Prostytutka, ale też kobieta

Jak żyć dalej?

Rozsądnie.
Nie katując się poczuciem winy.
Wybaczając sobie.
Odpłakując wszystkie trudne wydarzenia i związane z nimi przeżycia.
Wyjaśniając synowi to wszystko, co w niewybredny sposób dowiedział się od Twego jeszczemęża.
Kończąc wszystkie sprawy ze swym jeszczemężem.
Pamiętając, że kochałaś/kochasz człowieka nie znając jego prawdziwego oblicza.

Dziewczyny wszystkim Wam dziękuje za odpowiedź,
jakiej odpowiedzi oczekuje ?
Miesza się we mnie złość i miłość, powiedzcie czy muszę oddawać mu pół za mieszkanie,które w całości było kupione za pieniądze z mieszkania,które miałam przed ślubem. Niczego mu nie wzięłam,ale dlaczego ma jeszcze dostać coś co nie było jego. Wolała bym dać dziecku na start. Jak to właściwie jest czy on ma takie prawo zabrać pełne konto,auto i jeszcze chcieć ode mnie? Jego pieniędzy nie chce,auta też ale na tym powinien być koniec a on się upiera bo muszę mu dać.

Jak przejść ten trudny okres do momentu zapomnienia?

Wiem,że zemsta jest złym doradcą,ale takie uczucie też mam.

Prawnikiem nie jestem, zatem nie będę nic pisała o możliwościach rozliczeń finansowych. Albo głos zabierze w Twym wątku kjersti, albo poradź się prawnika, wówczas będziesz wiedziała na co możesz podczas rozwodu liczyć.

Jesteś kolejną osoba, która marzy o zapomnieniu. A ja z uporem powtarzam: zapomnienie (jeśli nic nie stanie się z Twą głową - nie ulegniesz wypadkowi, albo nie zachorujesz) nie jest możliwe. Jakim cudem chcesz zapomnieć o wielu latach i wielu ważnych wydarzeniach ze swego życia?

Proponuję, byś na początek, wyzbyła się nierealnych oczekiwań. Będzie Ci łatwiej.

Miałaś wiele złych doświadczeń z facetami, musisz pamiętać że nie wszyscy są tacy. Nie wiem czy jeszcze kiedyś będziesz chciała zbudować relacje partnerską z innym mężczyzną po tych doświadczeniach, ale nie odrzucaj tej możliwości od razu. Może znajdziesz w końcu oparcie którego szukasz.

A jak na słowa twego ''męża'' zareagował syn?
Pamiętaj że jesteś silna, dałaś osobą które kochałaś to co najlepsze (poświęcając Siebie) za to należy Ci się szacunek.

Zazdrosc, Wielokropek, leszczynek

Dziękuje Wam za wsparcie, za ocenę i pomoc. Tak bardzo jej teraz potrzebuje
Wyjechałam i nie wrócę do czasu aż on wypłynie tj. 25.08 i jak wrócę na pewno złożę pozew. Miałaś rację Zazdrość, dlaczego mam mu się tłumaczyć z podjętych przeze mnie kroków?
Chciałam do końca rozstać się po ludzku,bez wywlekania brudów i żeby to on ją wniósł bez orzekania o winie, jednak macie rację czas się od tego uwolnić i zmierzyć z przeszłością.
Napisałam do pani mecenas z Trójmiasta podając dodatkowo innych ważnych szczegółów istotnych tylko dla sprawy i poprosiłam o prowadzenie jej.
Jak ona to widzi napiszę Wam !

Cash przede wszystkim dziękuje za wyrozumiałość
Co do mojego jeszcze męża to analizując wszystko myślę,że kochał mnie na początku,ale był za młody na tak trudną sytuację. On sam jest z domu dziecka,potem adoptowany i stworzyliśmy toksyczny związek. Jego miłość była bardzo zaborcza (śledzenie,przeglądanie komórki,podsłuchiwanie pod drzwiami, niszczenie mojej garderoby)
Nie mógł poradzić sobie z sytuacją a finansowo nie mógł jej zmienić. To co na początku zarabiał starczało ledwie na niego a gdzie mówić o reszcie, więc jako głowa rodziny to zmniejszało jego poczucie wartości. Nie mniej jednak wulgaryzmy jakich używał były straszne i to miał z domu bo adopcyjny ojciec szybko mu zmarł i matka wyszła za alkoholika.
Niemniej jednak jest bardzo pracowity,potrafi zrobić dosłownie wszystko a jako spawacz to po prostu graweruje,jest świetny. Do tego nie pije w ogóle.
I zawsze mówił co to za paradoks, ty pochodzisz z dobrego domu i jesteś ku... a ja z patologi i jestem kimś.
Myślę,że praca,duże pieniądze, które teraz zarabia i wielki podniesienie własnej wartości zrobiły z niego egoistę,ale może tylko w stosunku do mnie.

Jesteś wyrozumiała dla męża i wykazujesz się sporą empatią, szacuneczek
To że pokochał Cię na początku, a potem nie poszła wśad za tym praca nad sobą, cóż śmiem twierdzić że poniekąd to Wasze wspólne zaniedbanie, choć z drugiej strony można samemu dojść do jakiegoś wniosku i próbować coś zmienić (to kamyczek do ogródka Twojego męża).
Zresztą niestety ludzie mają tendencję do tego, że jeśli coś jest i działa, to broń Boże nie ruszać... Dopiero jak coś się wykopyrtnie, wtedy coś próbują zrobić... I też jestem przecież na to przykładem, zacząłem coś ze sobą robić dopiero koło 30-ki, kiedy któraś tam próba związku niewypaliła... Poza tym miałem w swoim otoczeniu kogoś, kto mi podpowiedział, żebym spróbował iść do psychologa... I poszedłem...

