Myśli mroczne

Całe życie przed Tobą. Raz się jest na wozie, raz pod... Daj sobie szansę. Ja w Ciebie wierzę. Wierzę, że jesteś warta życia. Wierzę, że porzucisz takie myśli a jeśli się to nie uda pójdziesz do psychologa po pomoc. DEPRESJE się leczy!!!
Ps. dlaczego nie chcesz żyć i czego na miły Bóg nie jesteś warta??? Każde życie jest warte!!!

Wybacz, ale ja chyba nie umiem czytać ze zrozumieniem. Czy możesz mi powiedzieć ile i jakich terapii przeszłaś, iż twierdzisz, że nic w życiu nie można zmienić. Czy fizycznie jesteś zdrowa? Pełnosprawna? Bo wiesz, pracuję w szkole dla dzieci niepełnosprawnych i mogę mieć spaczenie zawodowe

lenka22 a próbowałaś wyrwać się ze swojego dotychczasowego środowiska? Może to by Ci pomogło...
Wiem, że nie jestem najodpowiedniejszą osobą do udzielania takich rad bo sama mam duże problemy ze sobą.

witajcie
U mnie też nie tak ;/ żle mi bardzo....to tak strasznie boli:( nie wiem co mam z soba zrobic...nie mam na tyle odwagi zeby ze soba skonczyc ale nie mam tez siły zyc. najgorsze jest wpadanie w skrajne zachowania. Pare dni moge miec swietny humor....ba...nawet nie ze swietny tylko wręcz euforie jakąs pozytywną. a za chwile dół..dól tak mocny ze nie pozwala spac... boli czuje jakby mnie coś zżerało. MOge plakac z byle powodu. MOge tez wszystko rozwalic.  I to tak trwa...trwa....juz pare lat. Wczesniej sie nawet samookaleczałam. Teraz tez mam na to ochote. Napiasalam maila do pewnej pani psycholog, bardzo szczery list. Wszystko z siebie wyrzucilam. Dostalam odpowiedz ze powinnam sie czym predzej udac do psychologa czy psychiatry. mam podejrzenie zaburzen afektywnych dwubiegunowych. Ale ja nie moge sie zebrac w sobie i pojsc do psychologa .Boje sie.Boje sie tego wszystkiego. Zreszta nawet nie wierze ze dam rade cos zmienic. Nie mam dobrych relacji z rodzicami, nie chce zeby o tym wszystkim wiedzieli. A uwierzcie mi ze mieszkam jeszcze z nimi i Oni nic nie widza.Kompletnie-ale czemu sie dziwic...niby razem mieszkamy ale tak jakby osobno;/. W domu kazdy ma swoj swiat. I tak sobie trwam sama ze sobą.Mam faceta ale On jakby nic nie rozumial.Wiem ze chce pomoc, ze sie martwi. Mam przyjaciolke.Ale to wszystko jest tak silne,mocne , caly ten bol.Ja potrafie sie tez dobrze maskowac. Udawac ze jest ok. Ludzie postrzegaja mnie jako ogromna optymistke,osobe ktora sie niczym nie przejmuje itd. A ja? JA przychodze do domu i placze. W nocy nie spie-mysle o wszystkim,analizuje,boje sie:(. Teraz jak to pisze to popijam drinka bo zaczelam sie schizowac. Wiec zeby sie troche znieczulic to popijam. Nie wiem co myslec o tym wszystkim..NIe wierze czasem ze moge miec depresje. Nie wierze....:(. Ale jednoczesnie wiem ze wszystko jest zle.

dziewczyny ja też się upierałam, ze nic mi nie pomoze, a rodzice zaciągneli mnie siłą do psychologa bo jeszcze nie byłam wtedy pełnoletnia, oczywiście to nie miało sensu więc szybko się skonczyło, po roku zdecydowałam się sama z własnej woli poprosić o pomoc, wiem jakie macie argumenty i wątpliwości mówie to z doświadczenia, nic na siłe, musicie poczuć w sobie bardziej tą chęć do zmiany, której przecież chcecie, którą macie, tylko w to uwierzcie, uwierzcie, że warto próbować wszystkiego nawet jeśli coś się nie uda, na pewno możecie coś zaoferować światu

Brak perspektyw na przyszłość cholernie dobija i może rzeczywiście psycholog, jakaś psychoterapia by pomogła,ale co dalej? nie można żyć wiecznie samemu, u mnie tak jest właśnie, że ja nie mam nic, ani przyjaciół, do których mogła bym zwrócić, zwyczajnie pogadać, wyżalić, nie mam celu do którego chciała bym dążyć, nic mnie tu nie trzyma taka prawda, aż mi samej głupio przyznać, że czuję się przegraną będąc tak młodą, czuję, że to koniec już, co mnie spotkało to mnie spotkało i tyle, ale będzie co ma być.
Ale dzięki dziewczyny za rady, za to, że w ogóle ktoś odpisał.

