wykonczona zyciem, dziecinstwo, prostytutka, nerwica jak sobie pomoc?

W domu zaczęła się wtedy tragedia. Mama mnie biła, miałam pełno krwiaków nawet na klatce piersiowej, nogi od paska, więcej zakazów, nożyczkami obcięła mi włosy, ubrania oraz psychicznie typu wyzwiska ciągłe od dz.., sz... itd  itp. Nie miałam nikogo, postawiłam na wspomnianego wyżej chłopaka z mercedesem, latałam za nim, poszłam do nowej szkoły ale znowu wagary z koleżankami i chłopakiem doszły. 17 lat straciłam dziewictwo z tym facetem. Nie wiem czy chciałam, po prostu koleżanki już były po... On pokazał swoja twarz w koncu..Miał takich pełno, chciał mnie tylko zaliczyć. I się zaczęło. Bawiłam się rok maksymalnie z koleżankami jeśli chodzi o facetów, zero związków. Kiedyś padła nam propozycja seksu za pieniądze, stwierdziłyśmy bez niczego czemu nie? bawimy się za darmo, dlaczego by nie brać pieniędzy..Szukałyśmy wtedy chętnych starszych chłopaków na czacie na picie...Spotkałam się, szczerze nie czułam obrzydzenia , nic. Normalka, jak nie raz na imprezie i jeszcze miałam na ciuchy czy fryzjera...Zaczęłyśmy tak zbierać pieniądze we trzy. Ktoregos dnia juz nie wytrzymalam z mama i wyszlam z domu, nie wracajac. Wczesniej tez bylo kilka ucieczek ale za dużo by opisywac....Wyszlam, wynajelam mieszkanie i pracowalam jako prostytutka. Wydoroslalam z tym ze przestalam brac narkotyki, alkohol juz sporadycznie. Myślałam  jak sie utrzymac, wiedzialam jak ciezko jest i ze nie moge tego robic wiecznie. Bylam bardzo ladna dziewczyna, kazdemu facetowi sie podobałam, moglam wolac duze pieniadze, zarabialam 25-30 tys miesięcznie. Przestałam wydawać kase na ciuchy i kosmetyki bo to bez sens, poszlam na kurs prawo jazdy, szkoly zaocznej LO dokonczyc, kurs angielskiego,  kupiłam fajny samochód, duze mieszkanie, remont....Aby miec podstawy dążyłam, wiedziałam ze juz i tak w to weszlam to żeby chociaż cos miec z tego, ze jak zrezygnuje z prostytucji  to pojde do pracy i zarobie na siebie, nie bede musiala kiedys zarabiac na mieszkanie, czy placic czynszu nie wiadomo ile...
Praca prostytutki
Moglabym tu napisac bardzo duzo. Moze opisze jedna sytuacje, ktora wcześniej nie mialam gdzie wlozyc. Ten moj chlopak straszy jak z nim zerwalam po pol roku podstawil mnie i koleżance takiego chlopaka 23 lata. Poznałyśmy go niby w pubie ale on wiedzial ze my tam bedziemy. Umowilysmy sie z nim na sylwestra, wyjazd w gory. Przyjechali jego znajomi 2 autami, wsiadłyśmy nikogo nie znając...Ten podstawiony chłopak wysiadl po 10 km, powiedział ze on cos załatwi a my mamy jechać z nimi. Jedziemy jakies 300km a ci ludzie mówią nam ze jestesmy winne kase i mamy to odrobić teraz. Dojechałyśmy na miejsce, zabrali nam telefony itd...Wtedy miałyśmy dopiero kilka spotkań z internetu ale tylko na sex oralny bo do seksu nie mogłyśmy sie przemóc...Byłyśmy w kamienicy pietrowej, na dole kraty w oknach byly, pilnowała nas dziewczyna ze swoim dzieckiem...balam sie krzyczec, dzwonić na policje czy cokolwiek, myslalam co moja mama powie? Wiedzieli jak nas podjesc, byl alkohol, pilysmy, byly tablety, bralysmy, i odrabialysmy rzekome pieniadze. Pamietam jak juz na nas nie dzialaly to nam zmieniali w proszek i wciagalysmy. Jakies 10-15sztuk potem na dobe, nie wiem jak to przeżyłam, teraz bym nawet na oczy tego nie chciala widziec...Zabierali nam kase, czasami cos z napiwkow schowalam...po tygodniu mialam dosc. Bylysmy same. zamknięte w sylwestra, zaczelysmy z okna 1 pietra krzyczec o pomoc, znalazl sie ktos z busem i zeskoczyłyśmy. Byli to dwaj faceci, poszliśmy do nich na Sylwka, a na 2 dzien zawiezli nas na pkp. Ten pobyt tam zrujnowal mi psychike juz calkiem....
Pisalam wyzej o mojej pracy prostytutki. Mialam wynajete mieszkanie i ogoloszenie. Co dziwne, bylam sama, nikomu sie nie oplacalam, nie chcialam by ktos na mnie zarabial. 4 razy zmienialam miejsce zamieszkania. Sutenerzy zaraz sie znajduja, patrza nowe ogloszenie, przychodza jako klienci niby i karza placic, strasza itd ja zwiewałam. Potem wystarczalo mi przespac sie z takim facetem i juz nikt sie nie mogl mnie doczepić o kase. Kliencie bywali rozni. Większość była w porządku, oprócz paru swirow, ktorzy mieli dziwne zyczenia. Jak mnie ktos nie spasował to zegnalam i tyle, az tak  nie zależało mi.  Liczyła sie wtedy kasa dla mnie i żeby być na swoim. Nie chciałam sie wiązać i oszukiwać chłopaka, chociaż pragnęłam miłości. Nie wiem czemu po takiej pracy zostały mi uczucia, wręcz byłam zawsze zbyt wrażliwa. Potrafiła polecieć mi łezka widząc gołąbka rozjechanego, pomagałam ludziom bez pieniędzy stojącym na deptaku zawsze i moge powiedzieć że byłam uczciwa, nawet dla takiego faceta klienta co do mnie przychodził, oddawałam jak coś zostawił, a zdarzały sie pieniądze, laptop, biżuteria bogata. Czesto tez slyszalam od nich, ze zupełnie nie pasuje tam, mądrze mowie, myślę, charakter....Zrezygnowałam w koncu z pracy..Teraz jestem z kims poltora roku, mieszkamy razem. Bylo tez wczesniej kilka zwiazkow, ale nie potrafi sie zakochac na maksa zeby stracic glowe, ukladam rozne filmy po dluzszym czasie bycia, doszukuje sie sama najmniejszych problemow i jakby specjalnie sprawdzam ile facet moze wytrzymac i ide po najmniejszej lini oporu, chce za duzo zapewnien, milosci a sama nie potrafie okazac uczuc, mysle ze kocham a nie potrafie tego powiedziec...Mysle co innego a mowie co innego, nie jestem soba, teraz Wam pisze szczerze  w 100%. Jestem chlodna, sa we mnie dwie sprzecznosci. Np wychodze do rodziny to specjalnie sie szykuje i mowie M ze z koleznkami zeby byl zazdrosny...Potrzebowałabym kogoś kto by mnie nauczyl a widze ze moj mezczyzna sam ma problemy z okazywaniem uczuc, ale po czynach wiem ze mu zalezy, niestety ja choc chce nie potrafie pokazac, zapewnia mu zmienne emocje... Od pol roku zle sie czuje, czasami mniej czasem bardziej, chodze po lekarzach, nawet dzis bylam odebrac wyniki, nic nie znajduja, wszystko ok, mowia nerwica lekowa. A to temat tez rzeka, bo tyle co nawymyślałam, nawkrecalam sobie to tragedia. Nie biore zadnych lekow.  Na poczatku cieszylam sie ze tylko nerwica, myslalam o bialaczce, cukrzycy itd...ale jednak tak ciezko ja zwalczyc, akurat teraz mnie dopadla jak mam spokojne zycie, niczego mnie nie brakuje
Uff nie mam sily czytac tego jeszcze raz i sprawdzac ale mysle dobrze napisalam, to zrozumiale w miare. Czekam, jezeli chce Wam sie czytac co mi radzicie? ja juz nie mam sil?