W odróżnieniu do Twojej sytuacji, u mnie miłość pojawiła się później, tak miotałem się na początku, ale potem naprawdę pokochałem swoją żonę, pomimo błędów młodości i za to kim jest.

Jeszcze raz podziwiam i gratuluję odwagi za wyznanie

Wierzę, że bardzo trudno było Ci się zebrać do tego by coś również ze sobą zrobić, niemniej sądzę że teraz jest moment by się za to wziąć.
Co do rodziców, cóż mogę powiedzieć, jak sama mówisz "mama jest w szoku", może potrzebują czasu, w końcu jesteś ich córką, dzieckiem...
Sama wiesz, że nawet jak będziesz mieć kawior na śniadanie i ptasie mleczko na kolację a wannę będziesz napełniać dobrymi perfumami, to nic to nie da gdy "dusza wyje"...
Znacznie prościej i łatwiej osiągnąć szczęście gdy jest się w porządku z samym sobą, gdy jest się z samym sobą szczęśliwym, a dobra materialne są dodatkiem. Niewielu jest ludzi biednych a bogatych szczęściem wewnętrznym, więcej jest tych bogatych a biednych wewnętrznym nieszczęściem...
Myślę że teraz jest czas byś mogła nad tym pracować. Twoja toksyczna relacja kończy się, Twój syn jest samodzielny, sprawa przeszłości ujrzała światło dzienne, słowem "Nothing to loose"...

Co do mnie, widziałem że mamy pewne wspólne płaszczyzny tak bardzo ważne do życia i wszedłem w to "pomimo" tego co wiedziałem o niej, niemniej tak, byłem kochającym za bardzo funkcjonując w "dramatycznym trójkącie Karpmanna", potem w wyniku mojej pracy nad sobą i w wyniku również zmian podjętych przez żonę, pokochałem ją, tak poprostu jak człowieka, jak kobietę, znając jej słabe i mocne strony. Cóż niestety, w międzyczasie wdepnąłem na minę, którą opisywałem w innym wątku...

Proszę, nie broń go. Nie mógł, nie mógł... Ale korzystał z Twoich pieniędzy, a Ciebie obrażał.

Kimś? Alfonsem, w najlepszym razie.

Prawniczka to dobry pomysł. On Cię oszukał. Zawsze był egoistą. Umie tylko brać. I oszukiwać, cholera, bo przecież  inaczej miało to wyglądać. Kim by został, gdyby nie Ty? Powiem Ci. Kloszardem.  Wyciągnęłaś go z rynsztoka. Ty jego, nie on Ciebie. Nic by nie miał, nie zarabiałby żadnych pieniędzy.

Mieszkanie kupiliście za Twoje pieniądze, a on został współwłaścicielem. Prawniczka a może udowodnić, że po prostu chciał Cię oszukać.  Proszę, nie mów że kochał na początku i nie chciał oszukać - gdyby nie chciał, to by nie oszukał - proste. Wzbogacenie Twoim kosztem nie dzieje się przez przypadek.

Miejmy nadzieję, że to będzie tylko próba wzbogacenia i to nieudana.

Wyjątkowo podły osobnik (hipokryta obrzydliwy, DAMSKI BOKSER, zgniły od środka, ależ mi ktoś!), ale dobre efekty jego działań - skoro już wszyscy wiedzą, to się z tym muszą zmierzyć, a Ty przed sądem możesz o wszystkim mówić.

Powiem Ci coś. Ja się cieszę, że nie musiałam pracować jak Ty. Ale... Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono. Im starsza jestem, tym lepiej to rozumiem. Cieszę się, że nie stawałam przed takim wyborem. Ale uważam, że nie mam prawa krytykować i w ogóle oceniać Ciebie. Bo nie wiem jak to jest.

Natomiast Twój mąż jest zwykłym bezczelnym złodziejem. Na to okazji miałam w życiu całą masę. I nie wykorzystywałam, choć bywało bardzo ciężko. Ok, może nie tak ciężko jak jemu, może też jestem wredną hipokrytką. Nie zawsze kocham cały świat. Ale gdy coś od kogoś dostałam, czuję wdzięczność. A ten pajac krzywdził Cię cały czas i na koniec chce okraść. Jaki on podobny do mojego ex... Walcz. Proszę, nie poddawaj się. Nie nagradzaj zła. Żeby zło triumfowało, wystarczy że dobro milczy.

Zapytaj prawniczkę. Może da się tak zrobić, żeby Ci zwrócił wszystko, co na niego wydałaś, z odsetkami. Bo w moim przekonaniu to Ci się należy. nie ma żadnej zemsty - z zemsty, to byś na niego nasłała zbirów, żeby go stłukli bardziej niż on Ciebie. Bo jeśli tak samo, to tylko rewanż...

Uch, ależ się zagrzałam. Dlaczego dobre Kobiety spotykają takich drani?

rzadko piszę, choć czytam większość wątków

niektórzy sprzedają ciało
niektórzy duszę i serce

coś ci powiem
jako facet

podziwiam,
siłę, samozaparcie, wolę potrzebną do przetrwania w takich warunkach
dążenie do celu, pokonywanie trudności i pomysł jak wyjść z tej sytuacji
i tak sobie myślę, że niezależnie od tego czy będzie ciężko czy lżej
dasz radę....