Moze na poczatek powiem ze mam teraz lat 27 a to sie ciągnie od ... no wlasnie..kiedy to sie naprawde zaczelo i co jest przyczyną...pierwsze samookaleczenia i mysli "S" byly od ok 15 roku zycia.  Bedac w liceum zaczelam czesciej klocic sie z rodzicami. Mialam wrazenie ze nie spelniam ich oczekiwan. Zaczelam sie buntowac. Ostre imprezki opuszczenie sie w nauce w koncu "powtórka" klasy pierwszej licealnej. Oszukiwalam czesto rodzicow bo nigdy naprawde prosze uwierzcie mi-nigdy nie czulam z ich strony wsparcia . Oni mysleli ze jak mi dadza pieniadze na "cos tam" albo dadza szlaban to ja pozniej "bede potrafila zyc" ze bede tez ok w stosunku do nich. Nie czulam z ich strony zadnej motywacji. Mialam jakies zainteresowania ale Oni ich nie akceptowali, widzieli mnie w czyms innym. Poddalam sie . Przestalam miec jakiekolwiek zainteresowania. Szkole skonczylam, prace zaczelam (w firmie rodzinnej ha) wiec jestem caly czas w jednym i tym samym miejscu. Studia zaczelam -dalam rade 3 miesiace. Zrezygnowalam.Strach byl silniejszy. Czulam sie gorsza od innych. Wiedzialam ze nie podołam. Znowu rodzice zawiedzeni;/. I tylko praca. Facet jest ze mna od 8 lat. Od przeszlo 3 lat wstecz zaczelo mi sie zle znowu dziac. Nagle...jakby taki "pstryk" pamietam nawet dzien w ktorym nie chcialo mi sie nawet z lozka wstac. A jak juz wstalam to czulam sie jak "nacpana" . OKres kilkudniowego dola. zle mi sie bylo,tak zle ze nie widzialam innego wyjscia jak tyko pociac sie, okaleczyc sie zeby mi tylko ulzylo. Moj chlopal byl przerazony. Ale to wszystko bylo miedzy nami. Zaczleam miec na przemian dobre dni z okresami "dolin" czasem dochodzily do tego jakby napady furii. Moglam trzaskac wszystkim dookola, moglam nawet uderzyc swojego faceta, moglam krzyczec z bólu. Za kazdym razem mnie ogarnial. Pozniej znowu okres lepszego samopoczucia. Ale juz jednka caly czas cos we mnie bylo.Cos co nie dawalo mi spokoju. Byli znajomi, byl facet a ja czulam sie samotna. czulam sie wyobcowana. Zle mi bylo strasznie. Jedyne odskoki byly w weekendy-wypady do pubu i ostre imprezowanie;/ a nastepnego dnia kac moralny strasznie wielki " bo znowu idiotke musialam z siebie zrobic" mimo ze wcale nic takiego nie robilam ale miaalm jakies tam wyrzuty. I tak sie ciagnie do dzis. Przejechalam sie tez na "przyjaciolce" ale dzieki temu znalazlam teraz mysle ze juz prawdziwa przyjaciolke. Takie ..hmm..mozna powiedziec "szczescie w nieszczesciu" I ona potrzebowla kogos i ja. Zgadalysmy sie i jest ok. To bylo ponad rok temu. Ale caly czas okresy lepsze i okresy gorsze. Ale teraz od miesiaca chyba albo i dluzej jest koszmar. Czesto placze. najgorsze jest to samo nakrecanie sie. Wiem ze mam kogos ale zaraz mam tysiac innych scenariuszy. Z facetem przestalo mi sie ukladac. Ale jestesmy ze soba.Kochamy sie. Ale stworzylismy jakby swoje swiaty. Przyjaciolka w przyszlym roku najprawdopodobniej bedzie przebywac calymi tygodniami oddalona ode mnie o 60 km i bedzie tylko zjezdzac na weekend. Boje sie tego strasznie.Dopiero co zaczelam sie cieszyc ze mam taka bliska mi osobe a tu juz musze liczyc sie z tym ze zaraz jej nie bedzie.Tzn bedzie.Ale ja mam oczywiscie schizy ze tam pewnie znajdzie sobie kogos, ze przestane byc Jej potrzebna. Ze nie bedzie mnie przy Niej jak jej bedzie zle. Ze znowu tu sama bede ( facet w delegacjach co chwile;/ ) Wiem ze Ona tam stworzy sobie swoje jakies tam zycie.A ja nie ogarniam tego jak moze byc dobrze przy takiej odleglosci miedzy sobą;/.teraz przynajmniej Ona jeszcze jakos mnie wyciaga z tego domu.Tylko do Niej mam zaufanie. Ale czasem hah - jak zaczynaja sie moje schizy to mi sie wydaje ze moze Ona cos z łaski robi. Chore to jest wszystko, naprawde ;(. Ostatnie "ciecie"mialam przeszlo rok temu. i Co z tego. Chce to nadal zrobic-ba nawaet chcialam 15 min temu ale ze Ona przyslala mi sms-a z pytaniem jak sie czuje to sie opanowalam tylko dlatego ze pewnie bym sie jej do tego przyznala bo nie umiem Jej oklamac ale wstyd by mi bylo ze Ja zawiodlam -bo obiecalam ze bede pracowac nad sobą ;/. Czuje pustke,zal,zlosc, budze sie rano i wiem ze mnie nic nie spotka dobrego. ZA nic nie moge sie zabrac bo wszystko jest dla mnie wrecz niemozliwe, nieosiagalne, bez sensu. Zero perspektyw. Nie wiem czego chce. Kompletnie!!! Nie wiem w czym jestem dobra. Wiem ze moge dla innych zrobic duzo a dla samej siebie nie. Czuje sie jak nic.Zero i dno totalne. mam ochote zniknac czasem. ALe nie mam odwagi.Napisalam maila w koncu do psychologa wszysto opisalam. Ponoc to zaburzenia afektywne dwubiegunowe. Czasem nawet w to nie wierze i mysle sobie jestes zwyklmy leniem ktoremu trudno sie zebrac ,sciemniacz i tyle. I nic. Za chwile placze -bo ja naprawde nie umiem sie za siebie zabrac . Chce pojsc do psychologa. mam czas do konca roku . Czas dany przez przyjaciolke.Jak nie pojde to prowadzi mnie na sile. Czasem faktycznie w glebi ducha wolam i krzycze blagam zabierzcie mnie do psychologa juz teraz.Ale nieee..jednak chce poczekac.Nie wiem na co. Ale chce. Ale uwierzcie mi prosze dziewczyny... to straszne . Niszczy mnie to obłednie. Czuje sie juz pusta w srodku. jaki bedzie jutrzejszy dzien? Nie wiem...ale pewnie nic nowego nie wniesie...

