Mam problem w "byciu z ludźmi" (jestem jedynaczką :() - Netkobiety.pl

Mam trochę podobnie, chociaż u mnie- gdy zauważyłam, że nie radzę sobie w towarzystwie - zamieniło się to po prostu w samotnictwo. I teraz np. wyjazd na wakacje z grupą znajomych jest dla mnie wyzwaniem, bo przecież spędza się razem mnóstwo czasu, a ja po prostu czuje, że mi się zwyczajnie nie chce. Ale najgorsze jest, jak rozmawiamy w kilka osób - ludzie ciągle mi przerywają, zaczynam coś opowiadać, ktoś coś się wtrąci i potem nikt już nie zapyta co chciałam powiedzieć, tylko to tak przepada.
Nie wiem co Ci poradzić, bo ja się zwyczajnie zamknęłam w sobie, mało sie odzywam itp. a to przecież nie jest dobre rozwiązanie.

NotAGirl... ja też jestem jedynaczką,tez kiedyś miałam podobne problemy ale nauczyłam się jednego: obserwowania ludzi i wyciągania wniosków.Czasem oni są jeszcze bardziej zestresowani naszą  obecnością niż my same Rozumiem,że potrzebujesz osoby z którą mogłabyś tak normalnie o wszystkim pogadać ale nieraz trzeba wiele czasu by nawiązać na tyle bliską relacje by móc się wypłakać na czyimś ramieniu( dzielenie się radością zazwyczaj przychodzi łatwiej).

Women... spokojnie rodzinka rządzi się troszkę innymi prawami Mama zawsze zajmie lokatę ciut wyższą od córki i zdobędzie większy posłuch. Tak jak wszędzie,  i w rodzinie i w życiu z obcymi ludźmi,na swoją pozycje trzeba niejednokrotnie długo pracować i nie zrażać się niepowodzeniami... Słuchaj ich wyciągaj wnioski i przemów mądrze choć rzadziej a docenią jaka wspaniała osóbka siedzi obok nich...

Dziękuje dziewczyny za zainteresowanie :*

Jeśli chodzi o rozmowy z ludźmi to kiedyś byłam, jak mi się zdaje - nieśmiała, ale z czasem zrobiłam się waleczna, walczę o swoja pozycję, lubię, jak mnie słuchają, jeśli np. ktoś mi przerwie, to raczej staram się dokończyć w odpowiednim czasie, to, co powiedziałam, jest to dla mnie często takim punktem honoru, żeby właśnie moje zdanie zostało wypowiedziane... no ale właśnie, najsmieszniejsze jest to, że bywa tak, że czlowiek samego siebie POSTRZEGA ZUPELNIE INACZEJ, NAWET PRZECIWNIE, NIZ GO WIDZĄ INNI i i ja też się troche o tym przekonalam, bo bralam udzial w terapii grupowej, byla tam taka sytuacja, ze powiedzialm, ze uwazam, ze jestem niesmiala, cicha, spokojna, ze mysle, ze inni tak mnie widza, no i pani psycholog zrobila tzw. "rundkę" po wszystkich, co polega na tym, ze kazdy po kolei komentuje, co czuje w zwiazku z wypowiedzia tej jednej osoby i ludzie ogolnie wypowiedzieli sie, ze wlasnie postrzegaja mnie, ze zawsze umiem cos powiedziec, ze sie nie boje mowic, ze jestem otwarta i przychodzi mi to latwo To mi dalo do myslenia i uswiadomilam sobie (biorąc tez pod uwage pewne fakty z zycia), ze tak naprawde mi sie zawsze wydawalo, ze jestem niesmiala, z czym probowalam walczyc forsujac np. swoje zdanie (zwlaszcza w ostatnich latach tak mialam) i to moglo spowodowac, ze stalam sie byc moze w oczach innych zarozumiala.... I teraz wlasnie staram sie z tym troche walczyc, tzn moze nie walczyc, ale jak ostatnio bylam w tym towarzystwie, to staralam sie siedziec cicho przez jakis czas, by wysluchac innych, by wyczuc "ich fale". Tak jak napisala chollerka: obserwowanie ludzi i wyciąganie wniosków.... to chyba cenna umiejętnosc, zreszta pomaga odtrącic uwage od siebie, a skupic sie na drugim czlowieku, co tak naprawde moze pomoc w stworzeniu glebszej relacji z tą druga osoba. Bo jak sie jest skupionym tylko na sobie... to wiadomo.