To straszne co piszesz... Jedyne co przychodzi mi do głowy- to jak rodzice potrafią zniszczyć dziecku życie.

angeliko Dlaczego piszesz ,ze nie będziesz cudowną matką? ja jestem cudowna choć dzieci czasem mają dość mego gadania!
Nie musisz być lepsza bo to prowadzi donikąd.
Nerwica? to takie ogólne pojęcie -ja bym przeszłości nie bagatelizowała -to siedzi głęboko w nas i bez rozliczenia się z nią trudno mówić o prawdziwym życiu ale mogę się mylić.

Wybacz angeliko ale nie dokadnie doczytałam i już się poprawiam-napisalaś ,ze będziesz cudowną matka-no to uff
Pozdrawiam

Bardzo smutna historia ja też ciągle wmawiam sobie choroby i jakś też nie moge sobie ztym poradzić...

Ja tylko jem deprim i lubofarm ale zastanawiam się czy nie odstaeić bo to chyba tylko mi się wydaje że to działa. Ja cierpie z powodu urojonych węzłów chłonnych ale polecam ci portal psychologiczny tam jest masa chipohondryków mi pomaga jak sobie poczytam.

moglabyc mniej wiecej podac jakie to jest tutaj badz na adres e mail?? mysle ze tutaj mozna, wiele chetnych osob z podobnym problemem by zajrzalo...

Angeliko
miałas ciężkie życie,,,wiesz myślę sobie iz może dlatego nie ufasz , sprawdzasz i chcesz byc zapewniana-może trochę bardziej niz powiedzmy inna kobieta bo kiedys miałaś taką pracę gdzie zapewne widziałaś wiele kłamstw oszustw ze strony facetów...
będzie ci ciężko..ale daj sobie czas...
może warto by było się spotkać z jakąś przyjaciółką...?
masz kogoś by poprostu pogadac?