Nie wiem kto* widze, że bardzo potrzebowałaś to wszystko z siebie wyrzucić, a pewnie jeszcze trochę zostało, bo tak się nie da wszystkiego opisać za jednym razem. W ogóle jest też tak, że czasem potrzeba dłuższego okresu takich rozmów, okazji do wygadania się komuś, kto na spokojnie wysłucha, nie oceni, po prostu to wszystko przyjmie. Bardzo fajnie, że masz taką osobę, jak Twoja nowa przyjaciółka. Na pewno jednak spotkania z psychologiem również by Ci się przydały. Być może podjęłabyś terapię? Wiele rzeczy można sobie poukładać na takich spotkaniach. Czasem mamy w sobie nieokreślony lęk, a wraz z psychologiem namierzamy jego źródło i wtedy automatycznie się on zmniejsza. Bo człowiek najbardziej boi sie tego, czego nie zna. Z takiego strachu może wynikać wszystko - problemy w kontakatach z bliskimi, rodzicami, brak zrozumienia innych oraz poczucie niezrozumienia z ich strony, bunt, a ataki furii, o ktrych piszesz również - bo jeśli wciąż jest w nas napięcie, które nie ma ujścia, czy to spowodowane przez lęk, czy to spowodowane tłumieniem prawdziwych uczuć - to oczywiste, że kiedyś pokrywka garnka z gotującą się wodą zacznioe podskakiwać i cały wrzątek wykipi na zewnątrz... Z tego co piszesz, widzę, że uwiera Ci Twoja przeszłość, Twoje dzieciństwo, wszystkie negatywne uczucia z tamtego okresu kładą się cieniem na obecne życie, uniemozliwiając osiągniecie wzglednej harmonii... Warto, naprawdę warto skorzystać z pomocy psychologicznej. A moja osobista rada dla Ciebie - postaraj się np. pomysleć, z czego mogła wynikać taka a nie inna postawa rodziców, jak Ty się czułaś, nazwij wszystkie emocje. Zaakceptuj je. Zaakceptuj siebie taką, jaką jesteś - choć pewnie często jest Ci z samą soba źle. Ale to pierwszy krok, a nawet jeden z większych kroków ku zmianie i poprawie jakości swojego istnienia

Właśnie co by było? było by dobrze, nawet bardzo dobrze, ale wcale tak nie musi być.
Ja wiem naprawdę, że to wszystko zależy od mojego nastawienia, od tego co ja zrobie, ale ja chyba nie mam już sił nastawiać się na zmianę, że coś może się polepszyć, nie raz próbowałam coś zmienić, miałam nadzieję, ale ileż można, zdaję sobie sprawę, że z boku patrząc na to, to się wydaje głupie i bezsensowne myśląc o samobójstwie tak po prostu bo jest się samotnym, bo nic nie wychodzi w życiu itd., ale czasem u jednych są to tylko chwile, nastroje, a u innych  to się ciągnie baaardzo długo jak u mnie i nadzieja, chęci znikają.

właśnie co by było? Nie sprawdzisz, nie będziesz wiedzieć. I tak kółko się zamknęło. Szukasz pomocy? Rusz się, sięgnij po nią. Powodzenia w zmaganiach z samą sobą

lenka22 jak chcesz  to ja zostane twoja przyjaciółką internetową ::;>;>;;>widzisz juz mamy rozwiązanie kochaniutka jestes za młoda zeby tak negatywnie myslec wiesz to bóg daje zycie i zabiera cie tez a w tej chwili to co dzieje sie z tobą to nie twoja wina bo ty napewno jestes zajebiasta tylko musisz to zobaczyc w srodku swojej duszy

I właśnie tego się bardzo boję, że jest to taka długa i niełatwa droga, a co potem? nie jestem osobą cierpliwą, niestety łatwo odpuszczam, a to skutkuje czym skutkuje.
a tak naprawdę, tak niewiele potrzeba mi do szczęścia, tylko czemu u mnie jest to takie niemożliwe, a innym to ot tak przychodzi?

Truskaweczka8585 ehhh, no nie wiem czy byś chciała być moją przyjaciółką, choćby taką internetową ;]

Witam,mam 20 lat i rozumiem doskonale wasze problemy. Ja rowniez nie mam ochoty juz zyc,bo i po co...? Dla kogo...? Mieszkam tylko z mama,przyjaciolki zadnej nie mam chlopak odszedl rok temu po dlugoletnim zwiazku i ulozyl sobie zycie z inna. Zyje w srodowisku gdzie wszystkie znajome maja mezczyz,swoje domy,swoje normalne zycie. Ja natomiast nie mam po co wstawac rano.Kazdy dzien wyglada tak samo praca dom i tak w kolko. Szczerze chcialabym zeby ktos lub cos tak doslownie pierdolnelo mnie w glowe zebym zobaczyla jakis sens,cel w zyciu,jakas iskierke,czekam tak juz bardzo dlugo i nic. W sumie pieprze to,po co zyc zeby sie meczyc ? To chyba nie o to chodzi. Nie zyje sie po to,by czekac na lepszy dzien i wogle jaki jest sens zycia skoro nie ma sie czym tego zycia wypelnic. Jestem inteligentna ponoc bardzo ladna,ale mam to doslownie w dupie. Przepraszam za wulgaryzmy,ale jak czlowiekowi jest juz wszystko jedno to tak to sie czasami objawia Tak dlugo zyje w takim stanie,ze juz minal czas uzalania sie nad soba czasem sie nawet smieje z tej swojej bezradnosci,czasem po prostu marze zeby trzepnal mnie samochod na ulicy,tak po prostu,chociaz bylo by ciekawie jesli bym przezyla,a jak nie to tez by bylo dobrze. Jak widac mam sprzeczne mysli chialabym zyc,ale nie widze juz sensu wiec cierpliwie czekam,az ktos pozbawi mnie zycia przypadkiem za nim bede musiala to zrobic sama. Takze drogie Panie jesli maci przyjaciolki,mezczyzn,to zyjcie przynajmniej ktos was podtrzymuje przy zyciu,bo mnie juz nawet fakt,ze zostawie mame sama nie przeraza,a to mnie zawsze blokowalo ....

