Zdradza czy nie?

dołacze się do hana jednak skoro już znasz numer to co za problem poprosic koleżanke żeby pod niego zadzwonła z pytaniem że szuka tego i tego pana a podano jej ten numer i sprawa jasna.

przyłączam sie do sposobu powyżej, tylko nie daj sie zlapać powodzenia

Właśnie, powodzenia:):)  Trzymamy kciuki.

katii: i co wiesz mniej i jest ci dobrze nie wierze że wolała byś  ży z oszustem niż z porządnym facetem ?

witam!Problemy z domniemaną zdradą są zawsze-myślę że musisz mieć jakiś powód żeby go podejrzewać bo chyba nie zdenerwowałaś się tak po prostu bez przyczyny?Z racji przeżytych lat wiem że przypadki popsutych samochodów się zdarzają,a partner ma prawo mieć koleżanki i ma prawo(w zależności od wcześniejszych ustaleń między wami) wyjść z koleżanką i porozmawiać.Ale wszystko powinno się odbywać jawnie .Dziewczyny mają rację że jeżeli zrobisz jakiś głupi krok i on się zorientuje że coś kombinujesz(a nie daj bóg jest niewinny) to stracisz w jego oczach.Myślę że powinniście porozmawiać szczerze ale nie mów mu że coś widziałaś w telefonie tylko powiedz że czujesz jakąś barierę między wami-sama będziesz umiała określić czy się plącze w tłumaczeniach czy też stara się ci to wytłumaczyć racjonalnie.
Pozdrawiam.

Wiesz Brysia, nie wyobrażam sobie żeby mój mąż poszedł sobie z koleżanką gdzieś tam, a ja siedzę z dziećmi w domu i potulnie czekam, aż mężuś łaskawie wróci. Bez urazy ale coś tu nie tak. Zatroskana bądź ostrożna bo wszystko obróci przeciwko tobie i to Ty będziesz ta winna co się czepia i nie ufa. Powodzenia.

A czy coś nowego zaniepokoiło Cię w jego zachowaniu?

ten wątek przykuł moją uwagę, bo mnie też wydarzyło się cos podobnego...
Zaczęło się w listopadzie, kiedy postanowiłam wrócić do pracy (moje drugie dzieciątko kończyło roczek). Wychowując dzieci-byłam jak kura domowa. Między nas zdaję się wtargnęła rutyna, nuda, zmęczenie codziennością. Mój mąż zaczął sobie puszczać sygnałki z jakąś koleżanką z pracy. Było mi to obojętne, wszak ufamy sobie, nie miałam powodu do zazdrości czy podejrzeń, aż do momentu, gdy zauważyłam, że te dzynki zdarzają się coraz częściej, coraz później wieczorem i mąż reaguje na nie newralgicznie.

Moja intuicja zwęszyła coś niepokojącego, więc poprosiłam m, żeby przestał puszczać sobie z nią sygnałki od godziny 20.00 bo mnie denerwują i są nie na miejscu. Zapytałam też kim ona jest, że tak się zaprzyjaźnił z nią. Powiedział, że jest "najładniejszą laską w sklepie - wszyscy się na nią ślinią". Rozmowa skończyła się żartami, wiedziałam, że nie mam się o co bać.

Jednak sygnałki się nie kończyły. Gdy wychodził z pracy po 21.00 puszczał najpierw mi dzynka, że wychodzi, potem 2 razy jej-aż odpuści. Znalazłam to, gdy puszczałam mu. Ponieważ sam stworzył atmosferę dwuznaczności-zaczęłam przeglądać jego komórkę. Okazało się, że pisują do siebie przyjacielskie, ciepłe smsy, które m zaraz kasuje. Kasuje też od razu dzynki, jakie sobie puszczają. To ukrywanie wzbudziło moje ewidentne obawy, że coś jest nie tak. Wysłałam specjalnie raz mężowi sms po 22.00. Spał wtedy - jak usłyszał sygnał, myślałam że tą komórke pożre. A to byłam tylko ja....

