kłopoty w relacjach z mamą.

Zdaję sobie z tego sprawę,ale nie poprawią się w momencie,gdy ja wybiorę faceta a nie ich.W innej sytuacji,gdybym sie zdecydowala wyprowadzić,pewnie służyliby mi pomocą.W tym momencie to bedzie oznaczalo dla nich jedynie,ze na wlasne zyczenie niszcze sobie zycie.Boje się,że teraz odwrócą się ode mnie,a ja nie będę w stanie się z tym pogodzić,bo zbyt mmocno jestem z nimi związana.

Łatwo powiedzieć,próbowałam już wszelkimi sposobami.Niestety,temat ten sprawia,że moja mama wpada w furię.Ja jestem spokojna,ona nie potrafi przejśc z tym do porządku dziennego.Reaguje bardzo histerycznie.POmyślałam,że może lepiej będzie jeśli napiszę wszystko co czuję do niej w liście.Cały dzień bałam się jaka reakcja na to będzie.Niestety,zawiodłam się.Reakcja była niezmienna,nawet chyba zyskała na gwałtowności.Bardzo mi ciężko z tym wszystkim.Czuję,że będzie mi jej brakowało mimo wszystko gdy się wyprowadzę.Poza tym nie chce podejmować takiej decyzji teraz.Myślę jak to wszystko rozegrać by i wilk był syty i owca cała...ale jedyne rozwiązanie to chyba kłamstwo.Choć ja nie potrafię,nie lubię i wiem,że to w końcu wyjdzie na jaw.Nie wiem co mam robić,ale coraz gorzej  jest ze mną.

Dary, według mnie wina ZAWSZE powtarzam zawsze leży po obu stronach.
Choćby jedna miała 90% winy,to 10% jest tej drugiej osoby.

Droga autorko, cokolwiek byś nie wybrała byłoby źle.Wiem, bo sama przez coś takiego przechodziłam.
Nie pozwól mamie decydować o swoim życiu!
Zakładam,że jesteś dorosłą i odpowiedzialną osobą,więc myślę,że to najlepszy czas aby wyprowadzić się z domu.
Wynajmij jakąś kawalerkę,zacznij żyć na własny rachunek i tak jak chcesz,a nie jak chce Twoja mama.
Widać,że to osoba,która chciałaby decydować za Ciebie,więc Twoja wyprowadzka podziałałabym jak kubeł zimnej wody na głowę.
A później to ona przyjdzie i Cie przeprosi,a nawet jesli nie,to i tak zrozumie,że zrobiła źle.

Wiem,wyprowadzka jest konieczna,najwyższy czas,żeby mama uświadomiła sobie,że nie jestem już dzieckiem i że to moje zycie,moje decyzje,wybory..
ale boję się,że urwą ze mną kontakt..

podgadaj z nim szczerze z tym facetem. a dlaczego myslisz ze oklamuje ? po miedzy dzieckiem a matka jest pewna więź ktorą nic nie powinno rozerwac. może warto spróbować... ale też czy warto ryzykowac utrate rodziny dla faceta, który nie jest pewny. jak jestescie długo ze soba to pomyslcie o wspolnym mieszkaniu, o przyszlosci. zacznij z nim rozmawiac na ten temat i zobacz jaka bedzie reakcja, pozytywna czy negatywna. pamietaj ze czlowiek uczy sie na błędach:) wiec zycze szczesia:)

Z moją mamą nie da się rozmawiać na ten temat,probowalam juz wszystkiego..
ale chyba problem bedzie z glowy,bo z tym facetem chyba się juz zawalilo wszystko..

Wiem,że mnie kocha i ja ją kocham,ale nie powinna podejmowac za mnie tak waznych decyzji.

Wiem wiem, staram się postawić na miejscu mojej mamy...ale ciężko.Zrozumiem jak to jest kiedys jesli będę miała swoje dzieci.
tymczasem...chwilowo czekam na rozwój sytuacji..z tym facetem..

Mysle ze twoja mama zawsze bedzie ingerowac w twoje zycie,chyba powinnas sie usamodzielnic bez wzgledu na to co wyjdzie z tym facete.Masz prawo sama ukladac sobie zycie,tak bys nigdy nie miala zalu do matki ze przez nia jestes nieszczesliwa.