o widzisz już węszysz coś złego
też jestem niecierpliwa, najchętniej to bym chciała wszystko teraz zaraz już:P

cichutka witaj,
dziewczyny ten nastrój nie jest zależny od posiadania kogoś czy nie posiadania, ludzie sa szczęsliwi, maja wianuszek przyjaciół, a i ich różne rzeczy dopadają, to prawda ludzie są bardzo ważni w naszym życiu, nie umiemy żyć w samotności. ktoś bliski mi kiedyś powiedział 'najpierw naucz się być szczęśliwa sama ze sobą pokochaj siebie, a później dziel to szczęście z innymi'

cześć lenka, głowa do góry, jestm trochę jak mniemam starsza od Ciebie, bo w Twoim wieku mam córke z której jestme bardzo dumna i bardzo ja kocham. Mam tez takie chwile jak Ty, w nocy nie spie, mam juz chyba depresję (jestęsmy zadłuzona rodzina), Corka mnie bardzo wspiera w tym wszystkim. Zwóc sie do swojej mamy, niech Ci pomoże i niech Cie wspiera.
Pamietam jesteś mocna i to nam mocnym Babom Pan Bóg daje po góre, bo słabi by wysiedli, Mysl pozytywnie. Jak chcesz będę równiez Twoja przyjaciólką Mma 49 lat. Bożena

Bożena, dziękuję Ci i zazdroszcze bardzo Twojej córce, Tobie, że macie siebie nawzajem, że Twoja córka ma mame, która jest z niej dumna, ja od mojej nigdy nie usłyszałam, że mnie kocha, czy jest ze mnie dumna, nie jestem córką taką jaką bym chciała i to jest takie dobijające, wydaję mi się, że moje niskie poczucie wartości od małego wyniosłam właśnie z domu, gdzie nigdy nie byłam doceniana, nie ma między nami takiej więzi, moi rodzice są tyle lat małżeństwem i każde co jakiś czas mówi głośno,że to był błąd, wiem, że z problemem jakimkolwiek to oni są na jednych z ostatnich miejsc do kogo bym się zwróciła, a to że nie mam również nikogo innego, to się do nikogo nigdy nie zwracam i potem wychodzi co wychodzi, czyli moje obecne problemy, zaburzenia emocjonalne, czy co tam jeszcze.

To prawda ten nastrój nie zależy od tego czy się kogoś ma czy nie,ale jest łatwiej gdy masz kogoś kto Cię wspiera. Ja miałam,może było mi łatwiej żyć w sumie juz nie wiem,bo nawet gdy kogoś miałam i tak byłam nieszczęśliwa.Odpychamy ludzi takimi jakimi jesteśmy....inni,dziwni sami nie wiemy czego nam brakuje,czego chcemy.Jedno jest pewne jak by nie było ciągle jest nam zle. Według mnie ludzi są różni jedni pozytywnie nastawieni,inni normalni zyjacy zwyczajnie i my melancholicy zamknięci w sobie,romayslajacy i szukający sensu zycia. Padło właśnie na nas.

Czy podniósł? lepiej się napewno czuję, że trochę wyrzuciłam tego z siebie.
Ale nie zmienie mojego nastawienia z dnia na dzień, to niestety nie jest możliwe, nie wiem co robić, mam mętlik w głowie, nie widzę przyszłości dla siebie, a napewno nie chce żeby wyglądała tak jak moje życie do tej pory, nie chcę być sama,
nie wiem naprawde co robić, ale jeszcze raz dziękuję Wam.