... a ja trzymać będę kciuki i niezależnie od tego co działo i dziać będzie się w twoim życiu
uważam (przynajmniej z opisu), że fajna z ciebie babka

pozdrawiam

Wsparcie jest bardzo potrzebne, a łzy niech płyną, oczyszczają z złych emocji, byle nie za dużo, ja już nie mam sił płakać, znajdź dużo sił i idź do przodu, nie oglądaj się za siebie, już jesteś wygrana, wiem to

Nie będę Ci radzić co masz robić bo w tej chwili nie była bym odpowiednim doradcą,ale przytulam Cię mocno i z serca ocieram łzy.
Życzę spokoju ducha na wieczór.

Mój jeszcze mąż chyba też jest DDA a ja KKZB stwierdzam tylko na podstawie tego co tutaj czytam. Dlatego od samego początku tak Cię rozumiałam.
Na terapie na pewno pójdę, wrócę i poszukam w Gdyni.

bo fantastyczne w tych terapiach jest to, ze nie daja odpowiedzi ale cudowne pytania

polecem muzykoterapie w domowym zaciszu, taniec, zumbe, shbam, bieganie, gimnastyke, basen, yoge... bo w zdrowym ciele zdrowe ciele lol a chemia w naszym ciele sprawia, ze mamy wiecej optymizmu, nadziei, dobrych pomyslow etc

To straszne co Cie spotkało. Praca,miala byc w szkarni, a sprzedano Cie do burdelu. Jednak pozniej miałaś wybór, wybrałas dalej ta droge i prawdę mówiąc musiałas  sie liczyć  tym samym, ze łatwo Ci w zyciu nie bedzie. Nie napisze, masz nauczkę, bo nikt nie zasługuje na taki los... Faceta poniekąd rozumiem, ale nie mial prawa Cie tak traktować. Jeżeli mu cos przeszkadzało, mogl odejść.
Tyle mu dałas, tyle dałas z siebie. On to po prostu wykorzystał, ale i Ty daleko zaszłas. Tyle ile w zyciu przeszkód Cie spotkało, na pewno teraz dasz rade.
Syn, Hmmm, albo to zniesie albo nie, ale pomimo Twojej przeszłości na pewno doceni, to jaka matka bylas dla niego, a nie to gdzie pracowałaś...
Każdy popełnia w zyciu bledy. Jedni sie na nich ucząc, drudzy nie, a dla trzecich błędem to nie jest...
Nie podziwiam Cie, bo znam wielu ludzi, którzy ciężej mieli od Ciebie. Podziwiam natomiast to, jak co chwile sie potykajac, potrafilaś sie podnieść. Jak wiele zrobiłaś dla innych!
To jest piekne.
Trzymam za Ciebie kciuki, zreszta nie musze jestes silną babka:) powodzenia

JESTES niesamowicie silna osoba .
Podziwiam za odwage!!
Zwykle przyznanie sie do czegos co dla spoleczenstwa jest zle, jest ogromna odwaga.
Twoj maz " coz ,dla mnie poprostu fajnie sie przy Tobie ustawil mimo ze nigdy niezaakceptowal swojej decyzji ,nie byl swiadomy tego co robisz ,siedzialo to w nim i wybuchlo.
Facet dziecko dla mnie powinnas zapomniec o nim
Pozdrawiam

Pati w tym cały problem te siły zaczęły znikać,może chciałam by teraz ktoś o mnie pomyślał i za dużo sobie obiecywałam. Przecież nikt nic nie musi. Czytając posty jak pisałam Ci w innym wątku pomagają, nabieram znowu ochoty by wstać.

Jestem wdzięczna Wam wszystkim i każdemu z osobna

Olinko bardzo Ci dziękuje!

Pieniądze na koncie męża to wpływy z ostatnich dwóch lat, bo te wcześniejsze wydał i nie są na pewno z darowizn czy innych rzeczy, garażu beze mnie sprzedać nie może a akt notarialny chętnie Ci prześlę do oceny 02.09.2012 bo wtedy wracam do domu.

Boję się jednak,że mąż mógłby fikcyjnie sprzedać auto i przelać pieniądze gdzie indziej więc nie mogę nic mówić. Nie chodzi mi o to bo ja ich nie chcę. Pracował, kupił niech ma.

Pytanie brzmi; jak to zrobić i w tym wypadku sądownie aby suma wszystkich rzeczy stanowiła,że po podziale ja zatrzymuje mieszkanie a on resztę.

Znam go i wiem,że gdybym mu to zaproponowała bez sądu to konta nie będzie i auta też.

Olinka
Konto jest tylko męża a ja miałam upoważnienie,teraz mi je zablokował i już nic nie mogę sprawdzić, tym samym wziąć wyciągu. W dowodzie rej. auta też nie figuruje więc mógł je sprzedać bez mojego udziału.

Olinka dziękuje za wsparcie!
Właśnie przed chwilą dostałam odpowiedź od mojej adwokat,która piszę abym to ja broń Boże pozwu nie składała tylko on i wtedy trzeba nadać sprawie inny bieg. Rok od kupna do rozwodu to próba wyłudzenia.Potrzebne są wszystkie inne dokumenty i numer konta męża.
Nie wiem jak to wygląda,ale opiszę we wrześniu może komuś jeszcze się przyda.

Olinka czy Ty jesteś pomysłodawczynią tego forum? Pytam bo wyjechałam z domu na początku lipca, do tego dwa dni później ukradli mi auto, dopiero od 15.08 jestem z Wami. Byłam w kompletnym proszku i się zbieram. Dostałam od Was tyle siły,że ciężko to wyrazić słowami.

