bol po rozstaniu..jak sobie poradzic ?

jak widać chyba można tak nagle zacząć przestac kochać,a moze ona juz od dawna cie niekochala..ty ją sprawdziłęś i dzieki temu miala wymówke by odejść

tak uwazasz?to cos ci napisze-ciezko tez zrozumiec faceta.ja zerwalam z chlopakiem(on ze mna nigdy)i niebiegł za mna wcale.spotkalismy sie po tyg bo chcialam by oddal mi rzeczy.oddal,mowil ze niecchial dac mi wcale odejsc ani zebym zabierala rzeczy,mowi ze dziekuje przeprasza,kocha......mowil zebym sie do niego odzywala.nastepnego dnia napisal ze chce mnie wspierac chce miec dobry kontakt ze mna ale niebedziemy razem,ale to niepozegnanie na zawsze-odezwie sie niedlugo.wie, ze go kocham ale niechce mnie ranic napisal ze jest rozdarty ..i odszedl,minol tydz i pisze laskom mile komenty na nk...i gdzie jego milosc?gdzie jego rozdartosc?tam gdzie miłosc twojej dziewczyny.NIEMA JEJ

a ja widze swojego byłego brylującego na portalach społecznościowych hihi widzisz..life is brutal i pomyślec ze gdybym ja niezerwala bylisbysmy razem...świat jest zakłąmany i ludzie tez

hehe widzisz ja sie niestaralam zawsze,byłam tą ktora ciagle rzucala słowa ,,odchodze''a wcale niechcialam,i tez sie mecze i cierpie bo tez kocham ale coz.....
ja zerwalam jako pierwsza teraz i mi smutno....on jakby dostosowal sie do tego czego chcialam i niecierpi..a powinnien prawda?bo przeciez mnie niegdy wczesniej niezostawil nawet niemial tego w planach......
zycie jest dziwne niezrozumiale ale wiem jedno trzeba iść dalej iść do przodu i czekac co los przyniesie..moze spotkacie sie jeszcze kiedys madrzejsi starsi z bagazem doswiadczen i bedziecie razem a moze w czasie tego czasu bez siebie znajdziecie inna milosc mocniejsza?ja w to wierze i ide do przodu i nawet nieczekam na jego,,odezwe sie bo to niepozeganie na zawsze....''po co...jak bedzie mial sie odezwac odezwie wtedy bede myslec po co czekac z nadzieja,,,ktora moze sie okazac tylko nadzieja.RUSZAJ DO PRZODU

NAPISZE tak-jak zerwalam i mialam jednak nadzieje ze przemysli pewne kwestie i bedziemy razem to bylo ok zylam normalnie.jak spotkalismy sie po tygodniu i wtedy po czulych JEGO słowach jednak on odszedl-po raz pierwszy -zalamałam sie.mija poltora tyg....i zaczelam jesc jakos zyc choc mam malo tu znajomych.bo ile mozna płakaćja wychodze z zalozenia ze probuje raz jesli ktos jednak nieche byc ze mna daje spokoj dlatego ja swego faceta nieprosilam o powrot.napisal przepraszam a wszystko ze cie ranie jestem rozdarty juz nieodp i niepisze -zniklam z jego zycia-daje mu ŻYĆ!

TO ODPOWIEDZ MI NA PYTANIE-skoro twierdzisz ze sie zmieniles a ona tego niedoceniła..to na co liczysz teraz?
ja musze sie podniesc i szybko podnosze musze..nawet z tego powodu ze go kocham:)

misieeeek, ja jestem w tej samej sytuacji, tez troche nawalilem, zmienilem sie i zmieniam swoje wady charakteru, ale ona juz nie chce, mowi ze stracila zaufanie i ze chce isc dalej, spotykac sie z innymi choc mowi, ze sie ze mnie jeszcze nie wyleczyla i czesto placze.

Tez chcialbym jeszcze powalczyc, ale spojrzmy na to zdroworozsadkowo... Moja 5 miesieczna walka nie przyniosla skutkow, nawet mnie oddalila od niej bo zdarzylem troche nawalic podczas prob odzyskania jej. Czy Twoja walka doprowadzila Cie blizej celu?