Najgorszy ten finał, najbardziej intensywny trwał około połowy miesiąca. Mąż wówczas mnie nie zauważał. Byłam balastem, miał w nosie moje uczucia. Nie ważne, że z jego powodu płakałam i wpadłam w strasznego doła. Nie mniej zdarzały się sporadycznie chwile uniesień. Pewnego wieczoru przeżyliśmy upojną noc. Po zbliżeniu przysnęliśmy, ale ja nazajutrz - w sobotę miałam egz na studiach, więc postanowiłam się trochę douczyć. Obudziliśmy się - mąż do wc, a ja- do książek.
Gdy poszedł spac - zobaczyłam, że w ciągu tego wieczoru puszczał jej dzynki częściej niż co godzinę, nawet o 21-szej, 22.00, a nawet PO NASZYM ZBLIŻENIU!!!! o 00.30 w nocy!!!! O czym to świadczy? Smsy kasował, więc nie miałam do nich wglądu.

Zrobiłam wówczas straszną chryję. Powiedziałam o tym, co wiem. Wyjechałam po tym weekendzie na szkolenie związane z poznawaniem produktów i miałam czas na przemyślenia. Wróciłam i powiedziałam mu, że jak dla mnie - jego zachowanie wskazuje, że ona nie jest mu obojętna. Pomimo, że tyle razy go prosiłam, żeby wyluzował - ona nadal puszczała sobie doń dzynki o późnych porach. Mąż jej bronił, przecząc mi, żE PRZECIEż ONA WCALE NIE PSUJE NASZEGO MAłżEńSTWA.
Ja na to, że przecież przez nią się kłócimy, że ona zakłóca mój, nasz spokój... Oczywiście w jego mniemaniu przesadzałam.
Po powrocie z kilkudniowego szkolenia powiedziałam mu, że ja walczyć nie zamierzam. Skoro ona jest taka ważna, ważniejsza niż ja - to proszę bardzo-idź sobie, droga wolna, mężu mój.

Jesteś nielojalny. Złamałes przysięgę małżeńską dotyczącą małżeńskiej uczciwości.
Po tejże poważnej rozmowie przyznał mi rację, że złamał. Że zrobił źle i przestanie. Przeprosił.
Ok. Dałam mu szansę. Chociaż bolało. Niby nie wydarzyło się nic, ale czyżby??????????

Zrobiłam wtedy może coś głupiego, ale przyniosło mi satysfakcję, choc nie zamierzałam takiego przebiegu i konsekwencji.
Poszłam do jego pracy i zapytałam kim ona jest. Chciałam z nią pogadać i powiedzieć jej, że jej dzynki są przezemnie nie mile widziane. Okazało się, że jej nie było, ale ponieważ oddawałam wówczas taki dokument - współpracownicy zjarzyli czyja jestem żoną.
Na drugi dzień - cała firma huczała, że przyszła żona gościa i chciała "wpierdolić" dziewczynie.
Sprawa nie miała zupełnie takiej intencji - jestem raczej pacyfistką, nie mniej wstydu mój m najadł się potwornie.
Mówiłam mu, że dobrze mu tak - ma za swoje, niech ponosi konsekwencje swoich czynów i uporu.

I tak udało mi się sprawę wywalczyć i myślałam, że odniosłam sukces.

***

A tymczasem minęło ponad pół roku, życie wróciło do normy i nasze małżeństwo do starej dobrej harmonii. Skończyłam studia, ciężkim trudem (pracując, mając 2 małych dzieci) napisałam pracę dyplomową i ją obroniłam. Lipiec 2008. Uzyskałam urlop i pojechałam na ponad tydzień do moich rodziców. Niestety bez męża, bo on urlopu w tym terminie nie uzyskał. I okazalo się, że dokładnie miesiąc temu mój mąż pod moją nieobecność flirtował sobie z tą cizią w najlepsze na gg!!!

Dowiedziałam się o tym tydzień temu, sprawdzając swoje gg. Ale cos korciło mnie, by sprawdzić jego. On nie wiedział, ze znam jego hasło, ale kiedyś je podpatrzyłam. Otworzyłam.... a tu mój m dostaje emotikona "całus" od tajemniczej SGGG.
Serce zaczęło mi walić jak młot pneumatyczny. Weszłam na archiwum (choć wiem, że m nie archiwizuje rozmów) a tu niespodzianka-jest!
Na nowym laptopku zapomniał sobie wyłączyć archiwum.

