Przeznaczenie?Wierzyć w to?

Przeznaczenie istnieje.

Czy ona kogoś ma teraz?

PAMIETAJ jednak iż ma siłę nikogo przy sobie nie zatrzymasz...
i chodz ty twierdzisz że to Ona jest ci przeznaczona...to jednak Ona wcale nie musi tak czuć...

Nie ma nikogo wolna jest cały czas wogóle to można powiedzieć że to ja byłem jej taką pierwszą miłością i ona też uważała że to przeznaczenie, tak ogólnie mówiąc to ona ma ciężko kogokolwiek sobie znaleść jest bardzo nieśmiała i skryta w sobie a to wszystko co było między nami to były jej pierwsze doświadczenia i naprawde było nam cudnie razem, jak bym chociaż troche podejrzewał że coś nie gra to bym zareagował ale nic nie mówiła i w dodatku pisała że kocha więc nic z tego nie rozumiem do tej pory o co naprawde moze chodzić.

Wierzę w przeznaczenie. Myślę, że każdemu z nas jest przypisany ten ktoś wyjątkowy i cały trud polega aby tą osobę odnaleźć. Z drugiej zaś strony uważam, że jeśłi dwie osoby są sobie pisane to choćby się waliło i paliło będą ze sobą jeśli mają ze sobą być.

Jednak łatwo też popaść w pułapkę. Uważam, iż niebezpieczne, niepotrzebne jest nadmierne przypisywane znaczenia wszelkim szczególą bo to zazwyczaj prowadzi do nikąd. Mistycyzm, magiczne myślenie zazwyczaj prowadzą do rozczarowania i nerwicy. Tym bardziej, że często wyjątkowe " to coś" widzimy, tak gdzie chcemy widzieć, czyli czasem niepotrzebnie się nakręcamy tracąc czas i energię na coś co nie jest tak naprawdę dla nas. Czasami wmawiając sobie przeznaczenie upieramy się obsesyjnie przy czymś co wcale nie jest dla nas.

Myślę, że bardziej trzeba się kierować tym co naprawdę mamy w sercu, tym co naparwdę chcemy i jest dla nas dobre. Być szczerym samemu ze sobą. Jeśłi coś jest nam przeznaczone to przyjdzie to w sposób bardzo naturalny, nie ma zbiegów okoliczności, wszytsko ma swój powód. Ale czasem coś nas spotyka abysmy mogłi się czegoś nauczyć i właśnie przygotować na coś więcej.

Czasem przeznaczeniu trzeba pomóc, ale trzeba pamiętać by robić tylko to do czego mamy przekonanie głęboko w nas.

Myślę, że przeznaczenie istnieje, tak samo jak powołanie. Dla mnie to oznacza, że Bóg coś cennego i ważnego dla mnie zaplanował. Natomiast mamy wolną wolę i ostatecznie i tak wsyztsko zalezy od nas, od naszej decyzji. Nawet jak ktoś nam coś daje aby to mieć musimy to WZIĄĆ a to już decyzja, nasze działanie.

No i co?Widze że nie ma za dużo pomysłów.Oczywiście nie chodzi mi o propozycje typu odpuść sobie i zapomnij.

Powoli zaczynam wierzyc w przeznaczenie. Bedac 5 lat z facetem myslalm ze to on jest tym jedynym juz, ale sie pomyslilam bo ze mna zerwal. Jakies 7 lat temu poznalam chlopaka w pociagu jezdzac do szkoly. Akurat to byla sobota, ale musisla jechac po cos do miasta i on tez jechal i sie poznalismy. I tak do konca roku szkolnego jezdzilismy razem do i ze szkoly. Potem okazalo sie ze mamy wposlnego znajomego i u niego sie spotykalismy i wedlug mnie cos zaiskrzylo, ale szybko sie to skonczylo. Dokladnie nie wiem ile to trwalo, wkazdym razie nie odpisywal na sms i nie odbieral tel. kazdy poszedl w swoja strone. Potem bylam z innym okolo roku ale to nie bylo to,a potem 5 lat z ex, gdzie myslalm ze to jest to. bedac ze swoim ex znalazlam na nk tego z pociagu, ze tak powiem. Chwile tylko popislaismy na gg i to bylo na tyle, i byl rok 2009. Po tym jak ex ze mna zerwal wzielam i weslzam na jego profil i napisal do mnie "co tam slychac?" no ot mu odpisalam ze facet mnie zucil i dal mi numer telefonu. Napislaismy pare smsow i mielismy si epsotkac, ale do spotkania nie doszlo i tak ze dwa razy bylo. W zeszlym tygodniu ze sie napewno spotkamy o ile pojde  znim na impreze, potem to odwolal ale powiedzial ze pojdziemy do kina, potem napisal ze jednak sie zobaczymy , ale przyszla sobota i ze jednak nie chyba ze wpadne do niego. Powiedzialam ok. Ale cisza. Wiec rano w niedziele mu napisalam, zeby sie zastanowil cego chce ak naprawde, bo ja nie mam zamiaru po raz kolejny cierpiec przez faceta, bo kolejny raz mnie olal. Zadzwonil i przeprosil i wyszlo tak ze pojechalam do niego. Spedzilam z nim pol dnia i pocuzlam sie szczesliwa. Bylo dla mnie wielkim zaskoczeniem to ze po 7 latach sie spotkamy i ze powie mi ze powoli zaczynam znaczyc cos dal niego. Ze juz wczesniej w 2009 roku gdy zobaczyl moje fotki zaczelam mu sie podobac ale mialam wtedy chlopaka wiec dal sobie spokoj, do teraz.