A jesli nie, to moze warto zmienic taktyke i zastanowic sie, czy to co robisz ma sens?
Czasem warto odpuscic sobie, nawet na jakis czas i dac jej odetchnac.

Lepsza metoda na odzyskanie kogos jest najpierw odzyskanie siebie, zdrowego rozsadku i balansu - nie staranie sie o ta osobe, a przestanie zabiegac i po prostu zajecie sie soba. Ja sie wlasnie tego powoli ucze i to do mnie zaczyna powoli docierac.

un hombre, pwiem Ci tak ja w mojej walce tez popelnile bledy gdyz nie potrafilem utrzymac nerwow na wodzy i w sytuacji gdy ona mne lekcewazyla w rozmowie i mowila dziwne slowa..ja zachowalem sie jak cham i uzylem slow ktorych tak naprawde nie czulem...a wiem ze moja walka tylko mnie oddala od nie,, gdyz ona czuje sie zagabywana o osaczona...ale narazie nie potrafie zyc ze swiadomoscia ze ona jest szczesliwa beze mnie mimo ze do osttaniego dnia zwiazku mowila ze Kocha i ze chce zyc ze mna..

jednak jeszcze trzeźwo potrafie myśleć jeszcze.:) ludzie popełniaja błędy.ty popełniłes błąd w swoim ,ja w swoim.ale teraz nikogo nieintersuje to ze jesteśmy inni liczyl sie tamten czas.oni zdecydowali ze chca iść bez nas.ja niewalcze,a wiesz dlaczego?bo skor on wie ze mimo tego ze go rzucilam -kocham go a chce isc beze mnie to znaczy ze juz nietak mu zalezy albo brutalniej-a niech bedzie-juz wogole  mu na mnie nie zalezy!  znudzily mu sie wieczne huśtawiki i idzie swoja drogą i szuka szcześcia wiec głowa do góry czas podnieść glowe i tez ruszyć w podroż moze jakąś obiecująca?kto wie

a myślisz ze mnie nie boli?jak widze jak moj w pól porzucony chlopak piszac ze jest rozdarty dzien wczesniej mowiac ze kocha..siedzi teraz na nk i pisze kazdej fajnieszej komentarze?jak probuje znaleźć sobie inna dziewczyne?ale co mam zrobic?moze rzuce sie pod pociag...jak sadzisz;p
ale jednak nieskorzystam
sama sie dziwie ze smieje sie z tego ale wczoraj..wracajac z pracy przyznalam sie ze mial wady-kazdy je ma ale gdybym tak niezrywala pewnie dalej bylbysmy razem.ale to sie stalo i niema odwrotu niema szansy....wiec po co siedziec i czekac na cos co nigdy sie niewydarzy?
napisal ze chce miec dobry kontakt ze mna ze chce mnie wspierac niechce bym cierpiala ze sie odezwie?i gdzie sie odezwal?woli siedziec na nk wiec przeprosilam wczoraj w duchu jego i przyznalam sie ze bylam ta krzywdzaca i pora ruszyc

Kaja 83, mam dokladni taka sytuacje jak Ty...sa dni ze wydaje mi sie ze juz sie pozbieralem i bedzie dobrze az u nagle przychodi kryzys widze same dobre chwile i wspominam wszystko..mimo ze jestem facetem i mam 25 lat nie wstydzesie tego z lzy mi same poleca....sam sie boje tego ile to moze trwac

myśl że nie jestem sama tak jakby trochę mnie pociesza, co za paradoks,  myslałam, że może mężczyznom jest się ławiej odciąć, zakończyć cos, ze to my jestesmy bardziej emocjonalne, wrażliwe,, widzę, że tak nie jest , podobnie poznałam mojego chłopaka, dwa lata temu przez internet tak jak ty swoją dziewczyną misieeeek, dziś brakuje mi sił , może jutro bedzie łatwiej

czas naprawdę przyzwyczaja do tego bólu i niedługo tęskni się i kocha ale już się nie płacze