Patrzę - są rozmowy z SGGG. Przeglądam-i widzę same "jesteś?" pisane co parę dni do tej tam przez mojego m.
Aż tu naglę jest rozmowa długa jak litania. Zaczęłam ja czytać i własnym oczom nie wierzyłam. Mój mąż robił jej najpierw sugestie, że pasują do siebie nie tylko mentalnie. Kiedy ona napisała "czy twój drąg pasuje do mojej cipki" to mnie wryło - a mm odpisał, że nie taka głupia jest.

Potem dawał "przecież mówiłem ci skarbie, że żona pojechała do rodziców i piszę z tobą UCZUCIOWO"
albo w trakcie rozmowy ni z gruszki ni z pietruszki do niej
- cukiereczek jestes
- (ona) a z której str?
- (mm) z tyłu

Ona chiała mu się wyżalić na swojego chłopaka, a mm co chwile teksty, że fajna z niej laska, że najfajniesza w całej firmie buzia i reszta też, gadali o pracy - pisał jej, że zmierza ja zmienic i pytał czy pójdzie z nim, potem mężuś starał się schodzić na tematy hot line pytając "na co masz ochotę", a gdy ona nic, to on zaczął jej tekścić, że dawno nie był na "red tube", (choć mm nie oglądał nigdy takich stron, twierdząc, że to go nie kręci, bo już nie jest niewyżytym nastolatkiem) przesyłali sobie emotikony całusy, serca, mm był taki kozak, że nawet pisał jej "i love you..."

Wówczas zdębiałam. Myślałam że umrę. I love you????

Byliśmy wtedy umówieni po jego pracy na spacer. Wyszłam mu na p[rzeciwko i wszystko mu powiedziałam. On się śmiał, bronił, bo mówił, że to taki tylko żart z nią, że robili sobie jaja, wyzywając się od zboków i czubów, że po prostu maja to samo poczucie humoru i to była zabawa.

He, ot zabawa.

Zapytałam do czego doszło jeszcze? Czego nie wiem? Jednak on twierdzi, że w życiu jej nie dotknął. Że między nimi nic nie ma. Nic. Przynał mi, że to było nie na miejscu, że pomimo, jaki to miało charakter (wg niego - żart) to rozumie, że mogło być mi przykro po przeczytaniu i faktycznie zakrawa to o złamanie wierności małżeńskiej. Prosił mnie o wybaczenie, prosił:zaczniłmy jeszcze raz, od nowa. Zobaczysz, że będzie dobrze.
Gdy mu odparłam, że nie wierzę w ani jedno jego słowo, on na to, że rozumie i że nie popuści, że będzie o mnie walczył.

Ten szok, ból, gorycz... myślałam, że go zostawię. Przecież mu nie można wierzyć. Ale tego dnia wieczorem ubrał obrączkę po nie noszeniu od wtedy - gdzieś od jesieni, gdy jakiś jego kumpel stracił przez obrączkę palec.

Widziałam, że chce, że się stara bardzo. Pomyślałam - gdzie pójdę z dwójką dzieci? do rodziców? 600 km stąd? a za co żyć? i co, moje małżeństwo po 4,5 roku mam przekreślić tak definitywnie?
Modliłam się, choć nie miałam siły. Pytałam Boga o to po co to się stało, i co dalej?

Uwierzyć takiemu??? Żyć z nim dalej? Czy potrafię przebaczyć?????????????????

Nie podjęłam żadnej decyzji. Jestem, gdzie jestem. Odkąd odkryłam tą rozmowę jestem nieufna i strasznie podejrzliwa, chociaz mówię mu, że ja nie chcę tak żyć, że będę musiała go pilnować. Powiedziałam, że daję mu ostatnią szansę.
OSTATNIĄ. Naprawdę ostatnią i jeżeli pojawią się jakiekolwiek dwuznaczności, to jego interesem jest dbać, by szybko zniknęly. Ja nie będę bawić sie w kotka i myszkę. Jeśli znów pojawi się jakaś INNA - to ja podziękuję, bo nie lubię się dzielić swoim mężem. Chiałabym mieć go na wyłączność i wszelkie jego intymności, czułości powinny być tylko dla mnie.

