Sytuacja "bez wyjścia"

Witaj, co prawda nie mam podobnych doświadczeń, ale przykłady moich znajomych oraz sam zdrowy rozsądek podpowiada mi, że to nie ma sensu...

Przede wszystkim nie powinnaś wcale myśleć, że rozstanie z tym facetem to odebranie ojca dziecku. Przecież tego nic nie zmieni, i jeśli jest takim ojcem jak mówisz, to kontakt z córką nie powinien ulec diametralnym zmianom. To jest także bardzo krzywdzące w stosunku do Ciebie samej. Masz prawo do szczęścia, choć z pewnością opierasz się na stereotypie, że liczy się przede wszystkim dziecko. Owszem, rodzina jest dla dziecka ważna, ale myślę, że ważniejsza jest atmosfera i relacja między rodzicami. Jesli jest zdrowa, wówczas przynosi korzyści.

Przemyśl to i zastanów się, czy aby tkwiąc w tym co nie daje Ci szczęścia, robisz lepiej.

Nie wiem, czy między wami to kwestia "docierania się", bo to chyba dotyczy ludzi, którzy darzą się uczuciem, a praca nad charakterem jest wyrazem walki, czy troski o wspólny związek. Ty nie czujesz się kochana. Tu jednak zastanawiam się, czy on Cię nie kocha faktycznie. Z jakich powodów zdecydowaliście się zatem na związek? I czy to związek formalny?

samotnaMama - powiem ci tak piszesz że On jest zimny nie czuły i zastanawiasz się czy cię kocha - może on po prostu nie potrafi poradzić sobie z tym jak teraz wygląda wasze życie - dziecko bardzo dużo zmienia w rodzicach nawet w ich stosunkach do siebie. Czy szybko się skończyła "wasza bajka" z własnego doświadczenia wiem że raczej nie, przeważnie po przyjściu dziecka na świat kończy się bajka a zaczyna dorosłe odpowiedzialne życie. Myślę że nie jest tak źle jak to piszesz po prostu nadmiar obowiązków przy dziecku, prowadzenie domu jakieś inne problemy... powodują że zaczynasz tęsknić za tą właśnie bajką i to naturalne
Myślę że powinnaś potrozmawiać ze swoim M - nie czekając czy on ma na to ochotę czy nie, bądź szczera i powiedz wszystko tak jak czujesz - jeśli jest tak że i on trochę pogubił się w nowej sytuacji to wspólnymi siłami uda się wam po mału wszystko poukładać i nie zniechęcaj się nawet jak on ci powie "że wydaje ci się, albo że według nieego nic się nie dzieje". Może po kolejnej rozmowie coś do niego dotrze.
Szkoda rozbijać rodzinę (bo nią jesteście nawet jak nie macie ślubu) dlatego że trochę się pogubiliście w nowej sytuacji.
Powodzenia.

november - z całym szacunkiem nie zgodzę się ze stwierdzeniem "Tym bardziej, że to nie jest dla dziecka żadna krzywda." (nie wiem czy masz dziecko, ja tak) i wiesz mi dziś dal 8 miesięcznego bobasa nie ma to aż takiego znaczenia (choć i ono będzie odczuwać brak codziennego kontaktu z ojcem - jeśli się rozstaną) a po latach będzie to duży problem i krzywda że jego rodzice nie są razem - tym bardziej że nie ma tu mowy o alkoholiźmie czy maltretowaniu. Dzieci zawsze chcą mieć księżkową rodzinę - tak już jest.

No ok, masz także rację, i to nie podlega wątpliwości. Nie mam dziecka, ale mimo wszystko potrafię wyławiać z życia różne fakty. Moim zdaniem ważniejsza jest zdrowa i dobra relacja miedzy rodzicami, niż to, czy są razem - tym bardziej, że to tylko pozory. Dziecko, nawet takie najmniejsze doskonale wyczuwa nastoje panujące w otoczeniu i odczuwa bardzo silną więź z matką - w tym wypadku nieszczęśliwą. Dzieci są oczywiście małymi egoistami, ale także wykazują ogromną empatię. Poza tym dlaczego zakładasz, że nie będąc razem nie da się wspólnie wychowywać dziecka? Jest to trudniejsze, ale tylko od woli i rozumu rodziców zależy to czy podejdą do sprawy odpowiedzialnie i z myślą o długoterminowej przyszłości dziecka. Sunset napisała, że nie można być z nikim ze względu na dziecko. Sądzę dokładnie tak samo. Oczywiście miałaś rację mówiąc wcześniej, iż być może obydwojgu rodzicom gdzieś po drodze zagubiły się te emocje, które łączyły ich wcześniej, że wpadli w wir typowego życia. Faktycznie nie pomyślałam o tym, ale sadziłam też, że skoro SamotnaMama zdecydowała się na szukanie pomocy na forum, to znaczy, że podjęła już próby rozmowy, bo niestety ale samo "powiedzenie co się czuje" nie wystarczy do tego, by druga strona w ogóle usłyszała to co zostało powiedziane.