nikt za nas tego nie przezyje, zaklinować tego w sobie też nie damy rady , ja mam nadzieję, ze przestanę go kochać szybciej niż się spodziewam, najlepiej byłoby natychmiast, nie wiem co mam dziś ze sobą zrobić totalna niemoc mnie ogarnęła w ten weekend, wrzasnęłabym

masz racje, zawsze mozliwosc wygadania sie komus duzo pomaga..ale w kwestii zapominania i wygasania uczucia...to obawiam sie ze w oim przypadku to moze trwac zbyt dlugo i calkowicie mnie to wykonczy...nie potrafie zainteresowac sie inna kobieta gdyz w glowie mam obraz tej ktora kocham i wszystkie inne na starcie sa dyskfalifikowane...mimo ze tak wiele zlego mi ta osoba zrobila

tak mam pasje i zainteresowania...staralem sie temu poswiecic ale to jest tak ze na pare minut potrafie sie odciac od mysli i jakas przypadkowa sytuacja zaraz mi przypomina te osobe i zaczyna sie myslenie i jestem w swoim swiecie

Tak jest Aniu, że pozwalamy odejść, ja też mojemu pozwoliłam .. wlaściwie, to nie mogłam nic zrobić, próbowałam raz.. ale też uważam, że nie można kogoś zatrzymywać, mam nadzieję, ze faktycznie udaje Ci się, bo to mogą być pozory tylko, ja miałam okres, ze świetnie się trzymałam, potrafiłam sobie wszystko w glowie poukładać, pojechałam sobie na wakacje, a teraz znowu po ponad miesiącu przyszło pogorszenie i już wspomnienia biorą górę, tęsknota doskwiera...

Co do pasji, zainteresowań o których piszecie, to moża je realizować, szukac czegoś nowego, ale to odrywa mysli na moment a potem trzeba wrócić do problemu

hmm jest wiele prawdy w tym co mowisz..ale ja uwazam ze w mojej sytuacji czas pomoze jej tylko zapomniec o mnie i ulozyc sobie zycie z kis innym...tym bardziej ost.powiedziala ze od dluzszego czasu niby miala watpliwosci ale myslala ze da rade dac mi uczucie...ale wykorzystala pretekst i odeszla i mowi ze juz nie kocha...

Wiem Kaju że może przyjść pogorszenie tylko ja nie mówie,że wogóle nie myśle bo myśle,zastanawiam sie czy słowa które wypowiedział były prawdziwe-czyli że nieżegna sie na zawsze...czy choć czasem niepomyśli o mnie,o nas...ale kiedy zaczynam tak sobie myśleć-nagle taki głos rozsądku podpowiada-kobieto!po co myślisz..gdyby myślał o tobie chcial sie odezwac to by to zrobił,1,5 tygodnia to nie aż tak długo..ale skoro tyle potrafi nieodzywać sie to pózniej bedzie jeszcze łątwiej milczeć ale coż mam wybór...albo płąkac albo żyć.fakt tesknie zaczynam bo nieraz niewidzielismy sie tydz bo kazdy ma swoje obowiazki-to szkoła itd..chciałąbym przytulic pocalowac powiedziec rzeczy ktorych niezdązyłąm powiedziec.....dzis naszło mnie,a moze napisze do niego wkoncu pisal ze naprawde chce miec ze mna dobry kontak bez problemow,,ale za chwile pomyslalam,,i co z tego że tesknisz i chcesz sie dowiedziec co u niego...?niemasz juz prawa tego robic i zaprzatac mu głowy swoją osoba a gdyby chcial wiedziec co np u mnie juz by napisal bo potrafi:)

Widzisz Aniu, nie ma jednego wzorca milosci, ludzie kochaja troche inaczej. Niektorzy niewyobrazaja sobie wlasnie przerw pomiedzy dwojgiem, jesli sie kochaja, bo jak sama mowisz "jeśli dwoje ludzi naprawde sie kocha to nietracą czasu i niedaja sie sobie męczyc robiąć jakieś długie przerwy". Milosc jednak, choc wiele potrafi wybaczyc i zniesc, ma tez jakies swoje granice wytrzymalosci. Czasem mozemy skrzywdzic kogos na tyle, ze milosc tej osoby do nas zostaje poddana probie, nadwyrezona i z jednej strony ta osoba caly czas nas kocha i chce byc z nami a z drugiej strony ja w jakims tam sposob skrzywdzilismy i nie moze na nas patrzec.