NotAgirlNotYetAwoman powiedz mi ile Ty wlasciwie czasu juz z tym walczysz? I czy sama zdecydowlas sie pojsc do psychologa czy ktos na Ciebie mial ogromny wpływ? Widzisz moim problemem jest tez ogromnie mala wiara w siebie... ja studia tylko zaczelam, bo doszlam do wniosku ze Ci ludzie tam sa tak bardzi inteligentni i gdzie ja do nich? JA nie mam szans na cos takiego, mialam wrazenie ze smieja sie ze mnie za moimi plecami.  W sumie jeszcze bylam sama , kazdy "przyszedl"z kims a ja bylam w tej grupie naprawde totalnie sama;/. Bo to byly studia zaoczne. W nic nie wierze , jak mi ktos mowi wez sie w garsc,zajmij sie czyms to uwierz mi prosze ze ja nie potrafie. ja nie wiem za co moglabym sie zabrac , jesli chodzi o nauke to naprawde sie nie potrafie skupic, Mam natłok mysli, czasem caly dzien przechodze jak lunatyk. Nie wiem co robie. Do tego dochodzi to ze w pracy zaczynam popelniac mase bledow;/.Caly czas jestem myslami gdzies dalej. Jak z kims rozmawiam to nie moge zdania dokonczyc bo gubie wątek az mi wstyd :(Jestem jakby wylaczona z zycia. Wczoraj czytajac Twoja historie doszlam do wniosku ze ja w wiekszosci czasu robilam cos dla kogos...zeby zawsze kogos zadowlic-wlasnym kosztem czesto. Mialam/mam wrazenie ze ode mnie zawsze wymagano dobrego humoru, dobrej rady ze ja w ogole idealna powinnnam byc. i tak przyzwyczailam ludzi do tego. Moge "nie miec dnia" i cos komus nawet nie ze odburkne ale po prostu wykarze mniejsze zainteresowanie to slysze od razu " ojoj bo ktos tu ma zly dzien, no to niemozliwe...TY...Ty masz zly dzien eeee gadasz tam, co CI?" kurcze co mi??ja mam czasem ochote skonczyc to wszystko , uciec albo krzyczec z bolu a ktos mi sie pyta "co mi" bo to niemozliwe zebym ja miala zly dzien..zreszta jaki mam do tego powod... . Widzisz ja nawet mam analizy i "schizy" tego typu ze np...siedzimy w barze jest fajna atmosfera , masa znajomych i co? Skoncza sie tematy nastaje cisza a ja czuje sie odpowiedzialna np za to zeby "podrzucic" jakis temat , zrobic cos zeby na nowo wszyscy sie dobrze bawili. I czuje ze tylko ja tak mam. Mam mase takich "ryc" Czasem jak czuje ze nadchodzą jakies dziwne glupie mysli to staram sie je wyrzucac z glowy, zaczynam np nerwowo chodzic po pokoju, probuje sie za cos zabrac i co?? I tak mnie dopadają. Analiza taka ze hoho. We wtorek jak mi sie zaczelo to wypilam pare drinkow po czym mialam najzwyczajniej w swiecie ochote sie pociąc, ulzyc sobie sprawic sobie ból. Wlasciwie juz prawie mialam w rece żyletke po czym dotarlo do mnie ze jesli to zrobie to nie bede umiala oklamac przyjaciolki i powiem Jej to i bedzie mi wstyd a i wiem ze Ona bedzie przerazona. Tylko to mnie powstrzymalo. Pisalas tez ze mam wyzwolic swoje emocje poprzez cos....ale co? Jak ja nic nie wiem, wszystko przestalo mnie interesowac i cieszyc. 1,5 roku temu zaczelam biegac zeby troche z siebie to wyrzucic...teraz juz nie widze w tym sensu. Od 5 lat jezdzilismy z chlopakiem w Tatry raz w roku latem na pare dni. Cieszylo mnie to , czulam nawet przez pewien czas ze chce to robic czesciej. Chodzilam jak oszalala po górach i z wielkim zawzięciem. Stawiałam sobie co raz to nowe wyzwania.  Poczulam ze to jest to... jadac w tym roku czar prysł, wcale nie bylam szczesliwa nie umiałam sie tym cieszyc, Myslalam juz o tym co bedzie jak wroce ze znowu bedzie to samo ze znowu kicha. Mialam w dodatku ambitne plany ktorych z powodu kontuzji nie moglam zrealizowac i to mnie dobilo. Pomyslalam sobie raz w roku jade i jeszcze nie moge sie tym cieszyc do konca. Przestalo mnie to bawic. Naprawde nie wiem co jest . Nie mam planow na przyszlosc, nie wiem w czym jestem dobra nie wiem czego chce. Utknelam w czyms z czego nie umiem wyjsc mimo ze od jakiegos czasu sie staram. Wszyscy mi mowia ze musze isc do psychologa ale co mi to da...nawet w to nie wierze. Poza tym jesli ma byc cos takiego jak terapia rodzinna to nie "ide na to" nie chce juz niczego od rodzicow. Chce od nich uciec po prostu. Tylko jeszcze nie wiem jak. Albo uciec tak albo w inny sposob sad