Teraz jest cudownie. Bajka. W jego oczach widzę poprawę, niesamowitą czułość i troskę. Czuję się kochana... Widzę że m się stara, ja również, ale nie potrafię nie pamiętać. To jeszcze boli, ja to czuję. To drąży we mnie, i gdy on spóźnia się z pracy, to już podejrzewam co się stało. Obawiam się, że może nie znam prawdy (choc to, co mówił brzmiało wiarygodnie, że jednak zbliżenia fizycznego nie było, a to wszystko to tylko żart i nawet oni nie pałają do sibbie żadną fascynacją czy zauroczeniem) Nie chciałabym, żeby okaząło się, że m o wszystkim jej powiedział i za moimi plecami ustala z nią strategię "musimy bardziej uważać"....

M obiecał mi, że zrywa z nią prywatny kontakt i jak tylko to możliwe - zmieni pracę. Nawet udąło mu się, za 2 tyg zmienia branżę i firmę. I nie po znajomości.

Nikomu się nie wygadałam, więc gdzieś muszę, więc piszę tu. Ciężko mi z tym. Ciekawa jestem co na to powiedzą inni, bo przeciez ja jestem pozbawiona obiektywizmu. Proszę o opinię, czy robię dobrze, czy wierzyć, jak postępować dalej? Jednak chciałabym żyć dalej, ale skąd mam wiedzieć czy jednak mnie nie okłamuje?

Marry, ja tylko odniosę sie do jednej kwestii - piszesz, że twój mąż zadeklarował zerwanie z nia kontaktów i zmiane pracy. Moim zdaniem, o ile faktycznie dojdzie do tego i nie zrobi tego dla świętego spokoju, tylko dlatego, że mu na tobie zależy, to może być krok w dobrym kierunku... Mój mąż nie tylko nie zerwał kontaktów ze swoja paninką, ale spotykał się z nia u ich współnych przyjaciół i nawet mi o tym opowiadał (a kiedy prosiłam, by tam nie jeździł to sie wściekał na mnie twierdząc, że pracuja nad wspólnym projektem i nie może ich zawieść).. Szczytem wszystkiego było, gdy jego przyjaciel zaprosił go na swój ślub. Spytałam, czy pojedzie i czy ona tam bedzie? Odpowiedział mi, że ona jedzie, więc on się nie wybiera, bo wie, że to by mnie zraniło - tyle że dzień przed ta imprezą usłyszałam, że jednak jedzie, ale tylko do kościoła i potem wraca. No a w dniu imprezy poinformował mnie, że jedzie bawić sie na weselu... Mimo tego, jak bardzo się zawiodłaś, trzymam kciuki, żeby jednak się wam udało. Może twój mąż jest akurat z tych facetów, którzy jeśli przepraszaja i przyznaja się do błędów, to rzeczywiście robią to szczerze? Oby - życzę ci tego.

Marry, bądź dobrej myśli - trzymam za was kciuki!!! Bo mimo, ze mnie się nie udało, to chcę wierzyć, że sa jeszcze na świecie związki, które potrafia przetrwać nawet najcięższy kryzys... Rozumiem cię doskonale, wiem że niełatwo wybaczyć zdradzone uczucia i ponownie zaufać... Ale zyczę ci, żebyś znalazła w sobie tyle siły i miłości, by to zrobić. Powodzenia!

czytam wasze posty i tak sobie mysle marry ze to tylko jego gra ja nie wierzylabym mu..musze sie przyznac ze jestem w podobnej sytuacji tyle ze na miejscu Tej  trzeciej kobiety...jestesmy razem prawie 2 lata....ostatnio mialam tego dosc powiedzialam otwarcie ja albo ona zostawial ja i przyjechal do mnie obieal ze sie rozwodzi bo wie ze to ja jestem ta na ktorej mu jednak zalezy..podejmowalam wiele prob zebysmy sie rozstali i zazwyczaj trwalo to do 12 godz potem znow razem..ostatnio doszlismy do wniosko ze cokolwiekby sie nie stalo to i tak nie potrafimy z siebie zrezygnowac..to poprostu milosc. a co z jego zona?? czesto zastanawiam sie czy nie pomoc jej w mysleniu nad zlozeniem pozwu rozwodowego:) wiem ze to smutne ale juz swoje wycierpialam i zamierzam byc szczesliwa u jego boku..