Czasem tez w zwiazkach, gdzie ludzie bardzo sie kochaja a nawzajem rania, przerwa potrafi uczynic cuda. Zerwanie nie musi byc permanentne, zerwanie nie jest zawsze rownoznaczne z utrata milosci, uczucia.

Rozstanie, przerwa w zwiazku, rozlaka, nie jest strata czasu dla ludzi, ktorzy sie kochaja, bo dzieki temu moga jeszcze bardziej zrozumiec jak sa dla siebie wazni a w wielu sytuacjach nawet nauczyc sie jako kochac druga osobe, zeby byla z nami jeszcze szczesliwsza a my z nia.

Mój zły stan psychiczny w ten weekend pogorszył się, dostałam telefon od jego matki, zupełnie nieświadomej faktu, że nie jesteśmy razem, od ponad miesiąca... coś zaczęła przeczuwać, domyslać się, próbowałam jej tłumaczyć, że to nie była moja decyzja, nie mogła w to uwierzyć, błagała mnie , żebym coś zrobiła, że przecież się kochamy... tylko że ja nic nie mogę zrobić, przecież probowałam, a głową muru nie rozbiję. Nie wiem co teraz, czy próbować się z nim kontaktować, czy nie.

Jak znowu to odkopię to będzie bolało jeszcze bardziej... z drugiej stony, nie wiem, całkiem się dobiłam ;(

un hombre, u mnie w związku tak było, że wielka miłość , bliskość a z drugiej strony nieudane próby porozumienia się i wzajemne ranienie się, granica pękła

też czytam takie ksiązki różne, poradniki o związkach , o miłości , relacjach

Być moze i masz racje...ale widzisz zerwałam a po tygodniu sie spotkalimsy powiedzial mi wiele roznych słow mowil bym sie odzywala,że neichcial wcale tak łatwo mi dac odejść a nastepnego dnia mu sie odwidzialo-stwierdzil ze przemysłał moje słowa -ze ,,teraz bedzie super a wszystko i ak sie rozwali''.i napisal ze wie ze go kocham ale chce miec ze mna dobry kontakt bez problemow ale razem niebedziemy,niechce mnie ranic.jest rozdarty itd......widzisz zadzwonilam do niego ,powiedzialam ze go kocham i on o tym wie a mimio to poszedl sobie rzucajac na koniec,,to niepozeganie na zawsze -a ja spytalam co to znaczy a on,,niedlugo sie odezwe''
wiec powiedziaalam ze jest dorosly i szanuje jego decyzje.zerwalam bo niemial czasu dla mnie albo mial malo a jednoczesnie mowil ze kocha..wiem ze to byla ryzykown gra i przegralam.ale skoro kiedys tam potrafil walczyc o dziewczyne ktora go zdradza a o dziewczyne ktora zerwala nie,mimo tego ze kocha...to coż....wiec teraz czas pokaze i czy tak jak zapowiedzial odezwie sie...czy to byly tylko słowa:)
Choć jak znam życie to jest very brutal i nic z tego nie bedzie
widzisz ja mam pewien problem a mianowicie -jestem uzalezniona od słow-,,odchodze''i wiem ze to ryzykowne bo jak to wypowiadam to w środku sie boje ale robie to dalej.znalazlam sobie taki sposob jesli ktos w jakis sposob mnie rani badz nieslucha mnie...i zawsze konczy sie tak ze przegrywam tą walke.....4mc temu tez zerwalam ale tak na powaznie- niby jak teraz, ale zalowalam i bieglam za nim niebylismy ze soba 1 dzien.ale teraz niebiegne wiesz czemu?bo zerwalam bo mial dla mnie malo czasu wiecznie byl zmeczony okazywal mi uczucia -fakt,ale dla mnie to bylo za malo spotykanie sie co dwa dni na dwie godzinki.pisal do mnie esy ,nieoklamywal mnie ale nieuczestniczylam w jego zyciu...i wierzylam ze jak odejde bo czuje sie jak piate kolo u wozu to wroci przemysli,zacznie sie starac ale jak widac mam niewyparzony jęzor i na spotkaniu mu dowalilam ze i tak sie nieuda no i coz.....stwierdzil ze niema sensu.ale też chcialam raz ,by o mnie zawalczyl ,tak jak mowilam wiele razy,mowilam odchodze w zlosci -on zawsze mówil zartem ,,jasne chcialabys;; ale niepotrafil ze mna rozmawiać o problemach zawsze mowil-bedzie dobrze a ja czulam ze wszystko we mnie narasta  a on niewidzi problemu(on zawsze byl bezproblemowy) a ja czulam ze w jego zyciu mnie jest malo.dlatego pod wpływem chwili powiedzialam ze szkoda na niego czasu skoro wiecznie jest zmeczony.wierzyłam ze zawalczy porzadnie a nie tylko slowami..e tam chcialabys odejsc ale nieudałosie-wiem kim jestem.zaryzykowalam-przegralam.dlatego dalam mu odejsc.

