Zazdrość o wyjścia na basen

Moja żona jest bardzo zazdrosna. Całe życie bedziesz z tym walczyć. Nie wyleczysz go z zazdrości. Od tej pory możesz chodzić na basen zawsze denerwując się, albo zrezygnować z basenu. Potem postawi kolejne ograniczenie, potem kolejne. Będziesz chciała być wolna, ale okupisz to nerwami. Takie to g*wn* jest ta zazdrość... Trzeba z tym żyć. Jedni mają raka, inni są zazdrośni.

A w jakim celu mowisz mu po powrocie ze cie podrywali, takim gadaniem wlasnie podsycasz ogien. Jak dla mnie takie komentarze sa zbedne i nie dzialaja dobrze na wasze relacje. Mogla bys chociaz raz go wyciagnac na ten basen aby ci 'podrywacze' zauwazyli ze nie jestes sama.

Celowo, nie znaczy świadomie. Odpowiedź na te bardzo ważne pytania znajduje się tu:

Chocolate, rozwiązanie jest w tym jednym słowie "CHYBA".

Otrzymujesz potwierdzenie swojej atrakcyjności, gdy patrzą na Ciebie i podrywają ratownicy. Pewnie, że nie interesują Cię przelotne znajomości, ale jesteś bardzo zainteresowana potwierdzaniem swojej atrakcyjności. Może nawet, będąc ze starszym Mężczyzną, potrzebujesz sprawdzać, czy podobasz się młodszym Mężczyznom.

Wyobrażam sobie, że jesteś świadoma swej kobiecości, więc pewnie niby nic, ale umiesz tak poruszać biodrami, że nie ma ludzkiej siły, aby tego ratownicy nie zauważyli, szczególnie, że chodzisz tam regularnie.

Mówisz o tym swojemu Mężczyźnie z tych samych powodów: otrzymujesz wtedy od niego potwierdzenie swojej atrakcyjności i to może nawet jest cenniejsze od tamtego.

Emanuelle, właśnie o podsycanie ognia chodzi.

Basen jest idealnym miejscem Twoich potwierdzeń: sposób społecznie akceptowany do pokazania powabów swojego ciała.

Czujesz się za mało adorowana przez swojego Mężczyznę? Nie dość mówi o Twoim pięknie i atrakcyjności? Za bardzo się przyzwyczaił?

To nie jest potrzeba cielesna, zaspokajasz sobie potrzebę psychiczną, potrzebę akceptacji.

Dodam jeszcze jedno.
Dla mnie oczywistą rzeczą była przyczyna takiego zachowania autorki wątku - jasna i czytelna informacja skierowana do partnera: "Zauważ, że jestem atrakcyjną", "uważaj, bo mnie stracisz, w zasięgu mego wzroku są inni". Jasnym jest też chęć ukarania partnera za niewystarczające zainteresowanie i podziwianie wdzięków.
Tyle tylko, że chciałam, by autorka sama wyciągnęła takie wnioski.

Po głębszym zastanowieniu się dochodzę do wniosku, że macie rację. Zrobiło mi się nawet trochę wstyd...

Wczoraj rozstaliśmy się w nieprzyjemnej atmosferze przez ten basen (nie mieszkamy jeszcze razem), rano wysłałam mu ładnego smsa, zadzwonil po paru godzinach z pytaniem czy nie pomylilam sie z tym smsem, czy na pewno mial byc do niego... Ot, takie ironiczne pytanie.
Następnie stwierdził, że miał od kolegów ostatnio propozycje wyjść na kręgle, do pubu itp. itd., i że nie miał ochoty ale w sumie widząc ze ja sie dobrze bawie on tez sobie nie bedzie zalowal, malo tego, bedzie pozniej opowiadal jakie to laski go podrywaly i jak to on nie mial na to wplywu...
Stwierdzil, ze sama zobacze jak to milo.
Po czym pod byle pretekstem zakonczyl rozmowe, ze jest zajety itp. i na tym nasz dzisiejszy kontakt sie zakonczyl. Dodam, ze mam dzis imieniny, o ktorych najwyrazniej zapomnial, bo zyczen mi nawet nie zlozyl.
Nie sadzicie, ze to przesada?

Nie musisz się wstydzić, chyba, że wstydzisz się przyznać przed sobą.

Potrzeby domagają się zaspokojenia. Teraz już jesteś ich świadoma. Zrozumienie siebie to ważny element budowania relacji z innymi ludźmi.

Artemida, czy Ty się czasami zastanawiasz, co piszesz?

Przypasuj ten tekst do siebie, a może zobaczysz, co Cię dręczy.

Też będziesz miała kiedyś 60 lat. Komu będziesz potrzebna ze swoją złośliwością, agresją i kompleksami?

Dzie-ci-na-da.

