powroty rozstania zdrada...

Moze zacznę od początku.. kilka lat temu poznałam chłopaka.. traktowałam go tylko i wyłącznie jak kolegę choć miałam wrażenie ze dla niego stawałam sie kimś więcej...
Ja przeszłam przez jeden związek drugi i kolejny a on wiecznie byl obok... gdy trzeba wspierał pomagał po prostu był gdzieś obok. Po ostatnim rozstaniu pisal jakim byl by farciarzem gdyby mial kogoś takiego jak ja itd... i pomyślałam ' kurcze moze to to?!' zaczęłam sie angażować.. wiedziałam jaka ma prace ze nie ma za duzo wolnego czasu itd ale wcale nie przeszkadzało mi to, dbał o mnie jak mogł bardzo mi to imponowało. Niestety to zbyt długo nie trwało.Nie było miedzy nami klotni ale mimo to on stwierdził ze nie zasluguje na mnie itd.. podstawowa gadka faceta ktory nie chce zwiazku... ale niestety nie brak wolności okazał sie problem, jak sie potem okazalo od dłuższego czasu miał kogoś bylo mu z nia dobrze a malo tego ona powiedziała jego ojcu ze jest w ciazy... pamiętam jak swiat mi sie zalamał ... Zdążył stać sie moim zyciem ktore w jednej chwili stalo sie piekłem...Nie docierało do mnie to co sie stało to jak mnie okłamał... powinnam zapomnieć o nim ale sie nie dało... ostatnie spotkanie ... rozmowa wygarniecie mu jego bledow... to nie poskutkowało. Minęło kilka miesięcy znow sie niefortunnie pojawił w moim zyciu... Pozwoliłam mu wrocic... znow bylo tak dobrze ale coz nie dlugo to trwało znow rozstał sie ze mna... powod ? brak czasu... tak miałam myslec, lecz on wciaz był z nia:( znow odcierpiałam swoje, a wierzcie to nie było takie proste... (prostując ap-ropo ciąży z jej strony to bylo klamstwo). Mineło kilka miesiecy... wciąż pisal co wieczor i rano dobranoc i dzien dobry mimo ze nie bylo z mojej strony zadnego odezwu... mimo to nie dało mi to szans by zapomnieć o nim... próbowałam chodzic na randki ale nie dalo sie zapomniec o nim ani na chwile....przyszło latem i jakis pech czekajac na stopa natrafiłam na niego... i wszytsko wrociło.. ale na szczęście bylam tyle silna, jak wtedy myslałam, postanowilam traktowac go jak kolege tylko i wylacznie... Ale on nie mial zamiaru byc moim kolega... zaczal mowic jak mocno mnie kocha jak bardzo nie chciał mnie skrzywdzić jak bardzo pragnie bym mu zaufała itd..zaufałam... wiem wiem to żałosne ale to bylo silniejsze ode mnie. 3 dni byly jak z bajki co prawda z mega dystansem...znow odszedl powiedzial ze nie moze o niej zapomnieć...stare rany znow sie otworzyly...
Chociaz teraz historia w pewnym sensie zatoczyła koło jest inaczej od 6 miesięcy jest idealnie jak kiedys nasze 'zwiazki' byly ukrywane tak teraz cala rodzina mnie lubi i bardzo chetnie zaprasza na imprezy rodzinne on dba o mnie co rano wozi mnie do pracy itd. Pozmieniało sie kocha mnie... ale co jakis czas odzywa sie we mnie leek i strach. Wiem ze skoro postanowiłam mu wybaczyc nie moge mu wypominac tego co zrobil ale nie umiem czasem o tym nie myslec to po prostu silniejsze... Mozna sobie z tym jakos poradzić? Przecież kocham go przeszlam dla niego przez to pieklo i to nie jednokrotnie...