No widzisz tylko problem w tym że ja też jestem konsekwentny i zdeterminowany, wiem że to nie wojna ale pewność że napewno nic z tego nie wyjdzie będe miał dopiero gdy któreś z nas umrze.
Jedno mnie tylko zastanawia dlaczego ona nie chcę uwierzyć że się zmieniłem wkońcu nie zrobiłem jej nic złego a spróbować zawsze można bo stracić na tym nie stracimy możemy tylko zyskać a ona w tej chwili jest cały czas wolna więc dlaczego nie chce dać szansy?

Słuchajcie jest taka sprawa nad którą się właśnie zaczełem zastanawiać ale nie moge tego zrozumiec. Otóż dzisiaj okazało się że moja była ma kogoś i to już z jakis miesiąc ale to nie o to chodzi bowiem przypomniały mi się sytuacje dwóch moich dobrych kumpli którzy mieli dokładnie takie same przypadki jak ja.Czyli że byli z dziewczynami w których byli zakochani na zabój, widzieli że to jest ta jedyna na całe życie,ich znajomi twierdzili to samo że idealnie do siebie pasuja i wogóle. Ale w każdym z tych przypadków razem z moim było tak iż wszystko rozpadło się po krótkim czasie czyli góra 2 miesiące nie więcej i w tej chwili one wszystkie są zajęte.Ja myślałem że tylko ja mam takiego pecha w życiu a tu się okazuje że daleko nie trzeba szukać. I teraz to pytanie.Po co to wszystko było? Po co to nasze cierpienie? Dodam że jeden z kumpli chciał popełnić samobójstwo i już siedział na drzewie z pętlą na szyi( pewnie niektórych to będzie śmieszyć) a im bardziej wierze w to że ona wróci tym bardziej się wszystko piepszy. Za chwile się okaże że jutro bierze ślub. A ja jestem wrakiem człowieka i nie moge się pozbierać.A zapomnieć nie umiem i na dodatek nie chce a jedyne co teraz mi przychodzi do głowy to znaleść tego gościa i rozwalić mu łeb o krawężnik. I jak tu wierzyć w przeznaczenie? Nie wiem czy warto jest wierzyc w cokolwiek na tym swiecie? A juz napewno nie w sprawiedliwosc.

Odnawiam temat bo czuje że to jest jednak to że się nie pomyliłem tylko nie wiem co robić. Otóż mineło już ponad pół roku od naszego rozstania a ja dalej czuje jak by to było wczoraj czuje to samo wszyscy mówili że to przejdzie z czasem ale teraz już wiem że to nawet za 50 lat nie przejdzie bo to jest ta prawdziwa jedyna miłość na którą czekałem całe swoje życie. Od naszego rozstania nie widziałem jej ani razu a pomimo to cierpie dalej tak samo każdy dzień od momentu rozstania jest dla mnie cierpieniem i nie moge się pozbierać a na dodatek nie wiem kompletnie co się u niej dzieje a ponadto urwał się kompletnie kontakt z jej koleżanką nie wiem czemu. Czuje że moje życie toczy się bez sensu z dnia na dzień tak tylko żeby było żeby żyć i nic więcej. Nie wiem co robić najchętniej napisał bym jej znowu jak bardzo ją kocham i że jest dla mnie wszystkim ale po prostu się boje, boje się kolejnego odtrącenia albo ignorowania moich wiadomości ale z drugiej strony takie czekanie w nieskończoność mnie wykańcza liczyłem że jak upłynie troche czasu to coś się zmieni jak dam spokój to ona zrozumie cokolwiek a tu nic. Każdy dzień dla mnie jest katorgą wolałbym umrzeć ale na samobójstwo brakuje mi odwagi doradżcie coś bo się wykończe wszystko mi ją przypomina wszędzie ją widze kompletny obłęd a na psychiatre szkoda mi kasy bo i tak pewnie mi powie że bedzie dobrze i tyle. Zmieniłem się na lepsze tak jak jej obiecałem tylko jak jej to udowodnić? Najbardziej boje się tego że to była ta jedyna szansa i więcej się już nie powtórzy a ja ją spiepszyłem i nie moge tego naprawić bo ona nie chce dać mi szansy. A ja nie jestem jakimś zbrodniarzem wojennym żebym nie mógł dostać tej szansy niektórzy dostają po 10 i więcej i je marnują a ja jednej nie moge dostać? Prosze przeczytajcie ten temat od nowa jeszcze raz bo nie będe wszystkiego pisał od nowa i doradżcie coś sensownego.