Glupota jest zjawiskiem, ktoremu pojecie plci jest obce. Wystepuje wolno i wszedzie, gdzie jej na to warunki pozwola.

Tak, sądzę, że to przesada. Gruba przesada. Miałaś imieniny. A jeśli on chciał, żebyś się inaczej zachowywała, mógł powiedzieć co mu leży na sercu a nie pogrywać złośliwie.

Animusie, nie jestem agresywna ani zakompleksiona. Jestem ciepłą, serdeczną, kochaną osobą. Ale nikt nie będzie mi wchodził na głowę i hołubców wycinał, bo na to nie pozwolę. Już nie.

Bardzo wkrótce będę miała 60 lat. I nie wybrałam sobie mężczyzny o 15 lat młodszego, żeby zwracać się do niego ironicznie.

Ależ wybaczam Świat byłby sakramencko nudny, gdyby wszyscy myśleli jak ja.

I tu właśnie mam inne spojrzenie. Nie gasi się ognia benzyną. Jeśli ktoś zaczyna, prowokuje, odpowiadając mu w tym samym tonie doprowadzamy do awantury piętrowej z wodotryskiem. Jeśli ktoś robi coś, co mnie rani, mogę nie odpowiadać ciosem na cios, tylko mu wyjaśnić jak ma się poruszać, żeby nie ranić, jak budować bliskość zamiast ją niszczyć.

Niewielkie. Ale duża różnica wieku to zwykle duża różnica w doświadczeniach. Kobieta, która wybiera sporo starszego partnera, zwykle godzi się na prowadzenie (jakiś jego rodzaj). W tym przypadku prowadzenie przez gościa może się zakończyć katastrofą. Bo on, niestety, nie wygląda na mądrzejszego, rozumniejszego, bardziej rozwiniętego. A słuchanie głupszego od siebie jest marnowaniem czasu.

Mój Kochany dla odmiany nie ma problemu z tym, że inni się ślinią. Jest dumny i całą postawą mówi: ślińcie się ile chcecie, to Kobieta Mojego Życia a wy nie macie u niej żadnych szans. Jak widać każdy jest inny. I tak jest dobrze.

Możliwe, że jest ślepy i debilowaty. Możliwe, że nie okazuje jak mu zależy i stąd opowieści, i próba dowartościowania siebie. Może próba skłonienia go właśnie do zwrócenia na Autorkę uwagi. Nie wiemy tego. A skoro nie wiemy, nie zakładajmy, że on był cacany. Skoro Autorkę dręczy to, co się dzieje, pomóżmy Autorce. Każdy to robi jak umie, każdy wybiera taki wariant niedopowiedzianego, jaki jest zgodny z jego wcześniejszymi doświadczeniami. Autorka sobie wybierze, co jest bardziej przystające do sytuacji. Zresztą, Ona nie potrzebuje gotowych recept. Widzi nasze punkty widzenia, czyli jak gdyby sytuację oświetloną z różnych stron. To powinno pomóc w zobaczeniu co jest rzeczywistym problemem.

Dla Ciebie imieniny to żadna gala. Dla Autorki mogą mieć jednak większe znaczenie.

Miał prawo. Oczywiście. Ale o czymś to świadczy. W moim przekonaniu nie o wielkiej miłości. Pamiętamy o tym,  co dla nas ważne. Jeśli ktoś nam sprawia przykrość uderzając w bolące miejsce, to albo nie wie jak bardzo nas to boli, albo chce żeby bolało, albo jest kompletnie bezmyślny, nieuważny. W moim przekonaniu facet Autorki chciał jej sprawić przykrość.

W moim przekonaniu Autorka chciała nim lekko potrząsnąć.

Nie znają się wystarczająco, więc ona zadziałała niekoniecznie najlepiej, za to on pokazał coś bardzo brzydkiego.

Teraz ogólnie. Jeśli dla NIEGO ważna jest ONA, to ON JĄ poznaje. Gdy wie, co ją rani a co cieszy I ZALEŻY MU NA TYM, ŻEBY BYŁO JEJ MIŁO, robi to, co ją cieszy, nie robi tego co ją rani. Proste. W drugą stronę tak samo.

I teraz: jeśli on wie, jak jej dołożyć i gdy poczuje się źle, natychmiast odpowiada ciosem, przy tym jest 15 lat starszy i nie panuje nad emocjami ani cień bardziej niż ona, to jest niedorozwinięty emocjonalnie albo manipuluje (okazywał emocje, żeby zranić).

On mi się bardzo nie podoba. Bo Autorka, choć robi niekoniecznie to, co najlepsze, jednak myśli o tym, jest zdolna do samokrytyki, analizuje, zależy jej, stara się. A on, choć powinien być mądrzejszy, radzić sobie z emocjami i brać na klatę to, co go spotyka, rani rozmyślnie.

