Kto częściej zdradza: facet czy kobieta?

W takim razie jak rozpoznać drzemiącą w kimś patologię, a to w celu jej nie szerzenia?

nie mam zielonego pojecia... bede strzelac... ha ha ha
-moze jak ktos pochodzi z domu patologicznego, mial nieszczesliwe dziecinstwo i tak to czul choc pozory byly inne to powinien byc to dla niego sygnal, ze jego postrzeganie swiata jest lekko zaburzone a jego zycie emocjonalne potrzebuje gruntownego remontu?

-moze powinien sobie zdac sprawe ze swojej kondycji moralnej, emocjonalnej w szkole na odpowiednich lekcjach z dobrym psychologiem i podjac odpowiednie dzialania zanim zalozy rodzine. DLACZEGO NIE MA TAKICH LEKCJI??!!!

-moze kosciol nie powinien podcinac sobie nog wypaczeniami, by nie bylo wstydem sluchac jego nauk. Albo trzeba znalezc w sobie samozaparcie i mimo tego co slyszy sie w mediach, znalezc dobrego ksiedza i sluchac jego nauk (i unikac prymitywnego myslenia typu:  ksiadz to zaraz zakazy durne wprowadzi a nie patrzy co robi inny ksiadz pedofil...  bo nie mozemy oczekiwac od dobrego ksiedza, ze znajdzie zloty srodek miedzy "zakazem" a "pedofilem". Nie o taki srodek nam chodzi.)

-moze czasem trzeba sie pogodzic z faktem, ze nie zawsze to co wygodne jest dla nas dobre, a wtedy niewygodne porady przyjaciol w sprawie naszego partnera beda nas zmuszac do zastanowienia i powaznej rozmowy.

-moze nie powinnismy byc zakochani smiertelnie od pierwszej randki a jesli jestesmy to sie zastanowic nad soba i isc do psychologa bo cos z nami nie tak

-moze powinnismy pomyslec o sobie o tym kim jestesmy zanim zalozymy rodzine

-moze ktos powinien zamknac mloda pare przed slubem w pokoju bez klamek na tak dlugo az przegada, przedyskutuje ponizsze punkty:

? jaki jest mój system wartości?
? co jest dla mnie w życiu najważniejsze?
? jakie są moje potrzeby?
? jakich zachowań innych ludzi wobec siebie nie toleruję?
? do czego daję sobie prawo?

-moze powinno sie otwarcie i glosno mowic w mediach (zamiast np. o glupotach) bo to powszechny problem, ze jesli wystapia pewne objawy z listy objawow to czlowiek jest niedojrzaly, zakompleksiony etc etc i powinien szukac jakiejs pomocy? Zeby ludzie wiedzieli, ze jak ktoras jest np kochanka i pocieszycielka zonatego faceta to ma jakis problem emocjonalny i dostepnosc tej wiedzy sprawi ze ona pobiegnie szybciej niz autobus do psychologa gdy poczuje ze jakis zonaty ja zauroczyl.

-moze trzeba skonczyc z tym usprawiedliwianiem siebie po zlych uczynkach dajac prawo, przyzwolenie i umiejetnosc usprawiedliwiania zlych uczynkowi naszym dzieciom, zamiast nauki "dzwigania" sie do czlowieczenstwa, pracy nad soba i naprawiania bledow

-ostatnie moze ... moze zanim zapragniemy byc czyims rodzicem powinnismy sprawdzic czy jestesmy dojrzali ( nie chodzi mi o okres u dziewczynek i mozliwosc zapladniania u chlopcow)
Cechy czlowieka dojrzalego:
1. Przyjmuje krytykę z wdzięcznością, będąc szczerze zadowolonym z możliwości poprawy.
2. Nie pogrąża się w litowaniu nad sobą. Zaczyna odczuwać działanie praw równowagi w całym życiu.
3. Nie oczekuje, że wszyscy będą mu okazywać specjalne względy.
4. Potrafi zapanować na swoim temperamentem.
5. W nagłych sytuacjach zachowuje się w sposób zrównoważony.
6. Nie jest łatwo zranić jego uczucia.
7. Uznaje odpowiedzialność za własne uczynki, nie wyszukując sobie ?alibi?.
8. Wyrósł ze stadium ?wszystko albo nic?.
Rozumie, że żadna osoba ani sytuacja nie jest wyłącznie dobra lub wyłącznie zła i zaczyna doceniać wartość ?złotego środka?.
9. Nie jest niecierpliwy wobec uzasadnionej zwłoki.
Nauczył się, że nie jest sędzią świata i, że powinien często dostosowywać się do innych ludzi i ich wygody.
10. Umie przegrywać. Potrafi znieść porażkę bez jęków i skarg.
11. Nie martwi się niepotrzebnie sprawami, którym nie jest w stanie zaradzić.
12. Nie przechwala się i nie ?popisuje? w sposób społecznie nieakceptowany.
13. Szczerze cieszy się, gdy inni osiągają sukces, czy powodzenie.
Wyrósł z zawiści i zazdrości.
14. Jest na tyle otwarty, aby z uwagą wysłuchać zdania innych.
15. Nie jest wiecznym ?wyszukiwaczem błędów?.
16. Swoje sprawy raczej uprzednio planuje, niż zostawia podszeptom chwili.