Witam.

Po głowie kołacze mi się podobna historia znajomej związana z zablokowaniem konta przez męża.
Ta znajoma zgłosiła ten fakt do prokuratury, bo obawiała się, że jej mąż "upłynni" pieniądze, a była to spora kwota. Nie znam całego przebiegu tej sprawy, ale odzyskała dostęp do pieniędzy.

Pozdrawiam i życzę dużo siły w działaniu.

Cachmir, fajna z Ciebie babka

Racja i teraz trzeba wypić piwo,które się samemu naważyło.

Nie mnie oceniać Twoje zarobkowanie. Tobie było z tym dobrze i dobrze. Gorzej, że mężczyzna z którym byłaś akceptował to. Akceptował, ale buntował się.
W kulturze arabskiej dzielenie się mężczyzną jest normalne. DZielenie się mężczyzną, o dzieleniu się kobietą nawet w tamtej kulturze mowy być nie może.

Mieliście wyjście. Mieliście wiele wyjść. Wybraliście takie, bo ważne były dla Was obojga pieniądze.
On się zgadzał! Przecież nie zakazał Ci uprawiania tego zawodu. Przecież tolerował uprawianie przez Ciebie seksu z innymi mężczyznami. Nie ma znaczenia z jakich powodów oddawałaś swoje ciało innym. Oddawałaś je i on miał tego świadomość i zapewne nie raz wyobrażał sobie jak przezywasz rozkosz w ramionach innego. I nie raz pytał siebie czy inny był lepszy, czy dawał jej więcej rozkoszy niż ja. Zgadzał się dla pieniędzy. Kochał je chyba bardziej jak Ciebie.

Nie dziwię się jego zachowaniu. Sama bym sprała męża po twarzy i nie po ale w czasie zdrady (przecież zdradzałaś go). Nawet za zabójstwo w afekcie nie ma kary.

Ok. rozumiem, że wybaczyłaś mu przemoc, a czy on wybaczył Ci zdradę ? Musisz wiedzieć, że wybaczanie zdrady to długi proces i to Ty powinnaś zabiegać o to, by on wybaczyć Ci mógł. W waszym przypadku więc o wybaczeniu mowy byc nie może i to z dwóch powodów. Jeden z nich to kolejne Twoje zdrady.

Myślę, że bardzo kochał Twoje pieniądze. Myślę, że przestał Cię szanować. Nie wmówisz mi, że nie mógł zarobkować on. Tysiące mężczyzn wyjeżdżało za granicę na handel, do pracy. Mogliście też jechać razem. Wygodnie mu było nie brać odpowiedzialności za rodzinę. Myślę, że siła tego pieniądza była ważniejsza jak Ty. Mam nawet tego pewność.

Wycofałaś ?! Twoja wina ? Ja raczej doszukiwałabym się winy jego. A gdzie jego odpowiedzialność i dorosłość. Chciał zjeść ciastko i mieć ciastko. Chciał zarobionych przez Ciebie pieniędzy i chciał wiernej żony. TAk się nie da i on wiedział o tym dobrze. Sprzedał się facet, sprzedał się nieudacznik.

Pozostawienie Cię po stracie ciąży (tak przez niego upragnionej) to chyba wystarczający dowód na brak miłości do Ciebie. Zazdrość o syna i brak pomocy w czasie kiedy jej potrzebował to też dowód na brak jego bliskości. W takiej sytuacji nie tylko powinien zająć się pomocą Twojemu synowi, ale i Ciebie wspierać.
Zazdrość o Twoje mieszkanie....hm...jak to Twoje. W małżeństwie wszystko jest wspólne.

Poczuł swoją siłę. Zarabiał i już Cię nie potrzebował. Mógł odejść od bankomatu bez pożegnania. Dorósł. On teraz dorosły, radzący sobie sam, nie potrzebował już Ciebie i Twoich pieniędzy. Miał swoje. Miał konto a na nim SWOJE pieniądze. Koniec bajki o nieradzącym sobie z życiem małym chłopczyku. Teraz on, dorosły mężczyzna, będzie żył jak chce.

Niestety nie zrozumiałaś. Dałaś mu wiarę. Dałaś też wiarę swoim złudzeniom.
Zawodowo świetnie sobie poradziłaś. W życiu prywatnym fiasko, ale fiasko do przewidzenia. Jego brak miłości, szacunku no i jego kasa. Ja też tak mam. Według mojego byłego męża to tylko długi i dzieci są moje (dzieci wspólne) i ja nic do małżeństwa nie wniosłam (a wniosłam mieszkanie i duże pieniądze). Walczę o swoje wszelkimi możliwymi sposobami. Walcz też i Ty. Dałaś mu możliwość wykształcenia, wiele lat utrzymywałaś go. Teraz czas na Twoje rozliczenie. I bądź mądra i nie daj się ograbić.
Wszystko co się wniosło do małżeństwa nadal jest naszą własnością jak i darowizny czy spadki. Cała reszta jest wspólna. Nie ważne ile kto zarabiał. Mógł w ogóle nie pracować zawodowo jeśli pracował na rzecz domu i rodziny. Przy rozwodach z winy współmałżonka należy się nam odszkodowanie. Nazywa się ono alimenty i jest płacone dożywotnio. Oczywiście wszystko trzeba udowodnić w sądzie. Wydaje mi się, że masz teraz okazję pokazać mężowi, że szanujesz się i zacząć wymagać szacunku od niego.
Powiedział Twojemu synowi, że byłaś dziwką i dymał Cie kto chciał i on na to musiał patrzeć...a nie powiedział kto go wiązał aby patrzeć musiał. Nie powiedział, że pozwalał byś uprawiała ten zawód, bo leniem i nieudacznikiem był. Zapytaj więc syna czy on pozwoliłby swojej ukochanej sprzedawać się za pieniądze. Zapytaj jak smakowałby mu ten chleb, na który ona w ten sposób zarabiałaby. Powiedz mu, że Twojemu mężowi chleb smakował wybornie i długie lata ( 6 ?) jadł go bez obrzydzenia i mdłości. Śmiało możesz synowi powiedzieć, że miałaś na utrzymaniu dwoje dzieci z czego jedno miało duże wymagania finansowe i bezradne było mimo pełnoletności. Porozmawiaj z synem szczerze. Opowiedz mu historię swojego życia. Jeśli jest rozsądny, zrozumie. To, że Cie kocha jest oczywiste. Zapewne musi Ci wybaczyć. Zapewne potrzebuje też czasu.
No ładnie ! Drań sprzedawał Cię a teraz nie bierze za to odpowiedzialności. Teraz on moralny a gdzie była jego moralność wcześniej. Prawdę mówiąc to Twój syn powinien mu manto sprawić za to, jak Cię ten Twój partner od siedmiu boleści traktował. 

