powód mej samotności?brak zrozumienia ze strony rodziny

Przykro mi, że Twoja matka się tak zachowuje. Nie powinna.
Skoro widzisz, że nie możesz jej zaufać, to lepiej nie mów jej o swoich problemach, żeby znowu Cię nie wyśmiała.
Albo po prostu zapytaj się dlaczego tak postępuje, wytłumacz jej, co wtedy czujesz, jakie to jest dla Ciebie przykre.

Kochana, nie musisz dusić tych uczuć w sobie.
Możesz pisać co Ci leży na sercu, na forum.
Jest tu wiele wspaniałych, ciepłych ludzi, którzy chętnie pomagają, wspierają innych.

Napisz co Ci leży na sercu ,jakie masz problemy.
Wszystkie problemy i te małe i te duże łatwiej pokonać kiedy się onich opowie.
Czasem ktoś podpowie,czasem naprowadzi a czasem tylko wysłucha .
Szkoda ,ze Twoja mama nie traktuje Cię poważnie bo masz prawo nie znać życia w jej postrzeganiu,każdy z nas zdobywa wiedzę i dośwadczenie z czasem a mimo to kłopoty nas nigdy nie omijają.
Mam nadzieję ,ze w końcu coś się u ciebie zmieni i znajdziesz kogoś bliskiego i wyrozumiałego,kogoś kto umie słuchać.
Pozdrawim Cię bardzo i pisz

mam,jedna wspaniala przyjaciółke,lecz tylko na odległość:( nie mam nikogo komu moglabym się na ramieniu wypłakac i to jest ten ból.od najmłodszych lat byłam nie lubiana,a nie wiem czemu:( zawsze pomagalam szanowalam innych lecz inni mnie wcale...
poznałam świetnego faceta,tez rzez internet-starszego o 16lat(troche duzo ale mi to nie przeszkadza) z nim dogadywalam sie najlepiej to on byl przy mnie caly czas,pokochalam go i tak uczucie to zostalo(pół roku mija 12 grudnia,jak juz go kocham),teraz od 5 dni milczy:( sądze ze ma mnie zwyczajnie dość,kiedys powiedział ze kocha a za moment ze jestem nadal uciazeniem.

co o tym myslec?dodam jeszcze ze facet wyrozumialy,doswiadczony lecz mysle ze nie do konca dojrzaly.i ze byłam z nim (o ile mozna to tak nazwac)przez neta przez 3 miesiace...

"Raczej trudno pokochać osobę ,której nie znamy naprawdę-nie wiesz jaki jest ,czym się kierował kiedy szukał znajomej tyle lat młodszej."

hmm... ja go znam,wiem jaki jest,(znam sie prawie z wszystkimi z jego rodziny,z jego mama rozmawałam nie raz)
i wierze ze naprawde kocham,on nie szukal,to byl przypadek...

"facet zapewe ma swoje życie a ty jetes odskocznią."

to akurat racja nie jest...nie jestem "odskocznia" wiem ze wiele w jego zyciu znaczylam wiem ze mu zalezalo,ze pokochal,lecz nie wiem jak to teraz jest... 
on jest aktualnie sam.

"sugerowałabym Ci poczekaniem na miłość od chłopca w Twoim wieku."

ja jakos takich w moim wieku nie wole,a wiesz czemu?bo sądze ze oni traktuja dziewczyny jak zabawki,zycie ich jeszcze nie doświadczyło i bawią sie nim,a dorosły wydaje sie chodz nie zawsze tak jest doświadczonym i bardziej wyrozumialym..

ja jestem cierpliwa,wiec dlatego sie nie odzywam do niego pierwsza,poczekam az on zrobi ten  krok...

;(