Olu, to nie do końca tak jest, jak piszesz.
Ty jesteś po tej drugiej stronie, a
"punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia".

Nie powiedziałam mężowi:
"zostaw ją, odejdź od niej"
tylko: "droga wolna, jak chcesz to idź, nie będę zmuszać do związku ze mną i ograniczać wolności".
Powiedziałam tak, bo wolę być sama, niż w związku na siłę zmuszać kogoś do bycia ze mną.
Jestem zbyt dumna, żebym była z kimś, kto wolałby inną.

Więc Twój apel: "drogie mezatki jesli nie jestescie pewne swoich mezow powinniscie to doprowadzic do konca" jest dla mnie niezrozumiały. Bo wiesz, nie każdy mąż od razu wolałby rzucić żonę dla tej trzeciej i olać wszystko to, co z nią zbudował, stworzył i spłodził (m.in. dzieci).

Poza tym to nie chodzi tylko o BYCIE z kimś, ale o miłość. A tam, gdzie ona jest nie można przekreślić wszystkiego przez jakieś potknięcie, błąd, trudniejsze chwile. To wówczas nie byłaby miłość lecz bardziej jakieś karierowiczostwo. W miłości chodzi o życie, walkę i wspólny cel. Nikt nie powiedział, że to wszystko jest łatwe.
Twoje słowa: "nie ufajcie facetom- zwlaszcza tym ktorzy dali powody ku ku temu zeby im nie ufac" są moim zdaniem dosyć płytkie. Oczywiście, że jeżeli facet pemanentnie łamie zasady nie jest godzien i wart wspólnego życia. Jednak czasami trzeba się pochylić, wybaczyć, spróbować raz jeszcze-drugi, trzeci... a szanująca się osoba nie pozwoli sobie na zbyt wiele.

Nie ukrywam, że potępiam czyny odbijania mężów przez te osoby trzecie i ponieważ jesteś tą trzecią - czuję do Ciebie niechęć. Małżeństwo to święta rzecz. Niemniej nie życzę Ci tego bólu, który przechodzisz.

...tylko czy sama sobie go nie przysporzyłaś???

Może czegoś mu brakowało w związku? Kobiety nie grzebcie w telefonach bo to narusza prywatność. I nie bądźcie zazdrosne bo facet się wkurzy i zrobi to o co go oskarżacie

Rafuś18, a co byś zrobił, gdyby Twoja partnerka ukrywała przed Tobą tel, utrzymywała jakieś intensywne smsowe kontakty z mężczyzną (o którym sama twierdzi, że jest fajny i atrakcyjny) -a nie chciała Ci powiedzieć o czym tak dużo z nim pisze i nie pokaże na Twoje życzenie (jestes zaniepokojony) anie jednego smsa?
a wszelkie kontakty, sygnałki i smsy-natychmiast kasuje?

Co bys zrobił, gdybyś widział, że Twój związek właśnie dlatego się sypie, bo Twoja kobieta ma jakąś dziwną tajemniczą znajomość i nie ma ochoty o tym rozmawiać i w zasadzie nie widzi w tym problemu.
Problem jednak istnieje-bo Tobie jest źle z tym, co się dzieje. Czujesz,że ten telefoniczny facet jest tą osobą, o którą jest za dużo w Twoim związku.

I co Rafuś18?
Nic nie robisz? nie reagujesz? nie próbujesz ratować?
wolisz nie naruszać prywatności Twojej kobiety do tego stopnia, że może sypnąć Ci się małżeństwo?
Trzeba czasem wybrać-co jest bardziej cenne-małżeństwo (związek) czy prywatność.

A na zakończenie-po moich przejściach-w naszym związku zrobiło się fatastycznie.
Mąż przyznał się do błędu i widzę, że jest lepiej i będzie... Już jest cudownie.
On sam stwierdził, że nie dziwi się, że sprawdzałam go. Gdy widzi to z perspektywy czasu-przyznaje mi rację. Na nowo zaufałam. I wiesz co? nie sprawdzam go już wcale. Bo nie wysyła mi sygnałów ku temu, bym czuła się zagrożona.