Może źle się wyraziłam, bo wiadomo, że dziecko wychowywane przez jednego rodzica w jakiś sposób będzie miało gorzej, ale sądzę, że to i tak jest lepsze, niż obserwowanie martwej relacji, braku bliskości, czułości... A ojciec, skoro jest dobrym ojcem, nadal taki będzie.

Dziękuje wszystkim bardzo za wszystko co piszecie.
Postaram się z nim dziś porozmawiać.
Morfeusz73 zgadzam się...ja się chcę zmienić!też chce być lepsza...;)
Nie chce rozwalać rodziny, bo wierzę że może być lepiej, pomimo iż teraz jest nam ciężko!
napisze co i jak jutro....:)3majcie kciuki żeby chociaż chciał ze mną pogadać!

Samotnamama-no i jak?była rozmowa?mam nadzieję,że uda wam się jakoś "naprawić"wasz związek.

Ja myślę,że może on podobnie jak ty się pogubił w tym wszystkim.Wnioskuję,że nie jesteście długo razem.Dziecko szybko się pojawiło,a nowa sytuacja,nowy człowiek  w waszym życiu i mnóstwo obowiązków bardzo zmienia życie.Nie jest łatwo wszystkiemu podołać.Musicie się starać oboje i nie zapominać w tym wszystkim,że jesteście kobietą  i męszczyzną,a nie tylko rodzicami,bo będziecie żyć obok siebie,a ie razem.

Wiem,że dziecko wyczuwa złe relacje między rodzicami,ale też odczuje nagły brak ojca.Warto dla was i dla dziecka starać się dogadać i zrobić wszystko,żeby było wam dobrze,ale nie warto ze względu na dziecko tkwić w chorym związku i się szarpać,bo to żadnemu z was nie zrobi dobrze.

Wierzę,że to chwilowy kryzys i się jakoś porozumiecie.Warzna jest chęć w was obu.Czekam na relacje.

samotnaMama - ja też jestem ciekawa twojej rozmowy z partnerem, bo w tej sytuacji powinniście naprawdę szczerze porozmawiać, dlaczego on taki jest, dlaczego tak sie zachowuje, czego oczekuje od ciebie, od waszego związku itd. Najpier rozmowa a potem decyzja, bo ja nie widze przyszłości dla was jeśli on też nie zacznie w jakiś sposób sie starać. Jeżeli mam kryzys w związku to rozmawiam z mężem, pytam wprost o co chodzi, czy ja coś robie nie tak?, a może obydwoje robimy coś co żadnego z nas sie nie podoba ale nie mamy odwagi sie do tego przyznać?? u mnie jeśli zdarzy sie taka sytuacja, rozmowa daje nam bardzo dużo. Ja jestem osobą bardzo wybuchową, wrażliwą, często reaguje płaczem co denerwuje mojego męża ale mnie to uspokaja, najpierw mowie to co myśle ale poźniej potrzebuje paru dni by to dobrze przemyśleć i bywa tak że przyznaje że w tej konkretnej sprawie nie miałam akurat racji.
Nigdy nie miałam takiego problemu jaki masz ty, że mąż jest obojętny, nie czuje miłości, czułości od niego. Na każdym kroku to czuje, nawet jak sie pokłócimy....to minie kilka minut i wystarczy ze popatrzymy na siebie i już nam sie buźki cieszą i jedno lgnie do drugiego...
Jeżeli rozmowa wam nie pomoże to nie wiem czy jest sens walczyć...może lepiej sie rozstać??