Wiesz, czemu nie udaje Ci się o niej zapomnieć? Bo przecież sobie wmawiasz każdego dnia, że to ta jedyna i nie dasz rady o niej zapomnieć. Zmień taktykę- myśl o jej wadach. Przypomnij sobie przykre chwile. Pomyśl, że ona ma gdzieś Twoją nieskończoną miłość i zabawia się z innymi. Nie macie kontaktu, a ona o niego nie walczy, a to znaczy, że nawet nie myśli o Tobie. O, albo zacznij sobie wmawiać, że właśnie NIE BYŁA Tobie przeznaczona? Bo najwyraźniej nie była, skoro w tak krótkim czasie sobie odpuściła Ciebie.

Wiesz, czemu ona nie chce Ci dać szansy? Bo Cię nie kocha. Zdecydowała, że nie pasujecie do siebie, może coś się wypaliło, może to nie było TO. Ale nie możesz jej w żaden sposób zmusić do tego, żeby Cię pokochała ponownie. Nie wiem, jak mogłabym Ci to inaczej to przetłumaczyć? Zawaliłeś coś. Może i się zmieniłeś, super, dobrze dla Ciebie. Ale dlaczego sądzisz, że ona ma obowiązek, by dać Ci szansę? Nie ma! I nie dała! A Ty jak prawdziwy facet powinieneś wziąć to na klatę i uszanować jej decyzję, a nie skomleć pół roku.

Nie udało się, bywa, takie jest życie. Przestań wkręcać sobie jakieś mistyczne bajki o przeznaczeniu! Kopiesz sobie tylko dół, i odbierasz szansę na nowe uczucie.

To może teraz ja coś Ci powiem jako mężczyzna: Weź się chłopie w garść, na jednej kobiecie świat się nie kończy. Ona do Ciebie nie wróci, a ciągłym użalaniem się nad sobą pokazujesz tylko że jesteś niczego niewart. Gdyby naprawdę Cię kochała, nie kończyłaby tak tego związku. Widocznie nie było z jej strony tego uczucia którym ją darzysz. Od waszego rozstania minęło już trochę czasu, ona zdążyła już poznać kogoś innego. Ty Ciągle o niej myślisz, to nie prowadzi do niczego dobrego. Zmarnujesz sobie życie na ciągłym myśleniu o niej. Wiem, że łatwo to powiedzieć ale nie myśl o niej, zajmij się czymś, masz może jakieś hobby któremu możesz się poświęcić, realizuj swoje życiowe cele, a przede wszystkim, wyjdź do ludzi. Nie jest powiedziane, że np. jutro nie spotkasz nowej osoby którą będziesz nazywał przeznaczona. Skoro raz Udało spotkać się taką osobę, to dlaczego historia ma się nie powtórzyć. Miałem identyczną sytuację do Twojej, też spotkałem pewną dziewczynę. Myślałem, że to ta jedyna. Byliśmy parą przez bardzo krótki czas, po czym zerwała przez sms. Na samym początku, ból po jej stracie, chciał rozsadzić mi serce. Też chciałem zrobić wszystko by do niej wrócić, chciałem do niej jechać i błagać ją na kolanach aby wróciła. Całe szczęście nie zrobiłem tego. Przyszła chwila refleksji, co mogłoby dać to moje zachowanie. Otóż nic. Zerwała, nie chce Z Tobą utrzymywać kontaktów, nie zmienisz tego. Nie możesz na siłę kogoś przy sobie trzymać. Odpuść, i zajmij się sobą. Inaczej zmarnujesz sobie życie, a przy okazji pozbawisz się szansy na poznanie kogoś innego, kto zapełni obecną pustkę w Twoim sercu.