Żyj z podniesioną głową. Zarabiałaś tak a nie inaczej, ale nie stoczyłaś się na dno. Zdobyłaś wykształcenie i dałaś możliwość wykształcenia synowi. Budowałaś rodzinę.
Wydaje mi się, że największą cenę zapłaciłaś za wiarę w drania, za naiwność i głupotę. Nie widziałaś też, że Twój mąż kochał Twoje pieniądze a nie Ciebie.
Prosiłaś o komentarz więc go napisałam. Nie znam się jednak na psychologii i życiu. Sama przeszłam w życiu przez traumę i nie wiem czy mój punkt widzenia jest prawidłowy.Trzymaj sie dziewczyno i walcz o normalne życie.

Zofio !!
Dokładnie tak to widzę i czytając Twoje wypowiedzi do innych wiedziałam,że będziesz obiektywna.
Właśnie ten Twój realizm zdarzeń ...  . Tak o to mi chodziło dziękuje.

Zofio !

Czy Twoja koleżanka mogłaby zająć się tą sprawą. Jestem z Gdyni i opłaciła bym jej koszty podróży ?

Nie zgadzam się z Tobą. Dorosłe dzieci maja prawo widzieć rozpacz matki i powinny ją wspierać.
Okłamywaliśmy dzieci oboje. Nie chciałam aby poczuły się zagrożone i ukrywałam prawdę (dotyczylo to finansów).
W szpitalu po raz pierwszy chciałam być z dziećmi szczera.Pierwszy raz w życiu zlekceważyłam  zakazy męża. Dzieci wiedziały od niego, że ze względu na uczulenie leżę w szpitalu. Początkowo nie byłam gotowa na taką rozmowę. Kiedy mijało zdezorientowanie, paraliżował mnie strach, że źle powiedzianą prawdą skaleczę ich. Intuicja kazał mi szukać pomocy u psychologa. Miałam takiego na oddziale. Pudło! Nie był zainteresowany moimi sprawami rodzinnymi. Zostawił mnie z problemem. Od kuzynki dostałam namiary na psycholog dziecięcą. Pomogła mi. Pomogła udzielając kilka bezcennych rad przez telefon i nieodpłatnie. Starszy syn juz wiedział od mojego ojca o wszystkim. Młodszy na szczęście jeszcze nie był poinformowany przez nikogo (kolegów) o zajściu/aferze. Zaskoczony był nazwa szpitala, w którym mnie odwiedził. Zaskoczony i zaintrygowany. Mąż nie chciał uczestniczyć w rozmowie. Trzymając się za ręce ( z 17 latkiem dla którego byłam bardzo ważna) ruszyliśmy na spacer. Dzisiaj wiem, że moja intuicja mnie nie zawiodła. Potrzebne mu było poczucie bezpieczeństwa a ja bez psychologa nie miałabym pojęcia jak mu je dać. Nie wracamy w rozmowach do tamtej sprawy ale.....jeśli jest potrzeba nie mamy zahamowań, by mówić o tym. On zrozumiał moje zmęczenie i sytuację. Nigdy nie bał sie mojej nieobecności w domu.
Już nie oszukuję dzieci. Przekazuję im każda ważną informację bez komentarza. To już dorośli ludzie i mają prawo do własnych ocen. Ja natomiast nie mam prawa nic przed nimi zatajać. Znają naszą ( więc i swoją) sytuacje finansową. Pomagają mi w tym, by mąż a ich ojciec nas nie okradł, jak mogą. Nie boją się a działają. Mam podobną sytuacje majątkową do Twojej( u mnie jest bardziej zagmatwana). Rozumiem więc doskonale co czujesz. Po rozstaniu wpadłam w panikę. Teraz już działam ze spokojem. Rozważam za i przeciw. Świadoma jestem zagrożeń i zabezpieczam się przed nimi. Chłopcy mnie bardzo wspierają no i co trzy głowy to nie jedna .