november - widzisz wracając do kwesti dzieci powiem ci tak w moim 13 letnim małżeństwie były chwile kryzysów (naprawde poważnych) ostatni miał miejsce 5 miesięcy temu mój syn ma 13 lat dużo rozumie, dużo widział i czuł co się dzieje między jego rodzicami - i wiesz mimo że rozmoway były spokojne (wstępna decyzja o rozstaniu) utwierdzanie go że mimo to dla niego nic się nie zmieni - uczuciowo, ekonomicznie, czy kontakty z ojcem to mimo że mówił że rozumie to widziałam po jego drżących ustach, wzroku i zachowaniu po takiej rozmowie że nie chce żebyśmy się rozstali (mimo że widział nasze pzrygnębienie, długie rozmowy, moje łzy) i według tego powinien stwierdzić że lepiej dla niego będzie gdy będziemy osobno szczęśliwi - a jednak tak nie bylo. Dzieci chcą mieć mamę i tatę razem w domu do którego wraca ze szkoły- zawsze może pogadać, pokłucić się z ojcem itd... a nie czekać na jego wizyty. Ja tak to czuję i dlatego zawsze radzę podejmować próby odbudowy związku - tym bardziej że jak napisałam wcześniej mam wrażenie że naszą autorkę i jej M przytłoczyła codziennośc a nie np. zdrada, alkohol, czy przemoc.

samotnaMama- jestem z ciebie dumna - rozmowa czasem jest najlepszym lekarstwem. Boisz się że to na chwilę, wiem z własnego doświadczenia że trzeba teraz zawsze gdy tlko pojawia się znowu jakiś "objaw" powrotu do starych "nawyków" nie czekać, nie płakać tylko od razu wyjaśniać. Bo faktem jest że faceci popewnym czasie o części rozmowy zapominają - szczególnie o tej niewygodnej im. Ja tak mam od wielu lat - rozmowa, potem super, znowu pewne rzeczy wracają i znowu rozmowa. Ale wiele spraw od naszej pierwszej powarzne sprzeczki/kłótni uległo poprawie. Cały czas pracujemy oboje nad związkiem i jakoś nie narzekamy - choć różnie bywa.
Powodzenia. Będzie dobrze.

no to dobrze.
nie przestawaj na tej rozmowie
można rozmawiać o wszystkim
nie tylko o pracy

november nie znam cie i daleki jestem od krytyki ciebie jako osoby mamy inne zdanie i tyle.
Twoje związki ludzie z którymi przebywasz zostawiają zawsze jakiś ślad w tobie i to później przemawia przez ciebie.
To całkowicie naturalne.
Masz taki punk widzenia wstań od komputera spójrz przez okno już masz inny.
Jeden patrzy na obraz i jest zachwycony kolorami do drugiego przemówił a kolejny poczuł jego przekaz a ktoś inny nie zrozumiał z tego nic.
Dlaczego?
Przelotnie spojrzeliśmy na te sama sytuacje ty widzisz swoja kupkę gruzu a ja światełko na uratowanie tego związku. Oboje mamy swoje zdanie a prawda jest głębsza  gdzieś w sercu samotnejMamy.
Tylko czy nawiewno samotnej? czy tylko niedostrzeganej przez jej pantera? Który gdzieś się zagubił w swoim życiu. Przejął się tym że musi utrzymać rodzinę a tu w pracy kłopoty.
Rozmowa zawsze pomaga.

Pamiętam moje dzieciństwo zimowe wieczory i dość częste awarie prądu.
Brak światła i możliwości robienia czegokolwiek skupiał wszystkich w jednym pomieszczenu przy świecach.
Siadali wszyscy i opowiadali historie swojej rodziny znajomych.
To były najwspanialsze chwile z mojego dzieciństwa.
Tęsknię za brakiem prądu.
Za tym nastrojem i tymi opowiadaniami.
Przy blasku ognia czuło się boginie Hestię ze swoim ciepłem ogniska domowego.
Teraz żarówka telewizor komputer zabija te więzi.

Dzięki wszystkim za dobre słowa:)

Wiecie co tak sobie myślę....

związek jest jak ogród pełen róż...może być piękny, pachnący i rozrastać się w swojej pięknośći, roże mogą się mnożyć i zawsze może być cudownie jak się wchodzi do takiego zadbanego ogrodu. Ale jeśli tylko o niego przestaniemy dabać, wyrsoną nam chwasty które bedą mnożyć się w zastraszającym tempie jeśłi ich nie będziemy plewić na bierząco!
Zaczną zabierać słońce róż...które po czasie znikną pozostawiając po sobie brzydkie, nie warte odwiedzenia miejsc chwastów!

Więc trzeba codziennie dbać, podlewać, plewić i pielęgnować...."nasze ogrody"!

morfeuszku73, moj drogi, a moze warto pomyslec o takim gniazdku gdzie nie bedzie trzech pokoleń???? i bedziesz mógł na luzaka i z pełną swobodą zrobić sobie razem z żonką taki miły wieczorek???

no to gratuluje morfeusz73