Twoje problemy zdrowotne zapewne wynikaja z obciążeń psychicznych-tak przecież często bywa
np.miałam bardzo wysokie ciśnienie i tętno -lekarz był zdumiony,wszystko to minęlo kiedy zaczęlam normalnie i spokojnie ,zyć.
urodziłam i mialam idealne ciśnienie -teraz jest wszystko ok-bolał żoląde,bolała głowa z tyłu-
więc skoro wyniki sa w porządku to musisz pomyśleć o zajęciach np -medytacji

aha i jeszcze jedno
czy twoj partner zna twoja cala historie??

przyznam, że na mnie ta historia zrobiła wrażenie... przeczytałam od początku do końca i właściwie nie wiem co napisać. Sama często myśle, że moje życie nie ma sensu ale czytając takie historie zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę to niewiele wiem o ciężkim życiu... trzymam kciuki za Twoje szczęście i mam nadzieje, że z czasem wszystko się ułoży, a złe wspomnienia bedą tylko wspomnieniem...

DORIS2727 hej wyluzu, spoko, pomyliałs mnie z kimś innym, pisz sobie swobodnie na forum

"Nie wiem czy ich winic, ile jest dzieci z rożnych domów ale sa za to mądrzejsze i nie robia takich rzeczy, wiec uważam ze to moja wina, glupota." -nie winisz swoich rodziców ale dla siebie jesteś bardzo surowa.Może stąd te bóle głowy.Całkiem możliwe że teraz odzywa się w Tobie ta mała poraniona dziewczynka którą tak naprawdę nikt nigdy się nie opiekował.Teraz jako dorosła kobieta szukasz w sobie chorób to jest jakby krzyk "niech się mną ktoś zaopiekuje,potrzebuje zainteresowania ,pomocy" .Podobno każdy z nas funkcjonuje jako "ja dziecko" - "ja jako rodzic" i "ja jako ja dorosły".Właśnie w Tobie teraz Twoje wewnętrzne dziecko tak bardzo zaniedbywane prosi o miłość ,uwagę  wsparcie  troskę i zaopiekowanie.
   Teraz możesz zaopiekować się tą małą roztrzęsioną ,wystraszoną dziewczynką.Możesz nauczyć się być da siebie rodzicem takim na jakiego zasługuje dziecko.Twoje ciało daje Ci znak bo być może jesteś już gotowa aby zbadać najbardziej ciemne sekrety duszy.Pięknie piszesz o swojej wrażiwości i empatii na krzywdę drugiego człowieka.Do tego jest zdolny człowiek który naprawdę wiele wycierpiał i nie jedno widział. Pierwsza myśl jak pojawia się w mojej głowie po przeczytaniu Twojej historii to
''Boże i ona to wszystko przeżyła" . Postanowiłam dzięki Tobie nie narzekać więcej na swoje dzieciństwo.
     Poszukaj dobrego psychologa bo może być ciężko.

Ja chciałam zauważyć że większość prostytutek to kobiety które w dzieciństwie nie otrzymały miłości od rodziców bądź były molestowane, kto tego nie przezył-nie zrozumie.Ja nie jestem prostytutką ale rozumiem.

Czytając Twój post miałam wrażenie, że czytam scenariusz jakiegoś filmu.
Wiele przeżyłaś, żal mi Cię. To w dużej mierze wina Twoich rodziców. Nie obwiniaj się. Może powinnaś zgłosić się do psychologa? Może potrzebujesz pomocy specjalisty. Daj sobie szansę. Zaczęłaś nowe życie.
To prawda, że jeśli nie szanujemy się za młodu to potem widać tego skutki i wcale nie trzeba długo czekać. Cieszę się, że zmieniłaś swoje życie, że nie uprawiasz już prostytucji i nie zażywasz środków niszczących Twoje zdrowie. Nie potępiam Cię za to jak żyłaś. Podziwiam za to, że zmieniłaś się na lepsze.

Z całego serca Ci życzę wytrwałości, miłości i szczęścia...

hm... napisał:

    A jeśli chodzi o prostytutki to dal mnie żaden zawód, to upodlenie przekraczające wszelkie granice. To gorsze niż toaleta publiczna. I pomyśleć, że korzystają z tych samych lekarzy co my, z tych samych autobusów itd.(...)

Piszesz jakbys był święty a jakbyś miał możliwośc pójścia do prostytutki to byś poleciał z wywieszonym jęzorem!
Prostytutka to tez człowiek przeczytaj biblię to może zrozumiesz to pojęcie głębiej.

A do autorki postu , straszne to co przeszłaś, ale winię za to twoją matkę, jakby ona była inna dała ci miłość i ciepło to byś nie zdecydowała się na takie życie jakie prowadziłaś a czasami cię do czegoś zmuszano... ale może jeszcze szczęście się do ciebie uśmiechnie, trzymam kciuki:)

NIGDY NIE MÓW NIGDY;)