Tutaj nie tylko możesz być jaka jesteś. Tu jest wiele pokaleczonych ludzi po rożnych przygodach życiowych. Oni są bardziej wyrozumiali i doświadczeni. Są też chętni do pomocy. Gdyby nie to forum nie wiem w jakim miejscu teraz bym była. Może nadal siedziałabym gdzieś w kącie z poczuciem beznadziei życia. Może nadal pytałabym i zastanawiała się "dlaczego". Może czułabym się nadal beznadziejnym człowiekiem. Tu dostaję też bezcenne  wskazówki jak żyć. Żyć w zgodzie ze sobą. Żyć godnie i z szacunkiem do samej siebie. Kiedy przypominam sobie wizyty u psychologów -  porażka. Po każdej czułam się gorzej i byłam bardziej zdezorientowana.

- prostytutki nie odbierają nam mężów. Robią im tylko dobrze . Oczywiście, że nie są powodem naszych problemów. Naszym problemem jest ich moralność a raczej jej brak. Świadomość zdrady fizycznej jest zupełnie inna niż zdrady emocjonalnej. BArdziej boli ta druga zdrada. Boli i kaleczy.
- czy znasz powody zdrad mężów.....śmiem wątpić.

Rozumiem, że długi staż małżeński powoduje rutynę, znudzenie. Dotyczy to chyba obojga małżonków. Natomiast agencji z panami jest niewiele. Przecież dużo rzadziej zdarza się, że to kobiety szukają na boku świeżości, urozmaicenia. Zgadzam się z Tobą i tymi panami, którzy mówią, że po latach żona to jak siostra. Sama słyszałam od męża, że po 25 latach małżeństwa sypianie ze sobą to jak kazirodztwo. Nie obrażałam się za te słowa. Rozumiałam je. Tylko czy nie ma sposobu, by urozmaicić seks nawet po tak długim okresie małżeństwa? Wiem, dzisiaj wiem, że po takich słowach powinnam dać mężowi dzień na spakowanie rzeczy. Wiem dzisiaj, że lata temu powinnam rozstać się z mężem i nie ma to związku ze zdradami.....
Co do zdrad ...mam mieszane uczucia. Jestem osobą tolerancyjną, ale.....na pewno pomyliłam tolerancję z głupotą.
Owszem zdawałam sobie sprawę, że facet wierny przez tyle lat być nie może. Zdawałam sobie sprawę, że on potrzebuje nowych wrażeń. Brałam pod uwagę skoki na bok mojego męża w agencjach towarzyskich. Rozumiałabym gdyby z nich  korzystał. Byłby to jednak tylko seks - nic więcej. Zauroczenie inną i zakochanie w innej czyli zdrada emocjonalna - to boli strasznie. Czy mąż (były mąż ) korzystał z agencji? Podobno tak. Nie boli mnie jednak ta świadomość. Bolała mnie do bólu jego zdrada emocjonalna. Nie ważne czy uprawiał seks z kobietą, w której zakochał się. Liczyło się to, że ona stawała się obiektem jego marzeń. Bolało, że być może o innej myślał kładąc się do łóżka a może i uprawiając ze mną seks.
Napisałaś, że jedni wędrują po agencjach, inni zaprzyjaźniają się z jedną i do niej wracają....hmmm....seks + przyjaźń.....o to byłabym zazdrosna. Chciałabym aby mój partner życiowy przyjaźnił się ze mną ....
Przyjaźnie - wiesz, myślę, że nie istnieje przyjaźń między kobietą a mężczyzną która nie miałaby podtekstu.....zauroczenia, seksu.  W moim przekonaniu małżeństwo, bycie z kimś na stałe, wiąże się z przyjaźnią. Seks jest tylko dodatiem do tej przyjaźni.
Dzisiaj po przygodzie swojego życia, dzisiaj po rocznym pobycie na tym Forum, wydaje mi się, że zdradzają Ci, co nie mają kręgosłupa moralnego. Wiem, że go mam i nigdy nie zdradziłabym partnera ( i nigdy nie zdradziłam). Istnieje coś takiego jak separacja, rozwód. Kończy sie miłość, pożądanie - kończy się związek.
Moje mylenie tolerancji z głupotą....dotyczy ono nie tylko zdrad, ale zacznę od nich. Mąż zdradził mnie po raz pierwszy 2 lata po ślubie. Zdradził mnie z Litwinką, którą się zauroczył. Wpadł na tym romansie. Postępował tak, jakby chciał abym sie o nim dowiedziała. Pytałam siebie wtedy, dlaczego zdradził, dlaczego zachował się tak abym o wszystkim wiedziała. Byłam wspaniałomyślna i wybaczyłam. On nawet nie prosił o wybaczenie a ja wybaczyłam. On przeszedł do porządku dziennego nie tłumacząc mi dlaczego zdradził, dlaczego kłamał. Pytałam i nie dostawałam żadnej odpowiedzi.Właściwie to zaprzeczał romansowi. Cieszyłam się, że nadal jestem dla niego ważna, bo jak jest ze mną to znaczy, że jestem kimś ważnym dla niego. Dzisiaj śmiać mi się z samej siebie chce.
Kolejne razy kiedy pomyliłam tolerancje z głupota to biznesy męża i finanse. Zakładał różne firmy, które kończyły sie kłopotami. Ufałam. Dlaczego miałabym mężowi nie ufać. Skoro mówi, ze winę za plajtę ponosi wspólnik, dlaczego miałabym nie wierzyć! Tylko dziwne było, że zawsze wina była czyjaś a on jako wytrawny biznesmen nie wpłynął na wspólnika, nie uciekał za nim jeszcze kłopoty pojawiały się. Uciekł w znaczeniu zamknięcia firmy. Nigdy też nie dopuszczał mnie do biznesów, trzymał na odległość.O kłopotach dowiadywałam sie po czasie. I znowu tolerancyjna byłam . Jak mówił, że chciał mnie chronić to znaczy, że chciał chronić . Ja przecież wyrozumiała jestem, tolerancyjna....głupota, gdyby głupota miała skrzydła, latałabym ! .
Zastanawiam się czy panowie, którzy przyjaźnili się z Tobą szczęśliwi byli w swoich związkach. Wydaje mi się, że ich żony czuły się odrzucone, zapomniane, nic dla nich nie znaczące. Szacunek dla partnera...szacunek do samego siebie.... Nie łatwiej byłoby rozstać się. Dać partnerowi szansę na udane życie.... .