Chollerko no i bardzo cenna uwagę mi dałaś, że czasem potrzeba wiele czasu, by sie móc na czyims ramieniu wypłakac, by taki kontakt nawiązać, a mi sie chyba właśnie nigdy nie chciało starać o taka osobę, zawsze chciałąm mieć wszystko od razu, nawet jeśli nie okazywałam tego albo próbowałam to tłumić. Tak samo chyba z przyjaciółmi. Z tą nowo poznaną koleżanką to jest tak, że spodobało mi się, że mogę z nią tak, ale właśnie - pojawił sie lęk. W ogóle zauważyłam, że ona ma wiele chyba bardzo powierzchownych znajomości, sama mi mówiła, że tak naprawdę to mało ma takich koleżanek, z którymi by tak mogła, zresztą troche mi sie nie podoba, jak ludzi traktuje (mężczyzn zwłaszcza), nawet mnie parę rzeczy uraziło (może jestem przewrażliwiona). Czyli to co przychodzi szybko, równie szybko może odejść i na taka relację trzeba poczekać, zasłużyć sobie, powalczyć... Dziękuję Chollerko :*

Women ja mam tak, ze moja mama jest bardzo spokojna osobą, tata bardziej taki dominujący i w sumie myślę, że to po nim mam takie cechy jak to walczenie o wypowiedzenie swojego zdania. Ale zobacz, masz takie cenne doświadczenie, jak współżycie z ludźmi, którzy są tacy awanturniczy, bo ja zbytnio nie mam i normalnie gdzie bym nie poszła, czegokolwiek by mi ktoś nie powiedział, to mnie to często rani, każda uwaga, słowo krytyki itp itd... W ogóle to kolejny mój problem, ale może zostawie to na inny wątek.

Dianaa ogólnie to pewnie jest coś wtym, że jedni śą bardziej samotnikami, drudzy nie, myślę, że chodzi o to, by w skrajności nie popadać, ale też dobrze jest zdawać sobie sprawę ze swojej natury i akceptować ją.

Ja to raczej sie nie uchylam od spotkań towarzyskich, tzn. potrafię podjąć wyzwanie, ale właśnie, moim problemem jest to, że popadam w skrajnosci. Albo jestem zbyt miła, albo w końcu coś tak komuś odpowiem, że może sobie ktoś pomyśleć, że jestem najgorszym wrogiem. Po prostu nie mam wyczucia, nie umiem być "po środku". Domniemam, że to z powodu braku doświadczenia w kontaktach i tyle i być może jedyną szansą jest po prostu zdobywanie takich doświadczeń, a nie zamykanie się w sobie... co Wy na to?

No właśnie, bo przecież można mieć zwykłych znajomych... o tym też za bardzo nigdy nie wiedziaałm - wszystko albo nic Dziękuję marzenka88 za komenta :*

Hmm dziwne to troche, tylko mi sie z niesmialoscia kojarzy i brakiem pewnosci siebie.Ja bylam  jedynaczka przez 13 lat i tez wiekszosc czasu spedzalam z doroslymi a mimo tego jestem teraz towarzyska osoba ,wiec wydaje mi sie ze rodzenstwo nie ma za duzo do rzeczy,choc w jakims stopniu pewnie masz racje.Moze przebywaj jak najwiecej w towarzystwie , najlepiej takim,ktore lubisz i w jakim czujesz sie na luzie..