Właśnie dostałam opieprz od moderatora...ale tak długo tu nie zaglądałam,że nie wiedziałam,że ten wątek jeszcze istnieje.. tak więc klopotów CD.

Witam.
Mam 27 lat i odwieczny problem z mamą. Nigdy nie byłysmy sobie bliskie. Ona nie wie nic o moim świecie. Bardzo ją kocham. Ale jednocześnie czuję się przez nią źle. Nie kwestionuję decyzji jakie podjęła w swoim życiu. Dzięki nim mam tatę i brata. Rodzinę. W której nigdy nie było kolorowo. Między rodzicami odwiecznie były kłótnie,ojciec pił,mieszkaliśmy z babcią-mamą mamy. Wydaje mi się,że relacja między moimi rodzicami tak się ułożyła,ponieważ moja mama bardziej liczyła się ze zdaniem swojej mamy,niż ze zdaniem męża...i podczas kłótni obstawała przy babci.I odkąd pamiętam rodzice żyli jak pies z kotem. Wieczne awantury,piękne wspomnienia z dzieciństwa mam tylko na zdjęciach. Nigdy nam niczego nie brakowało,mama z babcią starły się,żebyśmy z bratem mieli wszystko.Tata pił,ale kochał nas, mimo że zachowywał się nieodpowiedzialnie.Matka zawsze wyciągała go ze wszystkich klopotów i dawała kolejną szansę,i kolejną i kolejną...tak jest do dziś. Najlepszy kontakt miałam z babcią,ale zmarła gdy miałam 15 lat. Od tamtej pory kontakt z mamą jakis był...ale nigdy chyba nie umiałam jej powierzyć moich sekretów,nie czułam od niej wsparcia,ani zainteresowania. Zawsze uczyłam się dobrze, nawet bardzo dobrze...Jeden raz podczas całej edukacji nie miałam czerwonego paska na świadectwie...i moja mam zrobiła z tego taki problem...jakbym co najmniej nie zdała do nastepnej klasy...a było to w 3 klasie technikum. Natomiast co do mojego brata wymagania były żadne..totalne minimum,którego nie potrafił wypracować...Ciągłe problemy wychowawcze, złe oceny...ale i tak żadnej kary...tylko słowa,zero konsekwencji wobec niego... i tak jest do dziś. Jak ja nie mialam paska na swiadectwie to swiat sie walil, a jak on nie podszedl do matury ani do egazminu zawodowego,to wszystko ok.Poszłam na studia zaoczne bo chcialam odciążyc rodzicow, mieszkalam u nich ale sama sie utrzymywalam,placilam za studia,wzielam kredyt na samochod...wszystko sama. Ale i tak jestem zla i niedobra. Wyprowadzilam się, sama się utrzymuje całkowicie, poszłam dalej na studia skonczyłam je,musze napisac jeszcze prace mgr..trochę to juz trwa,bo mi motywacja spadła,ale to juz finish...a moja mama zarzuca mi,że "zawaliłam szkołe". Bo "schodzę na złą drogę", bo wybrałam nieodpowiedniego faceta (rozwodnika)...Wiecznie pretensje o wszystko...bo nie wybrałam kawalera,ktory wg niej byl idealny. Ostatnio zaszłam w ciążę, bardzo się cieszyłam,bo dobrze mi sie układa z partnerem,podzieliłam się z rodzicami ta wiadomością. I co? Ucieszyli się,oczywiście...ale pierwsze pytanie, to "kiedy ślub?". Jak powiedziałam,że w odpowiednim czasie...to oczywiście pretensje, "dlaczego nie chcesz wziąć ślubu?", "chcesz zrobić patologię"? Zero przejęcia moim zdrowiem,zero świadomości,że nerwy mogą mi zaszkodzić, że moge stracić dziecko..i tak się stało,ciąża obumarła...a ja nie umiem sobie poradzić z tym jak moja matka jest do mnie nastawiona. Że chce żebym żyła tak jak ona chce...Mimo że ma świadomość,że jej wybory nie były najlepsze...chce za mnie decydować i mna rządzić;/ nadal... Kocham mojego brata,kocham moja mamę i mojego tatę.Nie wyobrażam sobie,żeby ich nie  było. Ale to co robi moja mama z moim życiem sprawia,że jeszcze bardziej się od niej oddalam. Nie wiem co robić...