Mój małżonek kiedyś odszedł. Wrócił po kilkunastu godzinach. Przyjęłam go z ukrywaną radością. Nigdy potem nie chciał odejść. Zadręczał mnie, zdradzał a odejść nie chciał. Godziłam się na wszystko, wszystko wybaczałam, byłam wyrozumiała. Im bardziej cierpiałam tym bardziej tolerancyjna byłam....pogubiłam sie w tym wszystkim, zmęczyłam.
Dzisiaj .... dzisiaj jak czytam posty innych kobiet, które wzdychają do drani, uwierzyć nie mogę.....a sama wzdychałam. Iluzje....tak bardzo ją kochałam.... zgubiłam siebie, zatraciłam się.
Dużo mam przemyśleń, wniosków, ale jeszcze nie wszystko sobie w głowie poukładałam. Mimo 50- tki na karku uczę się życia od nowa.  Małżeństwo, związki, zdrady, przyjaźnie, staram się zrozumieć ich mechanizmy. Oczywiście, że mam swoje zdanie, ale muszę je potwierdzać w słowach osób, które są dla mnie autorytetem. Koryguję też od czadu do czasu to swoje spojrzenie na życie.
Tak jak i Ty żyłam złudzeniami, marzeniami. Płacę za nie wysoką cenę. Całe życie czekałam na poprawę sytuacji finansowej i na rycerza, mojego rycerza. Mój mąż był kiedyś takim rycerzem. CZekałam aż znowu nim będzie. Nawet po rozstaniu z draniem ( już wiedziałam, że draniem jest) tęskniłam za iluzją, wyobrażeniami.
Jestem już świadoma błędów, które popełniłam w życiu. Jestem bardziej świadoma ludzi.
Ja także muszę walczyć o pieniądze, które mi sie należą a które chce przywłaszczyć mój były mąż. Okrada nie tylko mnie. Okrada także własne dzieci. Jest człowiekiem bez skrupułów, sumienia, więc walka czeka mnie ostra.

Zofio kochana !

Masakra i bardzo Ci współczuje,odpowiadam też na Twoje pytania.

Facet to czasami na prawdę świnia i nie mam co do tego żadnych wątpliwości (nie każdy oczywiście)
Z czasów mojej "pracy" zostały mi przyjaźnie do dziś i wcale już nie chodzi o seks. Mówisz,że nie ma przyjaźni damsko-męskiej ! W prawdziwym życiu nie ma bo to oznacza,że któraś ze stron widzi to inaczej a w świecie prostytucji jest bo:
Najpierw przychodzi jako twój klient,jeżeli mu się podobało wraca i potem znowu wraca,już wiesz jak ma na imię i co robi. Zapisuje cię w telefonie jako Marek lub ktoś inny i znowu wraca. Znamy się na tyle,że staje się jego kochanką i to że mi płaci tłumaczy sobie,że pomaga mi finansowo. Bardzo często pomagają też w wielu innych sprawach, przeprowadzkach,dokumentach itd. W wielu różnych sprawach, przylatują do nas gdy pokłócą się z żonami i opowiadają jej przebieg. Jednocześnie są pewni,że my nie chcemy zająć miejsca ich żon. Wielu właśnie to mówi,że kochanka jest jak rzep na psim ogonie, bo kiedyś zaczyna wymagać a my nie.
Po długim czasie seks między prostytutką a jej "stałym klientem" już też nie jest tak pełny uniesień z jego strony jak na początku. Siłą rzeczy zrobił to czas,częste kontakty i jeden drugiego już zna,ale jest właśnie to coś. Czyli to,że czują się nas pewni, bo my nie zadzwonimy do żon (przecież ich potrzebujemy a tak naprawdę finansów), my nie wymagamy by rzucił żonę, bo często ten gość nie jest w naszym typie i nic od niego nie chcemy(podoba się nam tylko grubość jego portfela i możliwości). Nie będziemy radziły by zostawił rodzinę i znalazł kogoś innego, bo późniejsze jego problemy sprawią,że sytuacja jego będzie zachwiana a co za tym idzie nasze finanse.
I wiele innych podobnych rzeczy.
Zofio to brutalne,ale prawdziwe. Wychodzimy z założenia,że jak facet głupi i chce trwonić pieniądze to czemu nie na nas? Mógłby to równie dobrze w kasynie przegrać, czy wydać na drogie hobby lub sport.
Nawet nie wiecie jak wasi mężowie potrafią kłamać,bardzo często byłam świadkiem rozmów i pytania-gdzie w tej chwili jesteś? To co wymyślają jest po prostu żałosne.
A ile potrafią zrobić żeby wyjść z domu ?
Podam przykład:
Mój jeden ze stałych gości wpadł tylko na chwilę grudniowego wieczoru. Nie chciał bym się rozebrała tylko zsunęła bieliznę i szybko od tyłu. To rwało może z trzy minuty. Zapłacił i poleciał. Gdy przyszedł następnym razem, miał już więcej czasu i spytałam dlaczego ostatnio tak się śpieszył?
Odpowiedź: "bo byłem ze starą na świątecznych zakupach i była ogromna kolejka do kasy i powiedziałem starej,że idę zapalić, dlatego tak się spieszyłem (dom publiczny był w tym samym miejscu) Ręce mi opadły,robić z żoną zakupy na święta i takie rzeczy wyprawiać. takich przykładów jest dużo,dlatego mi samej ciężko uwierzyć w miłość.

