rodzić z mężem?

ja pierwszy raz rodziłam sama byłam młoda i przerażona na szczęście w 15minut urodziłam córcię i nie było żadnych problemów ale teraz jak szłam rodzić to wiedziałam że nie pójdzie łatwo bo całą ciążę tylko marudziłam i narzekałam a czułam się fatalnie.Rodziłam syna 21godzin i powiem że jeżeli nie byłoby męża przy mnie to nie wiem jak by to się skończyło.To on dodawał mi otuchy,pomagał jak umiał i cały czas był obok.Ponieważ trafiłam do niezbyt dobrego szpitala opieka kobietą po porodzie ograniczała się do wizyt na obchodzie i wtedy też pomocny był mój mąż który od 6rano czasami do 4-5rano siedział i pomagał mi się umyć,pilnował małego żebym mogła pospać,donosił jedzenie i najważniejsze-otaczał mnie całą swoją miłością.Nawet nie wiedziałam,że mam aż tak wspaniałego męża bo dopiero wtedy zobaczyłam ile on potrafi z siebie dać.To przeżycie nas do siebie bardzo zbliżyło i dlatego polecam go wszystkim przyszłym mamą oczywiście pod warunkiem że mężowie są psychicznie gotowi na takie wyzwanie
Pozdrawiam.

to tak jak mój.jednak nie są tacy źli tylko na co dzień im się nie chce.Chociaż mój ostatnio znajduje czas na spacery z małym żebym mogła troszkę posiedzieć sama,i w weekendy to on się małym zajmuje w nocy a ja sobie smacznie śpię.Odpoczywam.Podział obowiązków przy takim małym smyku dużo daje,bo samemu to chwilami nie da się wytrzymać.

widzisz-u mnie jest podobnie,mój mąż pracuje od 7do19 ja cały dzień jestem w domu z małym i też często mam dość.Dobrze że starsza córka ma często ochotę z nim posiedzieć bo bym sfiksowała.Dzisiaj w nocy mały dał takiego czadu że jestem nieprzytomna.Wczoraj była u nas znajoma,którą mały widział pierwszy raz,i zastanawiam się czy go nie zauroczyła-może to głupie przesądy ale jej się marzy dziecię ale puki co jej nie wychodzi i cały czas siedziała z naszym smykiem.Teściowa mi opowiadała że to jest możliwe żeby zauroczyć dziecko-tylko jak taki urok zdjąć?No bo jak wytłumaczyć fakt że po wczorajszej jej wizycie mały w nocy spał tylko 2 godziny?.

witaj!!!!to się nazywa wampir energii,to też słyszałam że człowiek po spotkaniu kogoś takiego czuje się fatalnie.Wiesz co?-odprawiłam jakieś czary mary z podkoszulką-bo sobie przypomniałam jak to moja babcia robiła,mały zasnął o 7 i obudził się o 9 z uśmiechem na twarzy.Narazie jest ok,chodzi w chodziku po mieszkaniu i gaworzy,tylko cholercia o 11ej ma wpaść znów ta znajoma bo ona nie jest z warszawy a potrzebuje załatwić parę spraw i chciała wejść odrazu do mnie na kawę.Załamię się jak mały mi da znów czadu w nocy,jutro będę jak zombi!!!!
A co do urlopu to my właśnie niedawno wróciliśmy z wczasów,ale zapas zgromadzonych sił już się zużył.
O numerze ze szklanką wody nigdy nie słyszałam.Pozdrowionka dla was dziewczyny te duże i malutkie przy śniadanku też.Fajna pogoda dzisiaj jest chyba się na spacer wybiorę-przyda nam się po tej zarwanej nocy-nie?

czerwona kokardka powinna być przymusowo w wózku i nad łóżeczkiem, tak mówiła zawsze moja babcia
no i jeśli złe moce są w domu i maluszek nie może spać w nocy, to najlepiej położyć białą pieluchę na podłodze przy drzwiach, to nie wpusi do środka zjawy. Powiem wam, że to pomaga, bo mojej znajomej jak ręką odjął jak tak zrobiła. Córa śpi, a męża nie dręczą koszmary i nie czuje nic złego {prędzej miał uczucie, że coś go dusi} no a biel to w końcu symbol niewinności

najważnijsze, że się udało, a ty w końcu smacznie spałaś
czary mary i po wszystkim - w końcu kobiety to czarownice, sama korzystam z niektórych czarów

Brysiu, cieszę się ,że Ci pomogłam. W końcu jestem Witch:)  pozdrawiam cieplutko.