Uważam, że nie ma co myśleć: "co by było gdyby" i dodatkowo obwiniać siebie za rozpad związku przyjmując za złą monetę jakieś konkretne zachowanie. Prawda jest taka, że jesteśmy ludźmi i możemy mieć chwile słabości, możemy coś powiedzieć, czego tak naprawdę byśmy nigdy nie powiedzieli. un hombre nie wierz w to, że to przez taką błahostkę rozpadł się związek... poza tym, piszesz o swojej zmianie itp. A ona? Ból po rozpadzie związku przeszywa nas bardzo mocno, ale w moim przekonaniu tylko chwilowym i najłatwiejszym rozwiązaniem jest powrót - szczególnie jeśli druga strona nie jest do koca przekonana lub tylko jej się wydaje, ze chce,a tak naprawdę doskwiera jej samotność.

Kaja - przepraszam, ale to okropne, ze dzwoni do Ciebie niedoszła teściowa. Przecież to ty cierpisz! Dlaczego ludzie myślą, że oni lub ich dzieci są najważniejsze na świecie. Nie kontaktuj się z nim bo przedłużysz sobie cierpienie, a Pani Mamie wyjaśnij, że to koniec i niestety nie ma innej opcji, dodaj, ze to nie ty podjęłaś tę decyzję, ale się z nią już pogodziłaś. Zapamiętaj - TERAZ TO TY JESTEŚ NAJWAŻNIEJSZA I DBAJ O SIEBIE!

Droga Kajuś, ja miałam to samo z telefonem, ale nie od niedoszłej teściowej tylko od wujka Palanta ( przepraszam za określenie, ale teraz inaczej nie mówię o nim jak tylko to słowo ), spróbowałam za Waszą namową pójść na imprezę, potańczyć, szczerze byłam tylko godzinę, kompletnie nie mogłam się odnaleźć, po godzinie wróciłam do domu, za wcześnie jak dla mnie, wokół same pary. Nienawidzę świątecznych piosenek, świątecznych ozdób, wszystko co świąteczne. Beznadziejnie się czuję.

Rozstanie to trudny okres w życiu. Pomyślcie że kazdy to przechodzi. Każdy kiedyś kochał nieszczęśliwie i to bedzie się ciągnęło miesiącami, może nawet latami, ale kiedyś będzie nowa miłość i świat znowu będzie piękniejszy. Uwierzcie. Powodzenia.

chwytajzycie
masz żonę i dziecko, może jednak nie poddawaj się tak łatwo, bo raz dostałeś strzała.. nie rezygnujesz za szybko? żebyś nie żałował..

bo widzisz mnie ostatnio ktoś powiedział, ze jak ktoś ci 15 razy da do zrozumieni NIE tzn NIE, mnie mój było chłopak nie powiedział, tego dosłownie 15 razy, ale różne zdarzenia po rozstaniu mi to sugerowały i coraz bardziej mnie w tym utwierdzały, nie wiem ile tego było, czy 15 .. ale już nie trzeba mi więcej , wiem na czym stoję ...