W każdej udzielonej w tym wątku wypowiedzi coś innego zasługuje na uwagę. Myślę, że można zestawić, to co już zostało napisane za pomocą powyższych pytań, gdyż próba odpowiedzi na nie może przyczynić się do rozstrzygnięcia w naszym sumieniu tego, jakim jestem (ja i Ty) człowiekiem.

Jeśli chodzi o system wartości: różne systemy prezentują różne wartości, jedne przedkładają nad inne. Myślę, że to jest najważniejszy punkt. Jeśli ktoś ma sztywny kręgosłup moralny, to powinien poważnie zastanowić się nad pewnym działaniem mając na uwadze możliwe daleko idące konsekwencje.

A teraz inna kwestia: może żyje w jakimś nierealnym świecie, ale zawsze wydawało mi się, że kobiety nie są zdolne do podjęcia pierwszego kroku w celu zdobycia mężczyzny, że jeśli już z kimś są w związku, to zostały wcześniej poderwane przez mężczyzn.

Aby nie było nie jasności: chodzi mi o to, że często bierze się za truizm to, że to facet stawia pierwszy krok, zdobywa, adoruje, zdradza, porzuca. Ba! Facet nawet się nie stara o kobietę, tylko porzuca i idzie dalej... A kobiety zawsze uważałem za "moralnie lepsze". Nie wiem dlaczego mam takie myślenie. Ale jeśli się mylę, to otwórzcie mi oczy. Jak jest z tymi kobietami? Może przytoczcie różne historie w wielkim skrócie, które jakoś pozwolą mi spojrzeć nieco inaczej na świat.

Teoria z kosmosu?

Faktycznie częściej słyszy się o zdradzających mężczyznach niż o zdradzajacych kobietach.  Jednak moim zdaniem ta "przypadłość" nie od płci zależy, ale od jakości kręgosłupa moralnego i stopnia zrozumienia co to jest prawdziwa miłość.
Prawdziwą miłość  buduje się latami, a ja mam wrażenie, że niektóre osoby nigdy nie wyrastają z okresu młodzieńczego (mimo upływu lat, czasem wielu...) i ciągle gonią za adrenaliną związaną z zauroczeniem/zakochaniem, tak jak wtedy, gdy wyjeżdżały na letni obóz czy kolonię Mylą romantyczną euforię, jaką widzą w filmach, czy o której słyszą w piosenkach, ze stanem bezinteresownej, duchowej więzi.
O ile jestem w stanie zrozumieć niezbyt poważne traktowanie związku w wieku, gdy się jest licealistą (wszak wówczas, metodą prób i błędów, staramy się dowiedzieć, o co nam w życiu chodzi) o tyle potępiam zdrady w powaznych związkach. To brak honoru, uczciwości i dojrzałości emocjonalnej. Zdrada zaczyna się w umyśle. Wszystkie kobiety zauważają innych, atrakcyjnych mężczyzn poza swoim partnerem, a mężczyzni inne kobiety niż partnerki. Jednak od tego, czy w głowie potrafimy powiedzieć stop - zanim będzie za późno i pozwolimy się tym emocjom opętać, zależy co stanie się dalej. Człowiek moralny, dojrzały, odpowiedzialny już w tym momencie wie, jakie bądą konsekwencje zdrady dla jego związku i dla dzieci, jeśli je ma, a związek się rozpadnie. To mu wystarcza, żeby mądrze pokierować swoim życiem. Człowiek niedojrzały daje sobie pozwolenie, rozgrzeszenie i płynie na fali...
Taka jest moja filozifia zdrady

Ostatnio słyszałam w pewnym filmie, że: Dziecko jest jak tatuaż na twarzy. Trzeba być absolutnie pewnym!"
Czy ktoś, kto jest słaby moralnie, emocjonalnie, może być czegokolwiek pewny??? Skoro jest, jaki jest, to lepiej niech nie płodzi dzieci.