Witam. Moja Gwiazdeczka nie może doczekać się zerówki. Ja jestem pełna obaw,czy da sobie radę. Na dzieci nalożone jest teraz tyle obowiązków.Mam nadzieję ,że wszystko będzie ok. Musi,no nie?A ja dziś mam małego dołka,może to wina pogódki,no w końcu na coś trzeba zwalić. Pozdrawiam cieplutko i życzę więcej optymizmu,bo mi go dzisiaj brakuje.

W zerówce już dzieci uczą się literek,podstawy czytania itd. Każdy epap w życiu dziecka trzeba przejśc. Też najpierw zastanawiałam się jak to będzie przy porodzie,potem kolki,ząbki, pierwsze kroczki a tu już moja Pannica idzie do Zerówki! Jak to zleciało.
Brysiu,mam dołek i to od wczoraj ,bo uświadomiłam sobie ,że tak naprawdę to nie mam przyjacółki.:(( To jest straszne. Czasem mąż nie wystarcza.Nie wiem czy też tak macie. A moja dawna koleżanka ,odsunęła się ode mnie . Namieszał jej facet i wszystko sie rozpadło. Nie ma już szans na odbudowę 10-letniej przyjaźni. Jeżeli tak to mozna nazwać. HMMFajnie nam się wątki poplątały. Od rodzenia do dołka psych\. wszystko na raz. :):):);)

Mój mąż był przy mnie i cieszył się,że widział jak na świat przyszła nasza córcia,że mógł być przy mnie i widzieć jak wygląda poród na żywo.A ja cieszę się,że nie byłam tam sama,wiedziałam,że jakby co to on mi pomoże,porozmawia z personelem czy coś.Wzruszył mnie widok jego łez gdy pierwszy raz spojrzał na dzidzię.A ponad to przydał się,bo ja pod narkozą miałam łyżeczkowanie bo łożysko było niekompletne,to on zajmował się małą,woził ją po korytarzu i obdzwonił rodzinę z nowinką.Ja przyznam,że nieprzyszło mi to do głowy.Następnym razem też planujemy wspólny poród,nie wyobrażamy sobie by mogło być innaczej ;-)

witaj!!!!super wiedzieć że ktoś ma super dobry humor!!!cieszę się że ci przeszło jakoś wydaje mi się że smutek ci nie pasuje

Wiesz co?zawsze może pójść z tobą i kiedy będziesz potrzebowała samotności wyprosisz go na korytarz,dla mnie świadomość że mój mąż jest obok i trzyma mnie za rękę była nieocenioną pomocą.Rodziłam w nocy ,w pokoju była tylko położna co jakiś czas,lekarka zaglądała tylko co godzinkę a tak gdyby nie było mojego męża byłabym całe 21godzin sama.
Zresztą będzie stał przy twojej głowie,także nie będziesz odczuwała dyskomfortu(powiem ci że w chwili kiedy czujesz jak na świat przychodzi dziecko zapomina się o wstydzie i niedogodnościach),a dla relacji Tata-dziecko to dobrze jak będzie przy porodzie.Pozdrawiam.

tego ci życzę,żeby cię wspierał i pomagał ci jak tylko umie-to ważne.

Mój mąż jak zobaczył bijące serce naszego synka na monitorze to później przez kilka dni to przeżywał,a pani doktor patrzyła na nas z uśmiechem ponieważ coś mu tam jeszcze próbowała tłumaczyć ale widać było że nie wiele do niego dociera.Moim zdaniem dobrze że czasy się zmieniły i mężczyźni mogą być przy porodzie,jako pierwsi dostają dziecko po porodzie wtedy kiedy mama jest "obrabiana" przez lekarzy,i mogą siedzieć z dzieckiem później ile chcą.U nas tak było że mąż siedział z małym w szpitalu od 8ej do 5-6 rano ja w tym czasie mogłam spokojnie spać i odpoczywać po porodzie a nasz syn był  w  najlepszych rękach na świecie.
Dziś minęło 10miesięcy od porodu a mały jest bardzo emocjonalnie związany z tatą i jak mąż wraca z pracy to nie liczy się dla małego nic tylko tatuś i zabawa.