Pozdrawiam

Marry, właśnie przecztałam Twoją opowieść. Nie dziwię Ci się, że boli Umarłabym chyba, gdyby mój facet wywinął mi taki numer. Niestety... nie masz gwarancji, że jeszcze kiedyś tak nie postąpi Jesli raz był nielojanly... zapomniał o zasadach... to jak mu wierzyć??

Witaj marry, dopiero dotarłam do tego wątku.
W przeciwieństwie do Rufusia myślę, że w sytuacji, w jaką wpakował Cię Twój mąż - masz dozgonne prawo do detektywistycznych zachowań, a on powinien czuć głęboką wdzięczność za to, jak okazałaś się wspaniałomyślna względem jego słabości. Bo myślę, że jest on słabym człowiekiem - a ta historia z targaniem się na życie i nagłówkami w prasie - żałosne !!!  Należało mu się porządne "przeczołganie" ! Życzę Ci stabilności w małżeństwie - choć nie jestem pewna - czy Twój mąż nie jest zbyt "gnidowaty"- przepraszam za epitet pod jego adresem - ale to ostrzeżenie o samobójstwie przypomniało mi pewną "gnidę" z mojej przeszłości. Jeśli, jak piszesz, teraz jest już OK - to się cieszę. Mam nadzieję, że on już nie kręci. Uważam, że każdemu zbłąkanemu należy się szansa - ale Twój mąż dostał już dwie !!! Pozdrawiam serdecznie

marry jeśli raz to zrobił to będzie wiele razy. Nie ratowałbym małżeństwa jeśli kobieta zdradziłaby mnie dostała by tylko pozew o rozwód. Facet jest idiotą skoro mając kochającą żonę zdradza rozumiem jeśli bo go olewała itd. Ja bym tak nie potrafił jeśli nawet inna pchała by mi się do łóżka ;]

Nie walczy się o związek w którym jedna osoba nie chce być i daje to do zrozumienia (zdradza).

trudno odzyskać równowagę i spokój duszy po zdradzie....
Ale gdy się po wszystkim złym (odwołuję do moich wcześniejszych postów) mówi "dajemy sobie ostatnią szansę" to jednak wyrażamy chęć powrotu do normalności i chęć przebaczenia.
Jednak przebaczenie nie oznacza zapomnienie.
...
Ostatnio znów okazało się, że mój mąż pisuje sobie smsy z koleżanką z nowej pracy-m.in. że "nie przejdzie do innej placówki, bo... jej tam nie ma :-)", a ona mu smsy typu "kiedy nas odwiedzisz - tzn mnie"
Narazie niby niewinne....

Zadałam mu pytanie co to ma znaczyć?
Ale m niewinnie się tłumaczy, że przecież tam był uśmiech i przecież to żart. A poza tym to trzeba jakoś nawiązywać dobre relacje w nowej pracy. Cóż, zaczynałam pracę w nowych miejscach chyba z 5 razy i jakoś nigdy nie zchodziło to na drogę dwuznaczności...
Nie wierzę mu już w nic.
On zachowuje się jakby nic się nie stało.

Czyżby się nie stało?
A może właśnie to była ta ostatnia szansa??????

Faceci chyba bardziej wolą iść na łatwiznę, niż coś wyjaśnić, strać się naprawić w związku. Mam czasem takie wrażenie jak czytam posty co niektórych. "O nie układam mi się z dziewczyną, po co jej wyjaśniać? pewnie tak nie zrozumie, zrobie sobie skok w bok, to lepsze niż ciagłe tłumaczenie...i"tp. Miała taką sytuację moja koleżanka. Taki facet co nic sie nie stara i woli zdradzać to dla mnie nie facet tylko dno...puste

Mój tak samo co chwile "ma kogoś" Niestety ja już wymięka mam dość robienia z siebie kretynki...
Odchodzę
Może Ty tez się wyprowadź może niech on w końcu zobaczy ze MOZE Ciebie stracić !!
Kurwa mac przecież tak się nie robi osobie która się rzekomo kocha...