Może nadzieja się jeszcze tli, chyba przez te święta, ale one też miną bez echa, sylwester da mi w kość , nawet jak się postaram to tak będzie, bo serce nie idzie w parze z rozumem, jak to wcześniej zostało napisane.

Kaju83 wiem żona i dziecko - to nie tak że nie próbowałem.

Rozstaliśmy się 6 miesięcy temu, ja próbowałem -  zaproponowałem terapię małżeńską, proponowałem abyśmy dali sobie czas na zmianę nas samych a potem spróbowali. Próbowałem wspólne spacery. To nic nie dało - żona silnie nalegała nad rozwodem, a przy każdej próbie rozmowy o powrocie już mówiła żebym jej nie nagabywał, bo ją to już męczy. Jak to powiedziała ona to zostawiła za sobą i idzie dalej.

Sprawa rozwodowa w styczniu/lutym 2011. Ja ze swej strony już nie robię nic bo stracę godność, każda moja próba była przez nią wrogo odbierana, a ja się poniżałem.

niekochana72 ja zgadzam jeśli mówi to jest ok. Jak nie mówi to nie wiesz o tym że coś jest nie tak.

mój odszedł, mówiąc ze nie wie czy kocha jako kobiete czy jako przyjaciółkę ale nie daje mi spokoju.... codziennie coś napisze, wyprowadził się do naszych wspólnych przyjaciół do których przez to przestałam przychodzić... łatwiej jakby pozwolił mi o sobie zapomnieć... ale ja jestem podła bo po tylu latach nie chce się z nim przyjaźnić ani chodzić na piwo po przyjacielsku....

Cześć dziewczyny,

Myślimy z koleżanką nad założeniem firmy pomagającej kobietom ze złamanym sercem. Chciałybyśmy nie tylko zapełnić czas po rozstaniu, ale i odbudować ich poczucie własnej wartości i pokazać, że nie można uzależniać swojego szczęścia od faktu czy mamy faceta czy nie. Pomyślałyśmy nad takimi propozycjami jak: totalna metamorfoza wyglądu (tj. wizyta u fryzjera, kosmetyczki, stylisty, a na koniec profesjonalna sesja zdjęciowa w studiu fotograficznym), kursy językowe (amerykański angielski, włoski, hiszpański?), wyjazdy na shopping ze stylistą (np.. do Mediolanu), warsztaty budowania poczucia własnej wartości, wspólne wieczory aby się wypłakać, pomoc psychologa przy leczeniu złamanego serca, wspólne gotowanie, spotkania wieczorne w celu opowiadania swoich miłosnych historii czy nawet drukowanie T-shirtów z dowolnym nadrukiem związanym z rozstaniem. Chciałybyśmy wzmocnić te kobiety i pomóc im w tym trudnym dla nich czasie.

Co o tym myślicie i jakie jeszcze realne pomysły mogłybyśmy dodać do naszej oferty? Jak myślicie jak to wszystko można by zorganizować i czy gdybyście borykały się z rozstaniem czy skorzystałybyście z oferty naszej firmy?

chcesz na naszym bólu zarabiać pieniądze? tak ? żartuję ...
aczkolwiek tak będzie ! to jest tak, że faktycznie po rozstaniu jak minie etap ryczenia i można wstać z łózka, potrzebne jest zajęcie, bo duzo czasu wolnego jest, więc albo rzucamy się w wir pracy , albo poglębiamy nasze zainteresowania, albo szukamy czegoś nowego co nas pochłonie, więc biznes na tym jest.. psycholog - owszem , sama byłam, ale parę razy tylko ... myslę, ze kursy jak najbardziej, ja dla siebie poszukałam czegoś,.... tylko własnie te pieniądze... bo wiesz z pełnego panelu takich atrakcji nie wiele skorzysta... poza tym wieczory o miłości, nie wiem.. chyba że nauka strzelania do makiety w postaci byłego faceta dla niektórych na pewno, powodzenia