Nie wiem kto*, w sumie to trochę paradoks, że ja Ci doradzam, bo jak mam często podobnie, zresztą wiesz, bo pisałam, no ale przyjrzenie się problemom drugiej osoby chyba pozwala też na przyjrzenie się swoim i może czasem pomóc znaleźć jakieś wspólne wyjście Piszesz, że czujesz sie odpowiedzialna za dobry nastroj innych. Wiesz, wlasnie ja tez tak mialam i probuje z tym walczyc, a to nie jest latwe, jesli sie mialo takie przeswiadczenie cale zycie! Po prostu staram sie umiec spojrzec na kogos i sie nie usmiechnac. Moze to sie wydac chore, bo to tak jakbym chciala byc na sile nie mila, no ale tu chodzi o to, ze ja zawsze sie do kazdego kiedys usmiechalam, wlasnie bez wzgledu na to, jak sie czulam, czy ta osobe lubilam, czy nie, czy byl ku temu powod, czy nie. I tak sie staram byc bardziej "naturalna", jesli to w ogole mozliwe... Jak sie skoncza tematy do dyskusji, to staram sie nie poczuwac do tego, by szybko reaktywowac rozmowe. Staram sie wyczekac czasem (bo naprawde nie jest to proste!), az ta druga osoba cos zainicjuje, tlumacze sobie wtedy, ze jestetmy na takich samych prawach i ja nie mam obowiazku wymyslac tematow, ze ta druga osoba tez moglaby sie postarac, zebym to ja sie dobrze w jej towarzystwie bawila, bo czemu by nie mialo tak byc...? Wiesz Nie wiem kto*, mi to właśnie poszło w skrajność, bo miałam taki okres i jeszcze teraz mam, że czasem aż za bardzo wyraże negatywne emocje, że nie umiem tego zrobić tak z taktem, tylko albo duszę w sobie albo cos tak powiem, ze da sie zauwazyc w tym nienaturalnosc. Ale na bledach sie czlowiek uczy. Tobie tez radze poprobowac bardziej pokazywac ludziom prawdziwą siebie, nie ukrywac tego, jak sie czujesz.
Ten natłok mysli, analizy - to tez moja domena, hehe. A moze sprobuj (jeszcze tez nie probowalam, ale moze tez zaczne tak!) wydzielic sobie kazdego dnia po np 2 godz, godz po poludniu, godz wieczorem na takie wlasnie daleko posuniete analizy. Bo wiesz, jesli probujuesz usilnie sie od nich uwolnic, to to sie nie moze udac, one beda jeszcze intensywniejsze. Wiesz, bywa tez tak, ze czlowiek sie uzaleznia od takich mysli natretnych, wiec nie da sie ot tak ich pozbyc, skoro w pewnym sensie sa Ci one potrzebne do zycia jak rybie woda. Ja tak troche tez mam i na terapii sobie uswiadomilam. Wiec jesli masz czas wydzialony na nie, to latwiej Ci bedzie nie myslec w danej chwili, np podczas pracy, bo bedziesz miala w perspektywie za jakis czas calą godzine na nie (a zaznaczam, ze w trakcie tej godziny nie mozesz myslec o niczym innym tylko analizowac, analizowac, analizowac - do znudzenia!, ocz, nawet, jesli to jest przykre ). Ja chyba tez to wdrożę, bede sie zamartwiac i myslec ze wszystko jest bez sensu, ale tylko o wydzielonych porach
Co do Twojego tegorocznego wyjazdu w góry. W mojej ocenie to za duże oczekiwania pokładłaś w tych wyjazdach, przez co, jak było całkiem normalnie, to już się one nie spełniły, bo dla Ciebie musiało być super cudownie i w ogóle miało Ci to zrekompensować wszystkie negatywy życia codziennego i dać sens życia na kolejne miesiace. To musialo sie w koncu zawalic. Gdybys przyjela, ze bedzie to normalny wyjazd w góry ,podczas których bedziesz w milej atmosferze zdobywac szczyty, ale rowniez beda calkiem zwyczajne, nudne, a moze tez smutne chwile - jak to w zyciu, to bys pewnie nie pisala, ze czar prysł. Tak mysle... Nie dałas sobie przyzwolenia, na to, ze tam - w "tak cudownej aurze, ze nie mozlwie zeby moglo byc cos zle" - Ty bedziesz sie mogla źle czuc czasem. A raz są tez przeciez lepsze wyjazdy i gorsze, co nie znaczy, ze "teraz juz wszystko skonczone, nie bawi Cie to i koniec, dziekuje".
Co do terapii rodzinnej, to raczej na pewno nikt takiej Ci nie zaproponuje, nie martw sie i nie zrzucaj na to;). Bo jestes juz dorosla, wiec teoretycznie mozesz stworzyc wlasna rodzine albo jestes na drodze by stworzyc. I mysle, ze z reguly terapie rodzinna wdraza sie, jesli problem dotyczy dziecka malego. Jest tez tak, ze na terapie idzie sie po to, by zmienic swoj sposob myslenia, swoje nastawienie, podejscie, widzenie pewnych spraw, by spojrzec z dystansu, przeanalizowac (sic! ), a rodzicow sie zostawia juz w spokoju, bo oni maja swoje zycie, swoje podejscie i bez ich woli nie mamy prawa ich zmieniac, zreszta to my idziemy do psychologa, nie oni. Po terapii czesto czlowiek uczy sie akceptowac fakt, ze rodzice sa tacy jacy sa i tak juz bedzie, ze mamy wplyw tylko na swoje zycie i w pelni mozemy nim kierowac, ustawiac sie optymalnie do pewnych spraw. Rodzice i ich problemy to ze tak powiem ich problem. Chyba ze pojda na terapie, no ale nikt na sile nikogo nie moze zmieniac
jesli chodzi o mnie to sama chcialam do psychologa, bo znalam osoby, ktorym to pomoglo w zyciu. I zawsze chetnie chodzilam, az moze za chetnie bo ktoregos razu to uslyszlaam nawet, ze ja lubie o swoich problemach mowic... hmm. Pewnie to tez bylo po cos,,,w kazdym razie potem bylam jeszcze na innej terapii i bylo ok. A problemy od kiedy... hmm, chyba od zawsze jakies wyrzuty sumienia, zbytnia grzecznosc...tak to ewoluowalo ze tak powiem, rozne objawy na roznym wtapie rozwoju, byly duże doły, hustawki nastrojow, agresja slowna, rzucanie pzredmiotami w skrajnych sytuacjach, przeasdny perfekcjonizm i totalna olewka - zamartwianie sie, analizowanie - wszystko po trochu

buzka

Anhedonia, wiem dobrze, o tym, i w tym jest cały problem, że nie mam wyjść i z kim przede wszystkim, to jest takie dobijające, jak widzę, że ludzie gdzieś idą na kawę, na imprezę, a ja do domu, i tak dniem za dniem, weekendy też w domu, bo gdzie ja wyjde sama? sama mam do pubu iść? niestety nie jestem zbyt urodziwa, ani nie mam takiej osobowości, która sama sobie usiądzie gdzieś i zaraz obok niej wianuszek ludzi, taka smutna rzeczywistość :[

niestety, ludzie z uczelni nie są zainteresowani jakimikolwiek kontaktami po zajęciach, nie mówie tu konkretnie o mojej osobie, po prostu widujemy się tylko na zajęciach i nic więcej, i to jeszcze z wielkim bólem tam jeżdże, atmosfera w mojej grupie jest jakaś taka nieczysta

na początku owszem, planowało się jakąś wspólną impreze, jakieś wyjście, ale skończyło się jak się skończyło, każdy ma swoje życie i tym żyję, a ja też nie jestem osobą, która od razu skupia ludzi wokół siebie, gada od rzeczy, mam dystans, muszę się przyzwyczaić, poznać kogoś bliżej, dopiero wtedy się otwiera, ehh to też jest powodem, dlaczego nie mam znajonych.