Reasumujac: nie czyn drugiemu co Tobie niemile. I odnosi sie to obu plci oraz bez taryf ulggowych na wiek i doswiadczenie.

Asertywnosc - jestem za! Powinni promocyjnie w Biedronce sprzedawac;)

Ja bym nie rezygnowała z ruchu - bo chodzisz pływać, a nie leżeć na brzegu, tak? Jak jest zazdrosny, to niech chodzi z Tobą, ruch pewnie mu nie zaszkodzi A poza tym to nie wspominaj, że ktoś Cię podrywał - on się denerwuje, Ty masz neismak...

Nie moglam zalozyc nowego watku, wiec pisze tu...
Sadzicie, ze zwiazek z facetem 16 lat starszym ma przyszlosc?

Ja-27 i on-43 lata.

Ja- wolna i bezdzietna, on- po rozwodzie i z dwojka doroslych dzieci.

Nie mieszkamy jeszcze razem, planujemy to, tak samo jak dzieci, slub.

Jestem z nim szczesliwa, ma swoje wady, ale nie znam drugiego czlowieka z tak rozwinieta inteligencja emocjonalna, wrazliwego, ematycznego, jednoczesnie mocno stapajacego po ziemi, faceta z tzw. 'jajami', imponujacego mi.

We mnie wpatrzony jest jak w obrazek, daje mi odczuc ze jestem najwazniejsza, najpiekniejsza itp.

Jestesmy razem 4 lata, tylko od czasu do czasu nachodza mnie watpliwosci...Co bedzie za 20 lat? itp itd.

Poki co wyglada super, nowo poznane osoby daja mu conajmniej 10 lat mniej. Jest tez mlody duchem, swietnie sie dogadujemy.

Uwazacie, ze taka relacja ma sens, dobrze rokuje na przyszlosc (biorac pod uwage spora roznice wieku)?

Pomieszkajcie razem 2 lata i zobaczycie co dalej...

Jakoś nie zauważyłem. Niby dlaczego miała by to robić? Są jednostki uległe bardziej i mniej. Lubiące sprawować kontrolę i lubiące być kontrolowane.

A co on głupiego takiego zrobił? Zareagował na informację o podrywaniu na basenie. Większość facetów zabroniła by autorce chodzić tam samej. Skąd więc wniosek, ze głupi?

Ja to widzę tak:
Facet nie był zazdrosny, nawet w sytuacjach w których mógłby być... Dlaczego? Bo był Ciebie pewien, ufał Ci i wiedział że pokazywać swoje ciało chcesz tylko jemu...
Nagle okazuje się że chodzisz na basen gdzie przyciągasz wzrok innych facetów swoim ciałem w kostiumie (czyli pokazując dużo więcej niż normalnie)... i wiedząc o tym chodzisz tam dalej, chwaląc się zainteresowaniem jakie wzbudziły Twoje kształty (bo przecież nie podrywali Cię ze względu na dobre serce)...
Facet nagle dowiaduje się że jednak nie jest już jedynym którego chcesz świadomie kusić swoim ciałem, że lubisz jak na Ciebie patrzą inni...
Faceci zazwyczaj chcą mieć pewność iż jego kobieta zrobi wszystko by jakikolwiek inny napalony samiec nie mógł sobie nawet popatrzeć na nią... a Twój zapewne odniósł wrażenie że się tym chwalisz... i że czerpiesz z tego satysfakcję...

I, oczywiście, skupiałeś się cały czas na ty, co Ona robi wobec Ciebie, zamiast zobaczyć, co Ty robisz wobec Niej. Tyle sygnałów i wszystkie na marne. Nic dziwnego, że jest eks. A kto kogo zostawił?

Lwica_, subtelność nie wszystkim dana w takim samym stopniu i nie na wszystkich działa w takim samym stopniu. Osobiście jestem zwolennikiem mówienia wprost "Chciałabym abym mnie bardziej adorował" "Brak mi czułych słów od Ciebie", ale taki stopień komunikacji zakłada wyższy stopień dojrzałości niż subtelne sygnały.

W tym wątku wyszło także, że Autorka sama dokładnie nie była świadoma swoich pragnień, a to najważniejsze: żeby pozwolić sobie na otwartości i na subtelność także trzeba stanąć w prawdzie przed samym sobą, trzeba siebie samego znać i wiedzieć, dlaczego coś robimy. Z tym jest chyba najgorzej, bo tu wieki określonych schematów o zachowaniu przy stole i w sypialni wyrobiły pewne mechanizmy modelowania reakcji, których nie da się zmienić rewolucyjnie.

I jeszcze coś: warto nauczyć się cieszyć z tego, co się ma. Z siebie też.