Jaka szkoda, że ja już nie mam i nie będę mieć nikogo, kto by mnie wspierał i był przy mnie przy takich zwyczajnych, magicznych chwilach:( każdą radość, każdy trud będę przeżywać sama...i nawet świadomość, że pojawi się nowy, cudowny człowiek mi nie pomaga...ech, znowu łapię doła:( jeśli częściej będę na forum, to można sięprzygotować na moje straszaaaszne nastroje. ale i tak w normalnym życiu jest mi o wiele gorzej...kooooomu się mogę wyżalić?

przeniesiony post gwiazdki

obecność kogoś kto cie wspiera-a komu ty ufasz w takich chwilach jest nieoceniona-wiem to po sobie,jakoś nie wyobrażałam sobie kiedyś żeby w takim czasie facet był obecny na sali ale jak przyszło do porodu pomoc mojego męża była nieoceniona!!!!!!każdej parze polecałabym poród rodzinny-to bardzo zbliża!!!

ja rodziłam trzy razy i zawsze w towarzystwie męża. Jeśli tylko partner czuje sie na siłach, to powinien wziąć w tym udział. Mój mąż niesamowicie mi pomógł. Cały czas bardzo mnie wspierał, wysłuchiwał moich krzyków i wogóle był oazą spokoju. Szpital w którym rodziłam córki jest przyjaźnie nastawiony na porody rodzinne. Mielismy przytulną salę i po porodzie mogliśmy zostać tam jeszcze prawie trzy rodziny. Niesamowite uczucie patrzeć jak taki duży i silny facet ma łzy w oczach trzymając taką kruszynkę. Ale to wszystko zależy od was. Nikt nie sprawdzi sie dobrze w tej roli jeśli nie jest na to psychicznie przygotowany. Jesli mąż obawia się tego to nie mozna go zmuszać na silę bo to może przynieść więcej szkody niż pożytku.

masala!!!!ale to wcale nie jest tak u nas w szpitalach że serwuje się mężowi taki widok!!!!mój mąż stał z boku bo sam tak chciał więc krzyczał przed położną ze jest już główka i pomagał mi jak mógł ale na ogół to mąż stoi z tyłu za głową rodzącej żony i nie widzi tego co widać na tym filmie.Po za tym u nas w szpitalach nie ma czegoś takiego jak rodzenie na kolanach,na kuckach itp.u nas chodzi się do końca a potem na łóżko i niestety trzeba rodzić na łóżku-czasami w wodzie.

a ja mimo ze bardzo chcialabym raczej rodzinnego porodu miec nie bede ;( planowalismy z mezem taki porod poniewaz bedzie to dla nas bardzo wazna chwila (to nasze pierwsze dziecko, w zasadzie drugie bo pierwsza ciaze poronilam w 4 tyg). Wiedzielismy ze ta chwile bedziemy przezywac wspolnie juz zanim planowalismy dziecko ale moj Kotek jest za granica w pracy i nie da rady raczej przewidziec kiedy nasze Malenstwo bedzie chciala przyjsc na swiat... a tak mi na tym zalezalo

ja po dwóch porodach bez swojego faceta jestem,i do trzeciego bym też go nie wzięła
nie ma na co patrzeć,może przez 1 okres porodu mógłby być ,ale kiedy się dziecko rodzi w żadnym wypadku,nie chciałam aby mnie oglądał w takim stanie

Ja choc planuje rodzic z mezem to irytuje mnie ta presja i moda, ze kazda musi z mezem i kazdy maz musi chciec.
Jak dla mnie kwestia indywidualna.

Na poczatku chcialam bez meza. Wydawalo mi sie, ze po co ma to wszystko widziec, wystarczy ze ja musze przez to przejsc.
A i maz byl na poczatku przestraszony.

A teraz jak razem chodzimy do szkoly rodzenia, jak bylismy zwiedzac nasza porodowke, to uznalismy, ze jednak zrobimy to razem.

A co do widokow, to wiadomo ze bedzie hardkor, ale maz planuje stac za moja glowa, a nie za plecami poloznej, wiec wiadomo, ze TAM sie nie bedzie patrzyl, wiec jakichs skutków ubocznych w jego psychice sie nie spodziewam hehe.
Bardziej sie boje czy ja go tam z tego stresu nie zrugam albo nie pobije heh, ale moze nie.

Poza tym slyszalam wielokrotnie opinie rodzacych, ze jak sie rodzi z mezem czy partnerem, to jakos polozne powazniej kobiete traktuja...

Tam gdzie bede rodzic, maz moze byc obecny nawet przy cesarce, wiec tak czy tak pewnie bedziemy w tym razem...