Witamy, w tym roku ruszyliśmy z programem Konstelacja Lwa i serwisem społecznościowym trzymsie.pl. Jest to projekt mający zwiększyć świadomość na temat zaburzeń w środowisku akademickim. Za najciekawsze posty zamieszczone w grupie "Zaburzenia psychiczne a studiowanie"  wysyłamy książkę "Moja wędrówka",w której studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego opisują swoją drogę  wychodzenia z m. in. nerwicy i depresji.  Zapraszamy do rejestracji w serwisie i wypowiedzi w grupie Konstelacji.

Myslalam, ze juz sie nie odezwiesz wiesz co, ja dzis mialam załamkę, opisalam to nawet w temacie "dół psychiczny" w dziale depresji. Eh... Wiesz co, sama diagnozuje u sibie depresje, ale nie mam jednego z podstawowych objawow, ktory wystepuje u Ciebie - problemy ze snem. Bo ja to spie do poludnia (bo nie ma sensu wstawac), ale Ty moja droga to nie sypiasz, z tego co piszesz! W takim przypadku naprawde radze Ci do lekarza sie wybrac. Zrob to dla poprawy jakosci zycia. Bo jak chodzisz niewyspana, to jeszcze gorzej sie czujesz. Jak sen jest zaburzony to juz naprawde jest alarmujace. Co do tych samookaleczen. Kiedys mi sie zdarzylo, ale balam sie tego strasznie robic, balam sie uszkodzic siebie, choc bylo w tym cos uspokajajacego. Jednak nie moge napisac, ze to robie, bo tak nie jest. Jakos tak nie mam ku temu tendencji za duzych. czasem ,jak nachodzi mnie duze napiecie i dol i wszystkie te emocje, to cos tam sobie zrobie, ale to jest nie ciecie sie, ale np. uderze sie badź podrapie (nie mocno, tzn chcialbym mocniej, ale jest we mnie lek przed tym). W sumie w takich chwilach nie wiadomo co z tym napieciem zrobic i takie samookaleczanie sluzy jego rozladowaniu szybkiemu. To oczywiscie nie najlepszy sposob. Jednak rozumiem Cie, ze moze Ci pomagac, kiedys czytalam, ze mozna sie od tego uzaleznic, bo wiesz, jak boli, to wydzialaja sie endorfiny, a endorfina jest pochodna morfiny (narkoty). dlatego moze tak ciezko sie od tego wyzwolic. Myslke ze najlespzym sposobem bedzie jak bedziesz powoli uporzadkowywac swoje zycie emocjonalne to wtedy bedzie mniej takich sytuacji, ktore to beda wyzwalac. Albo sprobuj dla odmiany cos potluc (to zawsze lepiej!), np. stary talerz niepotrzebny, albo zakup atrape telefonu . Ja chyba tak zrobie, bo ostatnio zdarza mi sie nieco mocniej "odkladac" tel na polke czy stol, jak jestem zla... Ja pojde jeszcze na terapie, ale chyba dopiero za jakis czas, bo mam inne plany niestety juz na caly przyszly rok , jestem smutna z tego powodu, bo nie wiem ,czy dam rade, bardzo dlugo zwlekam juz z ta terapia, A teraz jeszcze sie wszystko przesunie, bo juz podjelam inne zobowiazania zupelnie bezmyslnie, jednak dosyc powazne (dalsza nauka, praca).
Nie wiem kto* mysle, ze na jakis czas moglabys pozazywac jakies tabletki przeciwdepresyjne, oczywisice zapisane przez lekarza psychiatre. Zobaczysz - pomoze, i do tego terapia.

p.s.objawem depresji nie tylko jest bezsennosc ale równiez nadmiar snu

Dzięki frytka, coś w tym jest, ale proste to to nie jest Mnie teraz wybija z równowagi sytuacja z chłopakiem. Dziś mi pomiędzy wierszami powiedział, że on nie ma czasu sie systematycznie spotykac, bo pracuje, i zebym byla bardziej wyrozumiala. A jak napisalam, ze znam takie osoby, co pracuja od rana do wieczora i jeszcze z checia by sie spotkaly po pracy i ze bede sie musiala powaznie zastanowic, bo on ma najwyraźniej inne priorytety, to on mi odpisal, ze jak to przemysle, to zebym sie odezwala i dodal "smutka buzke". Kazdej dziewczynie tutaj w takiej sytuacji napisalabym, zeby porozmawiala z takim chlopakiem, powiedziala, czego chce, a czego nie, a jak to nie poskutkuje, to zeby dala spokoj. Niby napisalam mu ze ja juz wiem, ze tego nie chce i ZEGNAM. Niby jes koniec, ale jak on sie odezwie, to sie zlamie, tak jak lamie sie "słaba kobietka" (pisala ostatnio o swoich problemach w watku "powiedzialam kocham, a on...".

Nie wiem kto* jak piszesz, jak piszesz o tym swoim zachowaniu milczącym i nieobecnym na imprezie rodzinnej u swojego faceta to mi sie przypomina jedna osoba z mojej rodziny, mniej wiecej w podobnym wieku, niedawno weszla do naszej rodziny. Zawsze mnie uderzalo to, ze wszyscy sie smieja, zartuja, usmiechaja sie do sibie, chocby z grzecznosci, a ona nic. Mina grobowa, nie zagada, o nic nie spyta. Ani razu mnie nie spytala nigdy o nic pierwsza, ani jak mi leci, ani co slychac (a jest starsza). Wiem, ze ma jakies problemy ze soba, ale teraz dopiero sobie uswiadomilam, ze to moze nie wynika z jej zlosci i wredoty, ale moze ona w srodku jest bardzo smutna i przygnebiona i tez o tym nie mowi nikomu...

