieci ,że zapisze moje dzieci do szkoły u niej. A ja nie potrafie od niego odejść ,czuję ,że nie dam rady ,że ten ból samotności mnie dopadnie ,boję się ,że wpadnę w depresję .Nie widzę sensu tego wszystkiego ,strach mnie paraliżuje. Nie potrafię bez niego egzystować ,znamy się od 15 lat ,życie ma się jedno ,niby tak mówią ,ale po co żyć jeśli nie potrafi sie zrobić jednego kroku do przodu?
On też by odżył, męczy się ze mną ,może inna kobieta da mu szczęście ,ja nie potrafię ,Może jakby mnie pobił to bym odeszła? Teraz żyję zawieszona w matni , czemu tak się dzieje?
Macie podobne problemy?
Dziś powiedział,że chce ze mną porozmawiać o naszym związku ,a ja nie potrafię ,uciekłam do drugiego pokoju,strach mnie paraliżuje..
Wiem ,że to pogmatwane ,czy ja jestem jakaś nienormalna?
Wiem,że bywają lepsze dni ,ale słyszeć ,że jest się k..wą , bo zrobiłam to z innym facetem ,a ;potem "przepraszam powiedziałem to w złości " czy to jest normalne? Potem moje dzieci ,musze myśleć o nich,czy jestem egoistka?
- ONA1977
- Netbabeczka
- Nieaktywny
dlaczego uciekłas???? rozmowa to podstawa!!!!!
ja jestem żoną której mąż wyjezdza od wielu lat z agranicę i nie przyszło mi na myśl aby go zdradzać..
postaw sie w jego sytuacji czy on tam pojechał bo lubi podróżowac?
równiez miałam małe dzieci , zyłam sama , ale czekałam , wiedziałam ze cos za coś i to jest nasz po cześci wybór..
a jesli juz doszło do zdrady z twojej strony to sądze że musicie szczerze porozmawiać , zdecydowac czy on jest w stanie definitywnie ci wybaczyć nie poruszac tego tematy czy nadal będzie siebie i ciebie tym zadreczał???
wiem ze mozna przestać tym żyć , moja mama tak żyła , zdradzana przez ojca , nigdy nie słyszałam od niej słów ostrych wulgarnych związanych z tamtym zajściem..
porozmawiajcie jesli uważasz ze warto , określcie sie bo jak napisałaś życie jest jedno i po co na siłę tkwić w czymś co nie daje satysfakcji
Dziękuję za odpowiedź ,dziś jest ten dzień, kiedy wróci z pracy porozmawiam z nim szczerze.Powiem co mnie boli niech się dzieję co chce albo wóz albo przewóz ..
Cieszę się jest takie miejsce gdzie można się wygadać.Pozdrawiam.