Antku- jakie "opamiętała"? Masz bardzo roszczeniową postawę- bo wg Ciebie, skoro Ty kochasz, to ona też musi. Tym samym jednak negujesz najbardziej podstawowe prawo miłości- wolność. Ona Cię nie kocha i nie pokocha ponownie, bo tego nie chce. Nie chce. Myślisz, że Ciebie ktoś mógłby zmusić do kochania? Nie sądzę.

Trudno, najwyraźniej tak spieprzyłeś, że w jej mniemaniu nie zasługiwałeś na drugą szansę. Ty nie jesteś "inni". To co, jakbyś ją zdradził, to zasługiwałbyś na kolejną szansę, bo inni dostają ich 10? A odwróćmy sytuację- ona zdradza Ciebie. Wybaczasz? Przecież byli tacy, co wybaczyli...

No i stało się. Shit happens. Po co to rozdrapywać?

Bo pewnie bała się, że Cię zrani. Albo, że zaczniesz szaleć, skomleć, płakać, zarzucać ją prezentami. Więc ucięła to krótko i stanowczo, zerwała kontakt, właściwie to zrobiła wszystko, by ułatwić Ci to rozstanie. Szkoda, że tego nie wykorzystujesz.

Ale nie możesz cofnąć czasu. I gdybyś nie zauważył powyższych postów, to uświadamiam Ci, że wszyscy tutaj próbują Ci pomóc. Tylko że Ty masz chyba skamielinę zamiast mózgu, i nic do Ciebie nie dociera. Ani to, że ona już Cię nie kocha, ani to, że przeznaczenie w Twoim rozumieniu to bezsensowne myślenie mistyczne, ani tego, że ona nie ma wobec Ciebie żadnych zobowiązań i nic nie musi względem Ciebie.

zgadzam się z "wicherek", że nikogo nie można zmusic do miłości. Po prostu czasami wydaje się, że chłopak, czy dziewczyna jest ideałem, a potem okazuje się, że jednak coś nie gra. Moja kolezanka miała taką sytuację, że poznała chłopaka, który właściwie w 100% odpowiadał jej wyobrażeniom o idealnym mężczyźnie i i byli ze sobą chyba tylko miesiąć, po czym on przyszedł i powiedział, że jednak nie pasuja do siebie, bo on nie umie sie tak zaangazować, więc lepiej dla niej będzie jak się rozstana. Czyli wyszło na to, że on lepiej wie, co dla niej będzie lepsze. A jeśli o nia chodzi, to taka relacja, jaka była między nimi, całkowicie jej odpowiadała. No cóż tak bywa.... Ona jednak stwierdziła, że zycie jest za krótkie, zeby się przejmować takimi rzeczami i nadal szuka miłości

Zgadzam się z busiu w jej ostatnim i przed ostatnim poście. Wmawiasz sobie że ona jest Ci przeznaczona, a tym czasem tak nie jest - wniosku tak z tego co opisałeś - także im szybciej wmówisz sobie że widocznie to nie była ta, tym lepiej będzie dla Ciebie . I co oznacza "ile jeszcze musi minąć czasu żeby się opamięta?" ??!! a może to Ty powinieneś się opamiętać i w końcu o niej zapomnieć?!  Wytłumacz mi też jakim prawem chcesz obijać morde tamtemu? niby w czym on zawinił? przecież związał się z wolną kobietą! ona już z Tobą wtedy nie była więc daj na luz!! gościu nie jest niczemu winny, a Twoje grozby są dziecinne i żałosne!! co innego gdyby odbił Ci ją  z pełną świadomością że ona kogoś ma to wtedy mogłabym Cie zrozumieć ale tak? wez człowieku się OPAMIĘTAj!!!

Ile Ty masz lat? zachowujesz się w tym momęcie jak gówniarz! miej troche taktu! w czym zawiniłeś? może w niczym, może w czymś, ale Ty tego nie widzisz. Moze po prostu jej zauroczenie mineło, albo jak wolisz przestała Cie kochac i zwyczajnie stwierdziła, że to jednak nie ma sensu bo oboje byscie sie meczyli. Moze na poczatku nie chciala Ci powiedziec prawdy bo faktycznie jak juz ktos napisal, nie chciala cie zranic. Wolałbys żeby była z Tobą nawet jakby cie nie kochała? wiesz jak sie mowi? jesli naprawde kogos kochasz to pozwolisz mu odejsc i byc szczesliwym bo przeciez milosc polega na tym aby chciec zeby druga osoba tez byla szczesliwa. Dwa miesiące to bardzo krótko. Jak chcesz sie dowiedziec czemu tak sie stalo to z nia szczerze pogadaj.