Co do nauki Nie wiem kto*. Racka - skonczylam studia, ale uwierz mi, to byla droga przez mękę, caly ten okres edukacji. Ile wylanych lez, zalamek, checi rezygnacji przed kazdą sesja, a wczesniej w liceum. Normalnie sama sie dziwnie, ze przeszlam to. I mozes zmyslec, ze jestem pewniejsza siebie niz Ty, nie wiem, moze, ale wiesz co, mam tytul, ale czuje, ze sie kompletnie nie nadaje do zawodu, wiele razy mialam mysli, ze to nie to, ze ja sie na to nie nadaje kompletnie. I bardzo sie boje podjac p[racy. Najpierw bedzie staz, ktorego tez bardzo sie boje. I to jest taki moj problem z tym, co tez mnie czesto dobija i przytlacza. Ale sa tez lepsze chwile, kiedy jest jako tako i nawet w siebie wierze, jednak jest to jedna wielka hustawka. Nie mysl tak, ze sie nie nadajesz do studiowania. Studiuje sie dla siebie, a nie dla innch i nie po to by sie z innymi porownywac. Naprawde, uwierz.
Masz racje z tym snem, ze zbyt duzo to tez moze byc objawem...Hmm, wiec obie powinnysmy do lekarza pojsc jak najszyciej ;(
A zbieganiem , w ogole z ćwiczeniami wieczorem jest tak, ze tak przed 19 dobrze by bylo sie wyrobic, bo jak na niedlugo przed snem, to organizm jest pobudzony i nie zasnie sie. Sprobuj wczesniej. Ja tez cwiczylam osttanio troche w domu rozne brzuszki i takie tam, ale znow przestaalm tak jak Ty...
W ogole ciezko mi sie zabrac za pozyteczne rzeczy, bo tez tak jak Ty wciaz mysle, tylko o sprawach zwiazanych z tym chlopakiem, analizuje smsy, przywoluje w pamieci kazde slowo, mysle i mysle, i to nie pozwala nic zrobic, bo wpedza mnie w dol, nawet jesli wylaczam na chwile to myslenie, bo skupie uwage na czyms innym ,to czuje ze z glebi duszy wydobywa sie wielki smutek spowodowany przez tą sytuacje z nim. I to na powrot rozprasza moja uwage...

NotAgirlNotYetAwoman wybacz ze nie daje Ci zadnych rad ale naprawde nic juz nie wiem a moge tylko namieszac. Wszystko mi sie wali i nie chce dawac zadnych wskazowek.NIe mam nawet na to sily. Jedyne co moge powiedziec to jesli wiesz ze jak ten chlopak by sie do Ciebie odezwal a Ty bys sie złamala to porozmawiaj z Nim jednak,zreszta skoro bys sie zlamala to jednak Ci zalezy na Nim. Wiec moze warto pogadac. Powiedz mu wszyskto. Co Cie boli itd... . 3maj sie

dziewczyny dziwie sie sama sobie ze tyle we mnie optymizmu... chyba jestem w ciazy... okresu nie mam juz tydz ... zadnych objaw ze go dostane. i ojciec dziecka nie odzywa sie do mnie. wrecz olewa. wylaczyl 2 nr telefonu.... nie mowilam mu o obawach ale dzis sie odwazylam i mu napisalam....ciekawe czy wlaczy te nr i czy cos odpisze. jutro po pracy smigam do apteki po test ciazowy...
szczerze mowiac jeszcze do mnie nic nie dochodzi ale juz plakalam... czuje sie bezradna... zastanawiam sie nad usunieciem... ,mam wiele powodow....rodzicow mam z zasadami - ciaza nie przejdzie- wyzwia mnie a potem moze nawet wyrzuca.... mam ledwo platna prace... czuje sie wykorzystana i taka samotna ... samotna przyszla mama juz nie kocham tego dziecka. nienawidze je...ale z drugiej strony boje sie ze moge potem zalowac usuniecia...
jutro test a czw rano na czczo sprawdzam... okaze sie

Oj snią mi sie tak dziwne rzeczy ze jak sie budze to nie wiem co myslec, sny tak pokręcone ze nie wiadomo "co z czym sie je" ;p. Niektore straszne, niektore calkiem mile:). A dzis spalam w miare 5h jak na mnie to sporo. Od paru dni probuje sobie wszystko ułozyc, staram sie naprawde. Odrzucam negatywne mysli. Dzis ide biegac. Boję sie tego ze jesli to ChAD ( jak to pani psycholog stwierdzila)to to moze byc ten okres "normalnosci" a za chwile wszystko wroci z podwójną siłą i  nie będę miala na to wplywu...a malo to ja razy sie juz "ukladalam"? . Póki co ciesze sie ze jestem spokojna od kilku dni...tzn w miare spokojna

Czasami są to okresy kilkudniowe, albo i kilku tygodniowe. Pożniej jest albo dół albo "normalnosc" . Ta choroba ma naprawde rózny przebieg, juz kilka osob powiedzialo mi ze ja naprawde mam takie dziwne stany , bo albo jestem az za bardzo wesoła, czasem sie smiejemy ze mam ADHD heh bo nie moge wysiedziec w miejscu i muszę cos robic i wtedy moge naprawde duzo  a za chwile taki dól ze wszystko jest bez sensu. Przeczytalam sporo artykułow na temat tego i duzo objawów mi sie zgadza niestety . http://www.samo-zycie.iq24.pl/default.a … emat=46173 to jest dobra strona ale masz tego w necie bardzo duzo. Poczytaj jak masz ochote:). A co Tobie psyholog powiedzial  w koncu? Postawił jakas diagnoze? Bo skoro chodzisz na terapie...