Nie ma mi czego współczuć.
1.  Wszystko mam na własne życzenie. Wybaczałam a wybaczać nie powinnam. Powinnam była dawno uciekać z tego związku. Powinnam była uciekać kiedy pojawiły się pierwsze symptomy (jeszcze wtedy nie byliśmy małżeństwem). Nie uciekałam - teraz boli.
2. Dzisiaj, pomimo wszystko, jestem uśmiechniętym człowiekiem. Pomimo wszystko cieszę się życiem.

"Ona" zapisana była w telefonie jako Haciek. Kolejne jej numery wkuwał na pamięć. Po co? Mógł przecież jawnie do niej dzwonić. Mógł odejść i z nią zamieszkać lub nie.
Kochanki...dlaczego mężczyźni maja potrzebę tej drugiej. Ta druga może przecież być tą pierwszą i jedyną......nie rozumiem....nadal tego nie rozumiem.

A może z prostytutkami jest tak, że leczą ich kompleksy? A może w domu "damski bokser", "maczo" a u was biedny "miś" ? .....

Zgadzam się z tym, że dziewczyna z agencji nie musiała wysłuchiwać jaki to on biedny miś, żeby dostał seks. Dlaczego skarżył sie do niej a nie rozmawiał na ten temat z żoną ? Czy nie prościej byłoby problem na spokojnie omówić ze współmałżonkiem a gdy już omawiać się nie da, odejść ?

Masz rację, nie wiemy jak nasi mężowie potrafią kłamać. Gdybyśmy wiedziały, znały ilość tych kłamstw i ich powody, już nie byliby naszymi mężami. Ja już wiele wiem o kłamstwach byłego męża i powiem Ci szczerze, jestem przerażona. Jestem przerażona, że kłamał ...kłamał, bo chciał wzbudzić podziw, uznanie. Kłamał bo to było dla niego jak oddychanie! Kłamał perfekcyjnie. Patrzył synowi w oczy i kłamał. Przyłapywany na kłamstwie, mówił kolejne. M a s a k r a.

Ale kochałaś ślepo, ale wierzyłaś, że kochana jesteś. DZiwne to życie....

DZISIAJ KOLEŻANKA MIAŁA DWIE SPRAWY W SĄDZIE I BYŁA NIEUCHWYTNA. JUTRO BĘDĘ JĄ ŁAPAĆ. 

Oleńko !
NIE,NIE,NIE tego bym nie zniosła,nie chcę być powodem niczyich cierpień. Na dzień dzisiejszy to i tak nie wyobrażam sobie żadnego związku,wszystko jest za świeże, no i ja i tak nadal kocham męża.
To chore,wiem że powinnam zapomnieć i przestać,ale nie potrafię zrobić tego na pstryk jak zgasić światło i wyjść.
Mało tego napisałam do niego kilka sms"w,  takich zwyczajnych,kulturalnych abyśmy się dalej nie ranili, że to bez sensu i abyśmy rozstali się jak ludzie. Zaproponowałam mu także terapie,nie dla nas ale dla siebie i późniejszego nowego związku. NIE ODPISAŁ.

Za to syn odpisał,że jestem dla niego najważniejsza i on nie wyobraża sobie życia beze mnie i w końcu rozumie dlaczego go zostawiłam pod opieką babci i cioci jak był mały. Patrzy na to teraz inaczej a myślał,że pojechałam do Niemiec zapomnieć o ojcu, nie patrząc na niego. Dzisiaj rozumie dlaczego, gdy przyjechałam zamieszkaliśmy sami i miał swój pokój pełny zabawek i mamę do dzisiaj.

Straszne to życie. Patrząc na moich rodziców,którzy w tym miesiącu mieli 40 rocznicę ślubu jestem w szoku.
Mój tata nigdy nie gotował,przypaliłby przysłowiową wodę na kawę. Zycie to zmieniło, bo moją mamę 17 lat temu pogryzły kleszcze i ma boreliozę . Od dwóch lat choroba atakuje mocno jej ciało,wyszła nie dawno ze szpitala (miesięczna kuracja, drugi raz) i mój tata robi teraz wszystko. Pierwsze jego dania były mdłe i za tłuste,ale dzisiaj ... Powiem Wam,że lubię jego obiady, bo i dla mnie się znajdą. Jestem dumna z mojego taty.
Już po raz drugi jestem z niego dumna. Gdy się urodziłam z tym świństwem na plecach, też nie zostawił mamy samej a Wiecie jak to jest gdy rodzi się pierwsze dziecko,które w ocenie lekarzy nigdy nie będzie chodzić i może mieć wodogłowie. Nosili mnie rodzice na rękach, do Gdańska na rehabilitacje przez długie lata. Mamie to aż ręce mdlały i siadała z becikiem pod drzewem by odpocząć. A tata wiecznie nosił na "barana".
Miałam chyba do ósmego roku życia szynę u prawej nogi bym w końcu chodziła- nie pamiętam tych czasów. Widocznie tak miało być-MAM NAJLEPSZYCH RODZICÓW NA ŚWIECIE i takich życzę wszystkim.