NotAgirlNotYetAwoman powiedz mi ile Ty wlasciwie czasu juz z tym walczysz? I czy sama zdecydowlas sie pojsc do psychologa czy ktos na Ciebie mial ogromny wpływ? Widzisz moim problemem jest tez ogromnie mala wiara w siebie... ja studia tylko zaczelam, bo doszlam do wniosku ze Ci ludzie tam sa tak bardzi inteligentni i gdzie ja do nich? JA nie mam szans na cos takiego, mialam wrazenie ze smieja sie ze mnie za moimi plecami.  W sumie jeszcze bylam sama , kazdy "przyszedl"z kims a ja bylam w tej grupie naprawde totalnie sama;/. Bo to byly studia zaoczne. W nic nie wierze , jak mi ktos mowi wez sie w garsc,zajmij sie czyms to uwierz mi prosze ze ja nie potrafie. ja nie wiem za co moglabym sie zabrac , jesli chodzi o nauke to naprawde sie nie potrafie skupic, Mam natłok mysli, czasem caly dzien przechodze jak lunatyk. Nie wiem co robie. Do tego dochodzi to ze w pracy zaczynam popelniac mase bledow;/.Caly czas jestem myslami gdzies dalej. Jak z kims rozmawiam to nie moge zdania dokonczyc bo gubie wątek az mi wstyd :(Jestem jakby wylaczona z zycia. Wczoraj czytajac Twoja historie doszlam do wniosku ze ja w wiekszosci czasu robilam cos dla kogos...zeby zawsze kogos zadowlic-wlasnym kosztem czesto. Mialam/mam wrazenie ze ode mnie zawsze wymagano dobrego humoru, dobrej rady ze ja w ogole idealna powinnnam byc. i tak przyzwyczailam ludzi do tego. Moge "nie miec dnia" i cos komus nawet nie ze odburkne ale po prostu wykarze mniejsze zainteresowanie to slysze od razu " ojoj bo ktos tu ma zly dzien, no to niemozliwe...TY...Ty masz zly dzien eeee gadasz tam, co CI?" kurcze co mi??ja mam czasem ochote skonczyc to wszystko , uciec albo krzyczec z bolu a ktos mi sie pyta "co mi" bo to niemozliwe zebym ja miala zly dzien..zreszta jaki mam do tego powod... . Widzisz ja nawet mam analizy i "schizy" tego typu ze np...siedzimy w barze jest fajna atmosfera , masa znajomych i co? Skoncza sie tematy nastaje cisza a ja czuje sie odpowiedzialna np za to zeby "podrzucic" jakis temat , zrobic cos zeby na nowo wszyscy sie dobrze bawili. I czuje ze tylko ja tak mam. Mam mase takich "ryc" Czasem jak czuje ze nadchodzą jakies dziwne glupie mysli to staram sie je wyrzucac z glowy, zaczynam np nerwowo chodzic po pokoju, probuje sie za cos zabrac i co?? I tak mnie dopadają. Analiza taka ze hoho. We wtorek jak mi sie zaczelo to wypilam pare drinkow po czym mialam najzwyczajniej w swiecie ochote sie pociąc, ulzyc sobie sprawic sobie ból. Wlasciwie juz prawie mialam w rece żyletke po czym dotarlo do mnie ze jesli to zrobie to nie bede umiala oklamac przyjaciolki i powiem Jej to i bedzie mi wstyd a i wiem ze Ona bedzie przerazona. Tylko to mnie powstrzymalo. Pisalas tez ze mam wyzwolic swoje emocje poprzez cos....ale co? Jak ja nic nie wiem, wszystko przestalo mnie interesowac i cieszyc. 1,5 roku temu zaczelam biegac zeby troche z siebie to wyrzucic...teraz juz nie widze w tym sensu. Od 5 lat jezdzilismy z chlopakiem w Tatry raz w roku latem na pare dni. Cieszylo mnie to , czulam nawet przez pewien czas ze chce to robic czesciej. Chodzilam jak oszalala po górach i z wielkim zawzięciem. Stawiałam sobie co raz to nowe wyzwania.  Poczulam ze to jest to... jadac w tym roku czar prysł, wcale nie bylam szczesliwa nie umiałam sie tym cieszyc, Myslalam juz o tym co bedzie jak wroce ze znowu bedzie to samo ze znowu kicha. Mialam w dodatku ambitne plany ktorych z powodu kontuzji nie moglam zrealizowac i to mnie dobilo. Pomyslalam sobie raz w roku jade i jeszcze nie moge sie tym cieszyc do konca. Przestalo mnie to bawic. Naprawde nie wiem co jest . Nie mam planow na przyszlosc, nie wiem w czym jestem dobra nie wiem czego chce. Utknelam w czyms z czego nie umiem wyjsc mimo ze od jakiegos czasu sie staram. Wszyscy mi mowia ze musze isc do psychologa ale co mi to da...nawet w to nie wierze. Poza tym jesli ma byc cos takiego jak terapia rodzinna to nie "ide na to" nie chce juz niczego od rodzicow. Chce od nich uciec po prostu. Tylko jeszcze nie wiem jak. Albo uciec tak albo w inny sposob